ความสุขกับเรื่องราวการเดินทางที่ผ่านมา
ความสุขมักเกิดขึ้นเสมอ เมื่อยามย้อนนึกถึงเรื่องราวการเดินทางที่ผ่านมา : เรื่อง อาทิตย์ อัสดง
ชีวิตที่วุ่นวายกับการทำมาหากินในแต่ละวันบั่นทอนพลังกายและพลังใจให้แห้งเหือดลงทีละน้อย คงเป็นเรื่องน่าเสียดายหากในชีวิตของคนๆ หนึ่ง จะไม่มีโอกาสได้สัมผัสลิ้มรสช่วงเลาแห่งการทอดอารมณ์
การเปลี่ยนสถานที่มาพร้อมกับโมงยามที่หมุนวนแตกต่างไปจากวงจรชีวิตประจำวัน นอกจากจะทำให้ร่างกายและจิตใจได้มีโอกาสผ่อนพักแล้ว ประสบการณ์และมุมมองในการใช้ชีวิตที่เนิบช้าไม่เร่งรีบ อาจทำให้คุณมีโอกาสได้นั่งทบทวนชีวิตที่ผ่านมา ได้นั่งคุยกับตัวเอง ตั้งคำถามกับชีวิตที่ลึกซึ้งมากกว่าเรื่องทำมาหากิน
คนเราเกิดมาทำไม การใช้ชีวิตที่มีคุณค่าควรเป็นเช่นไร
แน่ละว่า คำถามเหล่านี้หลายคนคงเคยตั้งคำถามในยามที่ชีวิตทดท้อ ประสบทุกข์ยาก เผชิญชะตากรรมที่เลวร้าย แต่ในวันเวลาปกติ น้อยคนที่จะนึกตรึกตรอง คิดค้นหาคำตอบอย่างจริงจัง
สำหรับผมแล้ว สิ่งสำคัญต่อการตั้งคำถามเช่นว่านี้ ไม่ใช่คำตอบที่จะต้องได้รับ เพราะเพียงแค่การตั้งคำถามก็มีคุณค่าเพียงพอโดยตัวของมันเองแล้ว
คำตอบในเรื่องเหล่านี้ สำหรับผมคือการแสวงหาความหมายของชีวิต ซึ่งเป็นเรื่องส่วนตัวของปัจเจกชนแต่ละคน คำตอบจะมาถึงช้าหรือเร็วไม่สำคัญเท่ากับการทำให้เราไตร่ตรองถึงชีวิตในมิติที่ลึกและกว้างขึ้น
คำถามเหล่านี้เข้มข้นแจ่มชัดมากขึ้นในเวลาที่ใช้ไปในช่วงเวลาของการเดินทาง
ขณะพระอาทิตย์ค่อยกลืนกลายเป็นเนื้อเดียวกับท้องทะเล - หมอกเช้าปกคลุมเทือกภูไม่เหลือร่องรอย - สายฝนกระหน่ำซัดสายถนนเบื้องหน้าให้เลือนหาย - ไอร้อนแผดเผาผิวหนังให้ไหม้ร้อนยามเดินท่องไปในทุ่งกว้าง…
หรือช่วงเวลาที่เดินทอดน่องไปริมแม่น้ำ - จิบกาแฟเช้าในร้านร่วงเล็กๆ ริมทาง - ดื่มหนักหน่วงในร้านเหล้าหลากล้นผู้คน - ดำดิ่งลึกลงไปท้องทะเล - แผหราหมดสิ้นแรงอยู่ริมหาด - นอนนับดาวอยู่บนยอดเขาเสียเมฆ...
ฉากและเรื่องราวหลากหลาย แต่คำถามยังคงเหมือนเดิม
ไม่มีคำตอบ แน่นั่นไม่สำคัญ
ยามย้อนนึกถึงการเดินทางครั้งสุดท้าย ฉากและคำถามสำคัญทำให้ผมเกิดความสุขที่แปลกประหลาด
น่าจะถึงเวลาออกเดินทางอีกครั้ง...
.......................................
(หมายเหตุ ความสุขมักเกิดขึ้นเสมอ เมื่อยามย้อนนึกถึงเรื่องราวการเดินทางที่ผ่านมา… : เรื่อง อาทิตย์ อัสดง)