จะเล่นคอนเสิร์ต Retro ได้ดี...ต้องมี'ศรัทธา' | คมชัดลึก

          ช่วงนี้ RS มาแรงครับ! ถึงจะไม่ได้มาแรงในด้านการออกอัลบั้มใหม่หรือนำเทคโนโลยีใหม่ๆ มานำเสนอให้แก่วงการเพลง (มีแต่เสนอกล่อง Sunbox มามัดใจคนดูบอลให้ไปวางทับกล่อง GMMZ)

          สิ่งที่ RS ทำได้ดีมากๆ ในชั่วโมงนี้คือการ "ขุดความสำเร็จ" ในอดีตกลับมาขายคน(เคย)วัยรุ่นในวัยที่พวกเขาเริ่ม "เป๋าตุง" มีกำลังซื้อมากกว่าเดิม!

          ถ้าเปรียบมวยกับ GMM Grammy ในด้านการจัดคอนเสิร์ตแนวถวิลหาอดีต... แกรมมี่มอง Target Segment ต่างจาก RS ตรงที่จะเลือกเอานักร้องรุ่นใหญ่ไปเลยอย่าง "ใหม่ เจริญปุระ" "คริสติน่า อากีล่าร์" "เจ เจตริน" กลับมาดึงผู้ชมกลุ่ม 35+ ที่มีฐานเงินเดือนดี, ไลฟ์สไตล์เมือง, เสพดนตรีป๊อปและยังคงร่วมสมัย

          แต่ RS มองการ Retro เป็นการรำลึกอดีตจริงๆ เพื่อคนวัยผู้ใหญ่หมาดๆ ที่เพิ่งผ่านพ้นการเป็นวัยรุ่นได้ไม่นานนัก (เจมส์ เรืองศักดิ์เขาเรียก "วัยเลยเบญจเพส") RS ดึงศิษย์เก่าอย่าง "แร็พเตอร์" "ลิฟท์กะออย" "เจมส์เรืองศักดิ์" กลับมาดึงลูกค้ากลุ่ม 25+ ที่สบโอกาสรวมรุ่นเพื่อนโรงเรียนเก่า ยกโขยงมาดูด้วยกัน สานฝันในวันวาน

          อาจเพราะช่วงวัยของศิลปิน RS อ่อนกว่าช่วงวัยศิลปินแกรมมี่ด้วยแหละ จึงได้เปรียบในเชิงพลังงานช้างสารจากคนดูกลุ่มกว้าง

          ผมได้ชมคอนเสิร์ต Retro ของ RS ทั้ง 2 คอนเสิร์ตผ่าน DVD และได้นำตัวเองเข้าไปร่วมบรรยากาศจริงๆ ในคอนเสิร์ตที่เพิ่งผ่านพ้นไปสดๆ ร้อนๆ ตอนนี้ "ได้เวลา...เจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์" ?เมื่อวันเสาร์ที่ 8 ณ Impact Arena

          งานนี้มาดูสดเพราะเจมส์คือในอดีตคู่แข่งของผมในรายการ "ตัวต่อตัว" (ปี1990) ของบริษัท JSL และปัจจุบันเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

          สิ่งที่ผมกลัวมากที่สุดก่อนชมคอนเสิร์ตนี้คือ "ปรอทความศรัทธา" ในใจของเจมส์จะเต็มรึเปล่า? เนื่องด้วยผมได้เห็นความประดักประเดิดเล็กๆ ของเขาระหว่างขึ้นคอนเสิร์ตให้แร็พเตอร์

