มองผ่านเลนส์คม : จำเป็นไหม
จำเป็นไหม : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม โดย... จ๋า ยศสินี ณ นคร
หลังจากที่เกิดเรื่องโด่งดังกันไปแล้ว จะด้วยเหตุใดก็ตาม หญิงยศขอให้กำลังใจทุกคนทุกฝ่ายให้จบเรื่องขัดแย้งกันไปให้เร็วและสวยงามที่สุดนะคะ เพราะสุดท้ายเมื่อสงครามเกิด ไม่มีผู้ใดที่จะกุมชัยชนะอย่างแท้จริง ต่างฝ่ายต่างต้องสูญเสียกันทั้งนั้น ไม่มากก็น้อย
คนลั่นไกคนสุดท้ายอาจไม่ใช่ผู้ชนะ ผู้ที่เลือกที่จะหยุดก่อนในบางครั้งอาจกลายเป็นฮีโร่สงครามนั้นก็เป็นได้ ในที่นี้หมายรวมถึงการแสดงความคิดเห็นต่างๆ ด้วยเช่นกัน สิ่งไม่ดีของคนอื่นมีให้เราพูดสนุกปากกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่หากเราเลือกที่จะหยุด และเอาชนะความอยากของตนเองได้นั้น สวยงามนะคะ สวยงามสมบูรณ์แบบ
คราวนี้เลยอยากพูดถึงโลกโซเชียลเน็ตเวิร์ก ที่ดูว่าจะลุกลามไปทุกหย่อมหญ้า ถามหาความเป็นพื้นที่ส่วนตัวคงจะหาได้ยากแล้วในทุกวันนี้ เราคงต้องยอมรับว่า สิ่งใดก็ตามที่เราโพสต์ลงไปแล้วนั้นมีสิทธิ์ที่จะถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็นสังคมได้เสมอ แม้ว่าคุณจะเป็นบุคคลธรรมดาที่ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังแต่อย่างใด
อย่าลืมนะคะว่า โลกไซเบอร์นี้แจ้งเกิดให้คนแบบตั้งตัวไม่ติดมาแล้วนักต่อนัก อย่าคิดว่า การที่คุณใช้นามแฝงหรือบัญชีปลอมจะทำให้คุณรอดพ้นไปได้ คนที่มีชื่อเสียงอยู่แล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทางออกที่ดีที่สุดก็คือ
การคิดให้ดี ให้รอบคอบก่อนที่เราจะโพสต์อะไรลงไป
คิดด้วยสติปัญญา คิดด้วยศีลธรรม คิดด้วยจิตสำนึก คิดด้วยเมตตา ว่าสิ่งที่เราจะโพสต์ต่อไปนี้มีความจำเป็นมากน้อยเพียงใด เราโพสต์ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ด้วยความสะใจ ด้วยอคติ ด้วยความโกรธแค้นเกลียดชัง ด้วยความไม่มีสติยั้งคิดหรืออย่างไร แล้วเราต้องการสิ่งใดจากการโพสต์สิ่งนั้นลงไป หากต้องการลูกขุนพลอยพยัก เชื่อค่ะว่ามีมากหลาย หากต้องการการปะทะ เชื่อเถอะค่ะว่ามีมาไม่แพ้กัน
คำถามคือ เราทำสิ่งนั้นลงไป "เพื่อ” อะไร เพื่อความสาแก่ใจให้หัวใจเต้นแรงรุมเร่งไปด้วยความเมามันในบาป ในการส่งเสริมอัตตาให้หนาหนัก ในการทุ่มเหวี่ยงคนอื่นให้จมดิน เพื่อตัวเราจะได้รู้สึกถึงความสูงส่งยิ่งกว่า แม้ว่ามันจะจอมปลอมเช่นนั้นหรือ แล้วสำคัญที่สุด เราพร้อมรับผลที่จะตามมาได้จริงหรือเปล่า
เชื่อว่าทุกคนมีความเชื่อค่ะว่า ความคิดตนเองนั้นถูก แต่เมื่อคุณโพสต์สิ่งที่คุณคิดลงไป คุณพร้อมรับความเห็นต่าง ความไม่เข้าใจ ความเกลียดชังอย่างไม่มีเหตุผลได้หรือไม่
ส่วนตัวหญิงยศโดนมาทุกรูปแบบ แบบขุดรากถอนโคนมาก่นด่าก็โดนมาแล้ว เมื่อถูกปะทะในครั้งแรก แน่นอนเราอยากปะทะกลับ แต่ด้วยเวลาและอายุทำให้คิดได้ว่า ทางที่ดีที่สุดคือนิ่งสงบเสีย เราบังคับคนอื่นไม่ได้ แต่เราควบคุมตัวเราได้เท่านั้น สุดท้ายเจอคำสอนของหลวงพ่อเที่ยง โชติโก จากที่พี่คนหนึ่งโพสต์ไว้ในอินสตาแกรมค่ะ อ่านแล้วรู้สึกมีประโยชน์เลยขอเอามาแชร์นะคะ “
แส
ก่อนที่จะพูดอะไร ให้ถามตัวเองว่าที่จะพูดนี้จำเป็นหรือเปล่า ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าพูด นี่เป็นขั้นต้นของการอบรมใจ เพราะถ้าเราควบคุมปาก(คีย์บอร์ด)ตัวเองไม่ได้ เราจะควบคุมใจได้อย่างไร ไปกี่วัดกี่วัดรวมแล้วก็วัดเดียวนั่นหละ… คือวัดตัวเรา”
ด้วยความหวังดีต่อทุกคนในโลกโซเชียลเน็ตเวิร์กค่ะ
.......................................
(หมายเหตุ จำเป็นไหม… : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม โดย... จ๋า ยศสินี ณ นคร)