หลายรสละครเพลง | คมชัดลึก

          ดีใจกับวงการศิลปวัฒนธรรมบันเทิงบ้านเราที่เวลานี้สีสันในแวดวงละครเวทีเจิดจ้าแจ่มใสมาก มีทั้งละครพูด และละครเพลงที่เรียกทับศัพท์แบบเก๋ๆ ว่า มิวสิคัลเกิดขึ้นมากมาย ทำให้ผู้บริโภคอย่างเราๆ ท่านๆ ทั้งหลายได้มีความสุขกับการเสพศิลปะ
 
          ที่ได้ดูไปติดๆ กันในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ ก็คือ ดรีม เกิร์ลส์ เดอะ มิวสิคัล ของค่ายของดรีมบอกซ์ “เรยา เดอะ มิวสิคัล” ของแมงโก้ทีวี ในเครือเอ็นบีซี “มิสไซ่ง่อน” ของคุณบอย ถกลเกียรติ วีรวรรณ และล่าสุด “แม่เบี้ย” ของอินเด็กซ์ ครีเอทีฟ วิลเลจ
 
          พูดตามความรู้สึกแบบไม่วิชาการคือ ประทับใจทุกเรื่องในมุมที่แตกต่างกันไป ดรีม เกิร์ลส์ นั้นหมดห่วงเรื่องนักแสดงทุกคนที่ล้วนเป็นนักร้องนักแสดงมืออาชีพ ที่ไม่ค่อยชอบคือ คำร้องภาษาไทยที่ดัดแปลงมาจากภาษาอังกฤษซึ่งยังฟังไม่ค่อยลงตัว และเป็นประเด็นเดียวกับที่เกิดขึ้นกับ “มิส ไซ่ง่อน” เวอร์ชั่นไทย
 
          “เรยา เดอะ มิวสิคัล” เพลงของสมเถา สุจริตกุล และการเรียบเรียงดนตรีกับการอำนวยดนตรีของทฤษฎี ณ พัทลุง สมราคากับชื่อเสียงระดับโลก นอกจากนั้น ชมพู่ อารยา เอ ฮาร์เก็ต ก็ทำได้ดีมากกับละครเพลงเรื่องแรกของเธอ เช่นเดียวกับนักแสดงคนอื่นๆ รวมถึงหมู่มวลซึ่งร้องเพลงได้ค่อนข้างชัดถ้อยชัดคำมาก จากการฝึกสอนของครูจุ้ย สุรุจ ทิพากรเสนี
         
          เสียงบ่นอยู่ที่บทซึ่งค่อนข้างราบเรียบไร้มิติ ไม่ช่วยให้ผู้ชมซึ่งไม่เคยอ่านนิยายหรือดูละครทีวีมาก่อนเข้าใจความเชื่อมโยงหรืออารมณ์ของตัวละคร (คนดูทีวีหลายคนบอกว่า ละครทีวีสนุกกว่า) นอกจากนั้น บทพูดก็ยังมีเนื้อหาซ้ำซากกับบทเพลง แถมด้วยฉากเทอะทะไม่เข้ากับโรงละครขนาดเล็กอย่างอักษรา ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อการแสดงหุ่นละครเล็ก โดยเฉพาะในรอบสุดท้ายมีเสียงเข็นฉากดังสนั่น เพราะเหตุบังเอิญว่าไฟดับในโรงละครและลิฟต์ค้างในช่วงพักครึ่งรอบบ่าย ยกฉากขึ้นมาไม่ได้ ต้องตีพื้นใหม่และเปลี่ยนบล็อกกิ้งนักแสดงกันแบบฉุกละหุก เป็นข้อพิสูจน์ความหมายของประโยคที่ว่า “เดอะ โชว์ มัสท์ โก ออน” ทุกคนต่างช่วยกันทำงานสุดกำลังด้วยจิตวิญญาณของคนละคร และการแสดงก็ผ่านไปได้ด้วยดีจนจบ

          ในแง่ฉาก และการเต้น “เรยา เดอะ มิวสิคัล” ไม่ยิ่งใหญ่เท่าละครบรอดเวย์ต้นตำรับ แต่ในแง่ดนตรี นับว่าทำได้ดีทีเดียว ในแง่ของการให้ความสำคัญกับดนตรี  มีการยกที่นั่งของนักดนตรีขึ้นสูงในระดับที่คนดูละครสามารถมองเห็นนักดนตรีและคอนดัคเตอร์ว่ากำลังแสดงดนตรีไปพร้อมๆ กับการแสดงบนเวที ซึ่งแม้คนดูชาวไทยหลายคนจะไม่ชิน แต่นี่ก็คือ การแสดงละครบรอดเวย์แบบคลาสสิกหรือแบบดั้งเดิม

