หนังสือเพลงและขบถแจ๊คกับโลกในยุค 60's | คมชัดลึก

          นักแสดงที่ดีที่สุดในโลกคนหนึ่งอย่าง แจ๊ค นิโคลสัน เคยให้สัมภาษณ์นิตยสาร The Rolling Stones ในวาระครบรอบของคนสูงวัย ที่เวลานี้หลายคนดังต่างร่ำลาโลก และที่เหลืออยู่ก็ชักชวนกันมองกลับไปยังเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นการครบรอบของหินกลิ้ง The Rolling Stones หรืออายุที่มากขึ้นของคนรุ่น แจ๊ค มีบางคำถามน่าสนใจ และบางคำตอบได้ตัดออกไป แต่น่าอ่านดูในส่วนที่ยังพอเชื่อมโยงกับยุคสมัยเร็วๆ ณ ขณะนี้

          1. อะไรคือสิ่งที่คุณจะนึกได้ ถ้าบอกว่าลองมองไปยังทศวรรษที่ 60
          ผมจำเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้ เพียงแต่จำวันที่เกิดไม่ได้เท่านั้น อันที่จริงก็มีหลายๆ เรื่อง ที่ผมลืมไปเหมือนกัน ครั้งหนึ่งผมเคยดูสารคดี ที่มีภาพของผมถ่ายคู่กับเดอะ บีทเทิลส์ในมัลลิบู แต่ผมกลับจำอะไรไม่ได้เลย แน่นอนว่า ในสารคดีผมออกท่าทางเหมือนคนเมาอย่างไม่ต้องสงสัย
 
          2. บางคนบอกว่า ยุคนั้นที่คนรุ่นคุณหรือบ๊อบ ดีแลน และ the beatles สร้างตัวมา มีสิ่งเลวร้ายที่มารบกวนเหมือนกัน
          ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น ผมเดาว่า เรื่องเช่นนี้คงเกิดกับลุงบ๊อบบี้ที่เป็นดีเจ และเป็นคนที่ซื่อสัตย์อย่างสูง เขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่ดีที่สุดเท่าที่สังคมเคยผลิตมา เมื่อกลับไปดูภาพที่เขาถ่ายร่วมกับจอห์น เลนนอน จะเห็นว่า เขารำคาญที่คนอื่นพยายามตีค่า “ตัวตน” ของเขาเป็นสัญลักษณ์อื่นที่นอกเหนือจากงานของเขา
 
          3. ในยุค 60 ถ้าเป็นไปได้ คุณอยากเปลี่ยนแปลงอะไร?
          ผมคิดมาตลอดว่า ผมมีแผนที่ดีอยู่ในหัว แต่ชีวิตจริงแล้วไม่เคยเป็นไปตามแผนที่วางไว้เลย มันออกจะดีกว่าด้วยซ้ำ (หัวเราะ) ผมเป็นคนโชคดีมาก ดังนั้นคำตอบที่ดีที่สุดคือ ไม่เปลี่ยนอะไรเลย ถึงแม้ถ้ามีโอกาสผมอาจจะเปลี่ยนการตัดสินใจบางอย่างในอาชีพ เช่น ผมคงไม่ปฏิเสธหนังเรื่อง The Strings และ The Godfather ทั้งสองเรื่องพร้อมๆ กันในปีเดียว
แต่ชีวิตส่วนตัวคงไม่เปลี่ยนอะไรมากมาย เพราะตอนนี้ผมยังคงอาศัยในบ้านหลังแรกที่เคยซื้อด้วยตัวเอง
 
          4. คุณพอใจหรือไม่ ที่ทั้งคุณและนิตยสารดนตรี โรลลิงสโตน “อยู่เหนือฟ้า” มาด้วยกันหลายสิบปี?
          แน่นอนอยู่แล้ว ผมมีเพื่อนที่นิตยสาร Ramparts ในซานฟรานซิสโก ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของโรลลิงสโตน ถึงแม้ผมจะสนใจนิตยสารนั้น แต่บทสัมภาษณ์ครั้งแรกของผมคือ การให้สัมภาษณ์กับ L.A Free Press ในพาดหัวว่า “ผมไม่ใช่นักปฏิวัติ” ซึ่งจะเห็นชัดว่าผมไม่ต้องการเป็นที่รักของคนอื่นด้วยการกระทำที่เสแสร้ง โรลลิงสโตน ก็เช่นกันและนั่นทำให้พวกเขากลายเป็นสถาบันที่ยิ่งใหญ่และน่านับถือ

          5.หนังเรื่องไหนที่สนับสนุนความรู้สึกของคุณว่า ทิศทางของหนังควรจะเป็นเช่นนี้?
          The Magnificent Seven, La Strada, 8 ?, The 400 Blows, Jules and Jim และหนังทั้งหมดของ Bergman บางส่วนของ Kurosawa และของ Alain Resnais เรื่อง Last Year at Marienbad
 
          6. สมัยนั้น เพลงอะไรที่ดึงอารมณ์ส่วนลึกของคุณออกมาทุกครั้งที่ได้ยิน ?
          ผมน่าจะเป็นแฟนเพลงคนแรกๆ ของ เดอะ บีทเทิลส์ และบ๊อบบี้ ตอนที่อยู่แอลเอ พวกเขาเป็นวงที่อายุน้อยกว่าผม แต่เรามีสิ่งที่เหมือนกันหลายอย่าง ผมจึงกดดันเขามากตอนที่เราอยู่ในแอลเอ ส่วนเพลงเดอะ บีทเทิลส์ก็มีเสน่ห์ และเป็นสิ่งที่แตกต่างจากวงอื่น
 
          7.แจ๊ค นิโคลสันกับยาไวอากร้าแล้ว อะไรจะอมตะกว่ากัน
          ทั้งคู่เป็นนวัตกรรมสำหรับชีวิตกลางคืน ถือว่าคะแนนเท่ากัน (หัวเราะ) ความคิดแรกเกี่ยวกับไวอากร้าของผมคือ “เครื่องมือช่วยประคองชีวิตแต่งงาน” แต่ในความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้นักเขียนบทละครตลกมีชีวิตต่อไป
.......................................
(หมายเหตุ หนังสือเพลงและขบถแจ๊คกับโลกในยุค 60’s : คอลัมน์ หนังโรงเล็ก โดย... นันทขว้าง สิรสุนทร)