มองผ่านเลนส์คม:เสี้ยววินาที... | คมชัดลึก

          เมื่อสี่วันที่ผ่านมา กองถ่ายละครหญิงยศยกกองละครไปถ่ายทำกันที่ จ.อุทัยธานี บริเวณอุทยานห้วยขาแข้งที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพันธุ์ไม้และสัตว์ป่า แต่ขาดแคลนสัญญาณโทรศัพท์ เรียกว่าไม่มีเอาซะเลยดีกว่า ตลอดทั้งวันทีมงานของเราจึงทำสิ่งที่เราไม่ค่อยได้ทำกันบ่อยนัก นั่นก็คือการจับกลุ่มนั่งคุยกันแบบไม่มีสิ่งกีดขวาง ไม่มีการก้มหน้าหนี ไม่มีพักเบรกทวิตเตอร์ ไม่มีการเช็กอินสตาแกรมเพื่อน แต่ทันทีที่เราลงมาจากอุทยาน แล้วมีเสียง “ปริ๊ง ปริ๊ง” ดังมาจากมือถือคนใดคนหนึ่งเท่านั้น ทุกคนจะละสายตาออกจากกันแล้วก้มลงอยู่กับมือถือตัวเองในทันที หญิงยศเองไม่ได้ต่อต้านอะไร แต่มันมีเรื่องระทึกขวัญเกิดขึ้น และหญิงยศมีความรู้สึกว่าอยากจะนำมาเป็นข้อคิดเตือนใจพวกเราทุกคนค่ะ
 
          วันนั้นกองถ่ายเลิกเร็วเนื่องจากไม่มีฉากกลางคืน โปรดิวเซอร์ของกองละครจึงขออนุญาตไปซื้อเบียร์มาเลี้ยงทีมงานเมื่อเราเดินทางลงมาถึงที่พัก แต่ด้วยความที่เพิ่งจะมีสัญญาณโทรศัพท์ โปรดิวเซอร์ร่างน้อยก็ห่วงหน้าพะวงหลัง สองมือถือถุงเบียร์ แล้วได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็คงอยากเช็กว่ามีอะไรเกิดขึ้น จึงรีบเดินไม่ทันมอง บวกกับบริเวณที่พักตีนเขาค่อนข้างมืด จึงไม่เห็นทางต่างระดับ ผลคือในเสี้ยววินาทีนั้น น้องล้มลงไป ขวดเบียร์แตกกระจายและมือก็ครูดไปกับเศษแก้ว วันนั้นโปรดิวเซอร์ของหญิงยศต้องไปห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลกลางเขา เย็บสดไปห้าเข็ม ร้องลั่นป่ากันเลยทีเดียว ประมาทนิดเดียวแค่เสี้ยวเวลา แต่ผลของการเจ็บตัวมันมากมายและต้องรักษายาวนาน แถมยังทิ้งรอยแผลเป็นไว้ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เมื่อกลางปีที่ผ่านมา คุณบอย โกสิยพงษ์ ก็โดนรถพุ่งมาชนอย่างจังกลางดึกในมหานครลอสแองเจลิส เสี้ยวนาทีนั้นอาบอยบอกว่าคิดว่าตายแน่แล้วเพราะรถที่พุ่งมาไม่มีการแตะเบรกเลย มาทราบทีหลังว่าคนขับมัวแต่ก้มกดโทรศัพท์อยู่ หญิงยศเชื่อว่าเราทุกคนมีความคิดเหมือนกันว่าเรา “เอาอยู่” ก้มดูนิดเดียว กดพิมพ์ประโยดเดียว ไม่เป็นไรหรอก แป๊บเดียว มันจะมีอะไรเกิดขึ้นได้... คุณๆ คะ อุบัติเหตุไม่ได้ต้องการเวลานานเลยค่ะ มันใช้เวลานิดเดียวที่เกิดจากความประมาทของเรา สร้างความเดือดร้อนและการเจ็บตัวให้เราและคนอื่นได้มากมาย
 
          บางครั้งเราอ่านข้อความในโซเชียลเน็ตเวิร์กของคนบางคนถึงความเข้มแข็ง แนวคิดไม่ยอมแพ้ คำคมต่างๆ นานา มันอาจทำให้เราเกิดความฮึกเหิมว่ามนุษย์เรานี้ทำอะไรได้มากมายหลายอย่าง แข็งแกร่งเกินกว่าจะต้านทานหรือหยุดยั้ง แต่ความจริงก็คือหนึ่งวินาทีที่คุณละสายตาจากการมองไปข้างหน้านั้น อาจทำให้คุณได้ตระหนักเข้ากับตัวว่า ร่างกายมนุษย์แท้จริงแล้วนั้นมันอ่อนแอและเปราะบางมากกว่าที่คุณคิด และเมื่ออุบัติเหตุเกิดขึ้นแล้ว คุณอาจจะสำนึกและเสียใจมาก ขนาดที่ไม่ว่าคำคมเป็นสิบเป็นร้อยคำก็ไม่สามารถทำให้จิตใจคุณดีขึ้นมาเลยก็ได้
.......................................
(หมายเหตุ เสี้ยววินาที... : มองผ่านเลนส์คม โดย... จ๋า ยศสินี ณ นคร)