'ยิบย่อย'มิใช่'ใหญ่เยอะ' | คมชัดลึก

          ดีไซเนอร์คนหนึ่งมีนัดกินกาแฟกับผมที่ CTW ในบ่ายวันหนึ่งเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่เธอไม่ใช่คนแรกที่มีกิจกรรมแบบนี้กับผม เพราะในฐานะนักข่าว คนเขียนหนังสือหรือสื่อมวลชนก็ตาม ผมมักจะนัดเพื่อนๆ จากแวดวงสาขาอาชีพต่างๆ มากินกาแฟ แลกเปลี่ยนความรู้กัน
 
          เธอคนนี้เอา paper มาปึกหนึ่ง ผมเปิดดูก็เห็นว่ามันเป็นแบบลวดลาย “โครงเสื้อรัดๆ” พอสออบถามดูก็ทราบว่าเธอกำลังดีไซน์เสื้อกีฬาของผู้หญิง (ซึ่งเป็น new market มาพักใหญ่แล้ว จากการบูมของเทรนด์สุขภาพ) การซอกแซะทำให้ผมรู้ว่า แท้จริงแล้ว แม้จะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน และมีประเทศติดกัน อยู่ในย่านเดียวกัน กระทั่งอยู่ในทวีปเดียวนั้น
 
          แต่การออกแบบ วางส่วนโค้งเว้า รัดไม่รัดของผู้หญิงแต่ละประเทศไม่เท่ากันแบบในอดีต ซึ่งแต่ก่อนไซส์ S ก็คือ S เท่ากัน และ M ก็คือ M เดียวกัน แต่การตลาดที่ลึกลงและทันสมัยมากขึ้น มีการเจาะกลุ่มไปเลยว่า หุ่นหรือไซส์ กระทั่งเชพของคนไทย ไม่เหมือนกับหุ่นของสาวชาติอื่นๆ
 
          การดีไซน์โดยแยกการทำงานเพื่อให้ “พอดี” กับเชพของสาวแต่ละประเทศ จึงสะท้อนเทรนด์ร่วมสมัยอย่างหนึ่งที่กำลังปรับตัวกันคึกคักก็คือ แยกยิบย่อยลงไปเลยว่า กลุ่มไหนซื้อ
 
          ยกตัวอย่างที่ง่ายๆ แต่พอจะเข้าใจก็คือ เมื่อคุณสร้างคอนโดขึ้นมาสักโครงการหนึ่ง 500 ห้อง มันก็ไม่ได้หมายความว่า จะเหมือนกันไปหมดทุกห้อง “แบบสมัยก่อน” แต่ตรงกันข้าม ใน 500 ห้องนั้น มันอาจจะมีอยู่ 5 แบบที่รองรับ 5 ไลฟ์สไตล์ของคนที่มาซื้อ
 
          ฉะนั้น แบบโครงของเสื้อกีฬาผู้หญิง ที่ต้องดีไซน์ให้เข้ากับสะโพกเอวอก จึงเหมือนกับที่คอนโดยุคใหม่ ต้องออกแบบให้สำหรับ “คนหลายแบบ” ที่จะมาซื้อ
 
          เรื่องที่นำมาเล่านี้ “เคลื่อนไหวมาพักใหญ่” แล้ว เพราะหมดยุคของ mass แต่เข้าไปสู่โลกของ segment มาจนรู้สึกได้ ธุรกิจและการผลิตสินค้าตอนนี้ ใครคิดแบบ mass คงขายลำบากมาก เพราะผู้ผลิตแทบทั้งหมดละเอียดอ่อนมากขึ้น เน้นไปเลยว่า ถ้าจะทำเครื่องดื่มให้ผู้หญิงกินนั้น
 
          ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนแบบไหน โสดหรือมีผัว “ทำงานออฟฟิศ” หรือ “เป็นแม่บ้าน” มันก็ไม่ต่างอะไรกับ โรงงานอย่าง “ฮอลลีวู้ด” ที่ระยะหลังๆ 5-6 ปีมานี้ เวลาสร้างเรื่องราวแต่ละครั้ง ก็ระบุไปเลยว่า ใครคือคนดูตรงๆ เช่น ถ้าเป็นหนัง “คนดำ” คนผิวสีที่ว่านี้ เป็นอเมริกัน-แอฟริกัน หรือเป็น “นิโกรข้างถนน”
 
          สมมติว่าเป็น “รถ” สำหรับไปต่างจังหวัด เขาก็จะออกแบบมาเลยว่า มันเป็นรถไป “ต่างจังหวัด” แบบไหน ไปป่าเขาหรือไปเที่ยวทะเล ไปแบบหนุ่มโสดหรือไปแบบแฟมิลี่
 
          เห็นมั้ยครับ โลกของสินค้าเปลี่ยนและจำต้องเปลี่ยนไปตามไลฟ์สไตล์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น สินค้าที่เย่อหยิ่ง เชิดหน้า ยโส หลายราย ที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นแบรนด์ดัง ต่างล้มลงเสียชีวิต หมดอายุขัย เพราะไม่ปรับตัว เพราะนี่คือเวลาของ segment อันเกิดจากการหมดอายุของ mass
 
          ไม่มีอีกแล้ว มาคิดแบบยุคก่อนที่สั่งทำของที ทำเป็นแสนๆ ชิ้น และเหมือนกัน เพราะตอนนี้ สินค้าที่ผลิตออกมานั้น ต้องผ่านการคิดมาก่อนว่า ใครซื้อและใครใช้ และใครทั้งสองใครนั้น มีชีวิต และมีไลฟ์สไตล์อย่างไรหนังสือยังมีหลายหมวด, ผู้หญิงยังมีหลายแบบ
 
          ชีวิตของเรา ก็ด้วย (จริงไหม)
.......................................
(หมายเหตุ 'ยิบย่อย'มิใช่'ใหญ่เยอะ' : คอลัมน์ Eat Play Life โดย... นันทขว้าง สิรสุนทร)