          ซึ่งปัญหานี้ไม่ได้เกิดกับเจมส์คนเดียว แต่เกิดกับ "ศิลปินเคยวัยรุ่น" หลายคน ...ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง ศิลปินที่ถางหญ้าถางทางให้ RS สู่วงการเพลง Pop ก็ยังประสบอาการนี้ตอนอยู่บนเวที "ลิฟท์กับออย" เมื่อไม่นานนี้ อาการนี้คือเสียงสะกดจิต "กูแก่แล้ว" ที่สมองดันสั่งออกมาในขณะที่เต้นอยู่บนเวที การห่างเวทีไปนาน ถึงแม้ตัวเองจะเคยเป็นศิลปินวัยรุ่นชื่อดังสุดฮิตก็ตามที แต่เมื่อชีวิตจริงมันหันออกไปทำอย่างอื่นซะแล้ว การกลับมาบนเวทีก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่ต้องต่อสู่กับความรู้สึกตัวเองที่ต้องทั้งหอบสังขารกลับเป็นวัยรุ่นและเต้นอย่างเอาตาย

          การที่หน้าสู้แสงไฟนี่ก็เป็นจุดที่ทำให้ประหม่าได้ คุณผู้อ่านอาจไม่รู้ว่าคนยืนอยู่บนเวทีใหญ่ๆ นั้นเขาแทบมองไม่เห็นคนดูข้างล่างเลยเนื่องจากมีไฟสปอตไลท์แรงสูงแยงหน้าแยงตาอยู่ตลอดเวลา (เหมือนคุณมองรถยนต์ยกไฟสูงใส่หน้าคุณนั่นแหละ)
การที่ RS จัดศิลปินรุ่นบุกเบิกของค่ายมาเป็นแขกเซอร์ไพร์สคนดูก็เป็นการโยนหินถามทางว่าศิลปินเบอร์นั้นสมควรถูกนำกลับมาทำคอนเสิร์ตใหญ่ในอนาคตหรือไม่?

          ในคอนเสิร์ต"ลิฟท์กับออย" พี่ทัชแกยังเต้นได้ในระดับดี ผมในฐานะคนที่เคยเต้น Cover พี่ทัชมาก่อน (สมัยม.ต้น) ผมดูไปขนลุกซู่ไปหมด เพราะ RS ละเอียดกับการ"นำท่าเต้น Original กลับมาใช้" และยังแทรก New Sequence ท่าเต้นใหม่มาเติมให้เพลงอีก แต่สิ่งที่ผิดพลาดในระดับต้องตำหนิคือ "สคริปต์สนทนา" ของศิลปินครับ ที่เขียนออกมาทำลายล้าง ความเป็น Legend ของพี่ทัช รวมถึงแดนเซอร์รุ่นลายคราม(ที่ถูกล้อว่าออกมาจากคุกบางขวาง) จุดนี้ RS ต้องทำการบ้านให้หนักครับเพราะสคริปต์ของฝั่ง GMM เขา "อบอุ่น ให้เกียรติ และยกย่องในทรัพยากรมนุษย์มากๆ" จุดนี้ทิ่มแทงให้ปรอทศรัทธาของพี่ทัชหล่นวูบและแสดงออกอย่างเขินตัวเองมากๆ บนเวทีค่ำคืนนั้น

          คนที่ต้องยกย่องในพลังความศรัทธาล้นปรี่คือ "เต๋า สมชาย เข็มกลัด" ครับ ถึงแม้ระยะหลังมานี้เขาถูกมองเป็นนักเลงนอกจอ แต่เต๋าก็สะกดจิตตัวเองอย่างอยู่หมัด กลับไปแสดงบนเวทีได้เนียนมากเหมือนเขาเพิ่มผ่านพ้นวัยรุ่นไปเมื่อวาน
ถ้าคุณนำ DVD บันทึกคอนเสิร์ต Raptor ทั้ง 2 ครั้งและลิฟท์กับออย กลับมาดูอีกครั้ง คุณจะพบข้อแตกต่างระหว่าง "ความศรัทธาในวัยรุ่น" ของศิลปิน 2 เบอร์นี้ว่าแตกต่างกันอย่างชัดเจน และรู้เหตุผลว่าทำไมเฮียฮ้อถึงเลือกทำ Raptor ออกมาก่อน จนเกิดปรากฏการณ์ Sold Out ที่เหนือความคาดหมายแม้แต่กับเฮียเองก็ตาม

