มุ่งหน้าไปทาง'เหนือ' | คมชัดลึก

          วง Matchbox Twenty กลับมาแล้วครับ!

          ที่ผมขึ้นต้นบทความว่า ‘กลับมาแล้ว’ นี่อาจจะดูเป็นมุกเก่าๆ พอสมควร แต่สำหรับวงนี้การกลับมาของพวกเขาถือเป็นประเด็นสำคัญจริงๆ ครับ

          วันนี้บางคนรู้จักชื่อของนักร้องนำ ร็อบ โทมัส มากกว่าวงแมทช์บ็อกซ์ ทเวนตี้ เสียอีก เพราะเขาดังไปทั่วโลกจากการไปร่วมแต่งและร้องเพลง Smooth ให้ ซานตาน่า เมื่อสิบกว่าปีก่อน เมื่อแมทช์บ็อกซ์ ทเวนตี้พักวง สมาชิกที่โดดเด่นอย่างร็อบก็กลายเป็นศิลปินเดี่ยว แล้วก็ประสบความสำเร็จไม่น้อย

          เมื่อราว 4-5 ปีก่อนพวกเขาเคยออกอัลบั้มรวมฮิตที่แถมเพลงใหม่มาด้วยถึง 6 แทร็ก แม้นั่นจะเป็นสัญญาณที่ดีว่าวงดนตรีวงนี้ยังอยู่ แต่การออกอัลบั้มรวมฮิตก็อาจจะถูกมองว่าเป็นเหมือนบทสรุปก็เป็นได้ เอาเป็นว่าถ้านับช่วงเวลาที่พวกเขาไม่ได้ทำอัลบั้มใหม่แบบเต็มๆ ร่วมกันก็เป็นเวลาถึง 10 ปีมาแล้ว เพราะอัลบั้มชุดก่อนหน้านี้ More Than You Think You Are ออกมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 โน่นเลย

          กลับมาหนนี้ในอัลบั้มชื่อ North วงแมทช์บ็อกซ์ ทเวนตี้ ดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพลงของพวกเขาโดยรวมมีความป๊อปมากขึ้นอีกระดับ ที่ป๊อปถึงขีดสุดก็คือซิงเกิ้ลแรก She’s So Mean ที่ติดหู สนุก เซ็กซี่ และมีลีลาดนตรีถูกออกแบบมาอย่างดี เนื้อหาอาจดูเป็นมุกเก่าๆ ของเพลงป๊อปร็อกที่กล่าวถึงสาวสวยแสนอันตราย แต่วิธีการเล่าถึงแม่สาวคนนี้ดูเป็นสำนวนใหม่ๆ มีลีลาแสบสันต์แบบร่วมสมัย อย่างเช่น ‘She’ll make you take her to the club, but then she leaves with her friends’ - เธอให้คุณพาไปที่คลับ แล้วดันหนีกลับไปกับเพื่อน หรืออธิบายลักษณะของสาวคนนี้ว่าเป็น ‘She’s a hardcore, candy-store, give-me-some-more girl’ เป็นต้น

          มีอีกหลายแทร็กที่ป๊อปมากๆ อย่าง Overjoyed เพลงรักจังหวะกลางที่เมโลดี้โดนใจตั้งแต่ฟังครั้งแรก หรือเพลงร็อกเต้นรำ Put Your Hands Up ที่เรียบเรียงแบบใส่สีสันไม่ยั้ง ชนิดที่ทำให้วงป๊อปแดนซ์รุ่นน้องต้องค้อมคารวะในความเหนือชั้น แล้วยังมีแทร็กอย่าง Radio ที่ท่อนเวิร์สโจ๊ะได้ใจไม่แพ้กัน แต่ท่อนกลับฮุกพลิกกลับมาเป็นเมโลดี้เพราะๆ อย่างงดงาม แถมยังเป็นเพลงที่มีเครื่องเป่ามาสร้างสีสันอย่างน่าสนใจอีกด้วย

          โดยรวมแล้วผมคิดว่าผมชอบอัลบั้มเดี่ยวของ ร็อบ โทมัส มากกว่านิดนึงนะครับ เพราะมันดูมีเอกภาพมากกว่าและดูเข้มข้นในเนื้อหามากกว่า แต่อัลบั้มใหม่ของแมทช์บ็อกซ์ ทเวนตี้ ก็มีข้อดีที่ความหลากหลายนี่ล่ะ คราวนี้เราได้ฟังเพลงที่เป็นผลงานของสมาชิกอื่นๆ อย่าง English Town เพลงร็อกเข้มๆ ที่มีเครื่องสายอลังการรองรับก็เป็นผลงานของมือกลอง หรือ The Way ป๊อปร็อกเพราะๆ ที่มีลีลาแตกต่างจากเพลงอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด เป็นฝีมือการแต่งของมือกลองและมือกีตาร์ ซึ่งความหลากหลายนี่เป็นเสน่ห์ของการทำงานเป็นวงที่ต้องใช้ตัวตนของหลายๆ คนมาผสมกัน มันแสดงให้เห็นถึงการอยู่ร่วมกันในความต่างได้อย่างกลมกลืน

          อย่างไรก็ตาม ผมคิดว่าในอัลบั้มนี้มีเพลงที่ดีที่สุด 2 เพลงเท่าที่ ร็อบ โทมัส เคยแต่งมารวมอยู่ด้วย นั่นคือเพลงเปิดอัลบั้ม Parade ที่เท่มากๆ และเนื้อหาคมคายมากๆ อีกเพลงคือ Sleeping at the Wheel เพลงช้าเพราะๆ ที่เขาเขียนถึงมนุษยชาติซึ่งกำลังมุ่งเดินทางไปข้างหน้าอยู่ทุกวัน แต่ก็อาจเผลอไผลหลับคาพวงมาลัยไปบ้างในบางโอกาสก็เป็นได้

          กลับมาที่ประเด็นเรื่อง ‘การกลับมา’ นะครับ ผลปรากฏว่าอัลบั้มนี้โดนใจคนหมู่มากจนสามารถขึ้นไปถึงอันดับ 1 ในบิลบอร์ดชาร์ตได้เลยทีเดียว นับเป็นอัลบั้มที่ขึ้นอันดับสูงสุดของ แมทช์บ็อกซ์ ทเวนตี้ ไปแล้ว

          นี่เป็นการกลับมาแบบเหนือชั้นของวงที่กำลังจะขึ้นชั้นเป็นรุ่นใหญ่ เป็นการกลับมาที่ต้องใช้การผ่านวันเวลาเพื่อเรียนรู้ ผ่านการแยกกันอยู่เพื่อจะได้รู้คุณค่าถึงการอยู่ร่วมกัน

          ในการเดินทางของชีวิต เราอาจจะกำลัง ‘หลับคาพวงมาลัย’ อยู่ในบางบริบท แต่การกลับมาด้วยอัลบั้ม North ของ แมทช์บ็อกซ์ ทเวนตี้ แสดงถึงการตื่นขึ้นแล้ว ...อย่างน้อยก็ในบริบทของการเป็น ’วงดนตรี’ แบบที่มันควรจะเป็นครับ
.......................................
(หมายเหตุ มุ่งหน้าไปทาง'เหนือ' : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม โดย... วิภว์ บูรพาเดชะtwitter.com/VipHappening)