          ความสำเร็จของ “เรยา เดอะ มิวสิคัล” ทำให้แน่ใจได้ว่า เอ็นบีซีต่อยอดธุรกิจด้านละครเวทีแน่นอน ซึ่งคงจะมีข่าวออกมาเร็วๆ นี้

          สำหรับมิสไซ่ง่อน ความเห็นเป็นแบบเดียวกับที่ได้ดู ดรีม เกิร์ลส์ นั่นคือเป็นละครดีของคนทำฝีมือคุณภาพมากประสบการณ์ แต่แน่นอนว่างานของคุณบอยย่อมอลังการกว่า ไม่มีที่ติสำหรับมิสไซ่ง่อน นอกจากคำร้องภาษาไทยที่ยังฟังแล้วไม่ลงตัวนักและฟังแทบไม่รู้เรื่องเลยในบทของหมู่มวล จนอาจลดความรู้สึกซาบซึ้งได้สำหรับหลายๆ คน นอกจากนั้น ผู้ที่ไม่ชอบเนื้อหาแนวหญิงพ่ายรักรอเมตตาจากสามีก็อาจไม่ปลื้มละครเรื่องนี้มากนัก

          เรื่องสุดท้าย เพิ่งไปดูมาเมื่อวันศุกร์คือ “แม่เบี้ย ดิ อีโรติก อาร์ต มิวสิคัล” ขอกรี๊ดกับฉากระดับเทพ ความจริงเก้าอี้นั่งดูละครในโรงเอ็มเธียเตอร์นั่งสบายน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับรัชดาลัยและอักษรา แต่ฉากเลิศเลอรวมถึงแสง สี เทคนิคมัลติมีเดียครบเครื่องที่ได้เห็นทำให้ลืมเมื่อย และคิดในใจว่าคุ้มค่าราคาบัตรเป็นที่สุด

          พูดง่ายๆ ว่าซื้อตั๋วละครเรื่องนี้เพื่อมาดูฉากอย่างเดียวยังคุ้ม สวยที่สุด ยิ่งใหญ่สมจริงที่สุด แต่ขณะเดียวกัน ก็ให้บรรยากาศชวนฝันอย่างที่สุดอีกด้วย

          เสียดายที่ระบบแสง สี ดีมาก แต่ระบบเสียงไม่ยักดี ฟังนักแสดงร้องเพลงไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะเสียงก้องและบางครั้งเสียงดนตรีก็ดังกลบเสียงร้อง ขนาดนักร้องอาชีพระดับ ชรัส เฟื่องอารมย์ ร้องเพลงแรก ข้าพเจ้ายังต้องตะแคงหูเกือบตายเพื่อแกะคำว่าคุณชรัสร้องว่าอะไร แต่ในเรื่องของการแสดงนั้น ทุกคนแสดงได้ดีตามปกติ แม้ว่าโดยส่วนตัวจะเห็นว่า บทละครยัดเยียดเนื้อหาให้ลุงทิมพูดมากไปสักนิด รวมถึงแปะป้ายนักการเมืองกับชาวบ้านเรื่องซื้อเสียงขายเสียงแบบตื้นๆ ไปหน่อย และยังตอนจบที่พระเจ้าช่วยกล้วยทอด  ไม่อยากสปอยล์ แต่เป็นประมาณว่านึกถึงคำขวัญที่ติดไว้ตามต้นไม้ในวัดที่คนสมัยนี้ชอบนุ่งขาวห่มขาวไปปฏิบัติธรรมแล้วกลับเข้าเมืองมาด่าคนไฟแลบ

          กล่าวโดยสรุปก็คือ เมื่อมีคนทำละครดีๆ มาให้ดู จงไปดูกันเถิด ศิลปะจรรโลงใจให้สดชื่น
.......................................
(หมายเหตุ หลายรสละครเพลง : คอลัมน์ พริกกะเกลือ โดย... นิธินันท์ ยอแสงรัตน์ [email protected]  mailto:[email protected]<https://www.facebook.com/NithinandY>)