          กลับมาที่คอนเสิร์ตเจมส์เรืองศักดิ์เมื่อค่ำวันเสาร์ ความน่าทึ่งก็คือเขาขึ้นเวทีด้วยความศรัทธาระดับปรอทแตก ที่แม้แต่ผมเองซึ่งได้รู้เห็นชีวิตในปัจจุบันของเขา ซึ่งต้องปรับเปลี่ยนสายงานไปมากเนื่องจากไม่สามารถรองานในวงการบันเทิงได้อีก ผมต้องทึ่งกับศรัทธาที่นำเขากลับสู่อายุ 17ปีได้ ขอให้การยอมรับระดับ Perfect10 ครับ มีสิบนิ้วมือแถมด้วยนิ้วเท้าก็ต้องยกให้หมด! เขาทำได้ดีมากต่างจากครั้งขึ้นเป็น Guest ให้ Raptor มากนัก

          องค์ประกอบอื่นๆ ที่น่าชื่นชมก็คือทีมแสง-เสียง-วิดีโอของ RS ที่ออกแบบงานสร้างได้ดี และทำงานเสียงออกมาได้ดีมากๆ ในสถานที่ปราบเซียนอย่าง Impact Arena เสียงดัง"พอดี"จริงๆ งานนี้

          ศักยภาพของศิลปินเก่าแก่ของ RS ที่ฉายแววมากๆ ในค่ำคืนนั้นมี "คุณโมเม นภัสสร" ที่ทำอะไรก็ดูดีไปหมด คิวโชว์-คิวพูดเป๊ะมากและรู้จักคนดูของเธอเป็นอย่างดี ทันทีที่เธอเรียกตัวเองว่า "พาเพลิน" (รายการดังของเธอบนอินเทอร์เน็ต) เสียงกรี๊ดดังลั่น... เธอประสบความสำเร็จในแบบของเธอจริงๆ ครับ

          Protential Artist คนต่อไปของ RS คงหนีไม่พ้น "บอยสเก๊าท์" ครับ เป็นโชว์เซอร์ไพรส์ที่ฟอร์มสดมาก เฮียต๊ะ, โจ, ดิ๊บ กลับมาแบบสดจริงๆ "สดกว่าอดีตของตัวเอง" อีกครับ

          สคริปต์คอนเสิร์ตนี้ดีขึ้น มีมุขไอทีร่วมสมัยอย่าง LINE ด้วย! การเรียงเพลงก็ดี แต่จุดที่ต้องปรับมากคือ"ทีมขายของRS" ต้องทำการบ้านใหม่เกี่ยวกับการ Commit กับสปอนเซอร์ในการเปิดโฆษณาสินค้าในคอนเสิร์ต ..จุดนี้คนดูเรารับได้นะครับแต่มันต้อง "พอดี" ทั้งจังหวะและจำนวน การฉายหนังโฆษณาเข้ามา"ผิดที่ผิดเวลา "ก็ได้ผลเป็นเสียงโห่ที่ได้รับกันไป การเปิดวนหลายรอบนั้นไม่เป็นประโยชน์เพราะคนดูรู้แล้ว เสี่ยงจะเสียแบรนด์นั้นๆ มากกว่า ..จะไม่เหมาะสุดๆ เลยก็คือการเปิดโฆษณาอีกครั้งหลังคอนเสิร์ตจบ.. นึกถึงใจคนดูที่กำลังอินกับบทเพลงสุดท้าย "ไม่อาจเปลี่ยนใจ" และอยากฮัมเพลงนี้ออกจากคอนเสิร์ตไปอย่างมีความสุข ต้องมาพบกับโฆษณาชุดเดิมที่เคยเปิดตอนก่อนเริ่ม ถ้าทีมขาย RS ไม่ตามใจสปอนเซอร์มากเช่นนี้ การส่งคนดูกลับบ้านด้วยความฟินสูงสุดก็จะเกิดในใจพวกเราครับ
.......................................
(หมายเหตุ จะเล่นคอนเสิร์ต Retro ได้ดี...ต้องมี'ศรัทธา' : คอลัมน์ หนุ้ยรู้-โลกรู้ โดย... หนุ่ย พงศ์สุข หิรัญพฤกษ์@nuishow)