หอฮ่อ(IV) | คมชัดลึก

           การมาเยือนมาเก๊าอย่างไม่เป็นทางการ เพราะต้องมาทำงานรับจ้างร้องเพลงให้ลูกค้าวีไอพีของคาสิโนเจ้าใหญ่เจ้าหนึ่งครั้งนี้ดูจะมึนๆ งงๆ ไปไหนก็หลงจนข้าวตูเรียกพวกเราว่า “ทัวร์หอฮ่อ” วุ่นวาย เสียงดังยิ่งกว่าเจ๊กจากแผ่นดินใหญ่ เอาเป็นว่าฟ้าได้ลิขิตแล้ว พระเจ้าและบุญกรรมคงเลือกแล้วเช่นกันให้เป็นฉันตอนหน้าไม่แต่งนั่งรวมๆ กับลูกค้าคงคิดว่าเป็นนักเล่น มาครั้งนี้ไม่ต้องอาศัยชื่อเสียงหรือความสามารถใดๆ เอาแค่ … หน้าให้! ลูกค้าจะได้ไม่ตกใจ …

          บนเกาะเล็กๆ แต่มีเงินลงทุนและหมุนเวียนตามบ่อนคาสิโนมหาศาลจนทำให้หนึ่งในผู้บุกเบิกคาสิโนที่นี่ติดอันดับเศรษฐีโลกอันดับที่ 13 ด้วยทรัพย์สิน 3,100 ล้านเหรียญดอลล่าร์ จากนิตยสารฟอร์บ ซึ่งก็คือ คุณสแตนลีย์ โฮ (Stanley Ho) ปัจจุบันอายุ 90 ปี ผู้สร้างอาณาจักรแห่งการเสี่ยงโชคมานานกว่า 5 ทศวรรษ โดยการผูกขาดกิจการบ่อนการพนันในมาเก๊าตั้งแต่ปี 2505 ตอนนี้แก่มากและสุขภาพไม่ค่อยดี แถมยังมีคดีฟ้องร้องกันกับภรรยา เรื่องการแบ่งมรดกซึ่งก็คือการถือหุ้นคาสิโนนั่นเอง เขาเล่ากันว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่โตและเป็นที่สนใจของคนมาเก๊า จนรัฐบาลต้องยื่นมือมาช่วยไกล่เกลี่ย  ซึ่งเรื่องราวการฟ้องร้องระหว่างคุณลุงและภรรยา เดี๋ยวฟ้องเดี๋ยวถอนฟ้องถึง 3 ครั้ง ต้องรอดูกันต่อไปว่าใครจะได้ใครจะเสีย … เงินที่ได้จากการพนันเรียกว่าเงินร้อน มรดกที่มาจากธุรกิจการพนันก็เรียกว่ามรดกร้อน!
 
          มาถึงเพียงแค่วันเดียวก็หากิน หาช้อป ไปมาได้ตั้งหลายที่ แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากกินและอยากเห็น ในวันรุ่งขึ้น ฉันกับนุชและสีเกด หมู 3 ตัว จึงออกตระเวณอีกครั้งปล่อยให้ ข้าวตู โก้ แซกแมน และพี่โรจน์ ผู้ดูแลเครื่องเสียงประจำวงนอนหลับอุตุอยู่ในโรงแรม … 11 โมงเช้าต้องหาของกินเอาแรงก่อน จะให้ไปที่ไหนไกลๆ ได้ล่ะ นอกจากกลับไปร้านเดิมย่าน “ หว่าฟ่ง ” กินอาหารคล้ายๆ ที่สั่งเมื่อคืนแต่จำนวนน้อยกว่าเพราะมากันแค่ 3 คน รีบกินรีบไป คราวนี้นุชนาฎเอาข้อมูลมาจากเน็ตว่าจะข้ามฝั่งไปย่านเซนาโด้ สแควร์ (Senado Square) แหล่งช้อปปิ้ง ต้องขึ้นรถเมล์สาย 26A ถึงที่ก็เดินเก็บรายละเอียดของฝากกันอีกรอบ รีบช้อปรีบกลับเพราะต้องไปเช็คเครื่องเสียงในห้องจัดงานตอนบ่าย 3 พอมีเวลาเหลือก็เลยโหนรถเมล์กันอีกรอบกลับโรงแรม ตั้งแต่มาถึงสิ่งแรกและสิ่งเดียวที่ต้องทำความคุ้นเคยก็คือ โชเฟอร์ที่นี่ไม่ว่าจะรถแท็กซี่หรือรถเมล์ขับได้เ-ล-ว มาก … ก ก กระชากไปกระชากมาจนอ้วกจะแตก ม้ามจะกระเด็นออกมานอกท้องอยู่แล้ว แต่คนที่นี่ไม่ยักกะบ่นสักคำ เพราะคนขับบ่นแทนไปแล้ว!
 
          “ อือๆ อย่าบ่นๆ กูให้ 13 ม็อพเลย ” สีเกดพูดต่อหน้าคนขับ ซึ่งถ้ามันฟังเข้าใจคงกระโดดถีบปากสีเกดกระเด็นออกนอกรถแล้ว ครั้งแรกก็ไม่เตรียมเหรียญมาให้พร้อม แบงค์หยอดลงไปก็ไม่ทอน ก็เลยต้องเลยตามเลย ขึ้นมางุ่มง่ามชักช้าทำมึน อีโชเฟอร์ก็ตะโกนด่าลั่นรถ อีกวันผู้โดยสารมายืนอออยู่ด้านหน้าไม่ยอมชิดใน คราวนี้ด่าลั่นยังกับไฟไหม้ เหมือนใครไปฆ่าล้างโคตรตระกูลมัน ด่าไม่หยุดจนกว่าจะชิดใน พวกเราจึงทำได้แค่ร้องเพลง “ทนได้ทนไป” ผู้โดยสารบางคนก็แปลก คนในรถก็เบียดกันจนจะได้เสียกันอยู่แล้ว เสียงก่นด่าของอีโชเฟอร์ก็ดังไม่หยุด มันยังยืนโอบคอกันยังกับมีกันอยู่ 2 คนบนโลกนี้ ผู้ชายหน้าเหมือนแมงกาไซค์ปากซอยบ้านเราคือพื้นๆ ส่วนผู้หญิงถ้ามาเมืองไทยคนมีคนติดต่อไปเป็นพรีเซนเตอร์เต้าหู้หลอดแทนนางพยาบาล ยืนข้างๆ นาง ฉันสวยขึ้นมาทันที (ไม่ได้เข้าข้างตัวเอง) นางยืนโอบคอผู้ชายแล้วซบหน้าลงเป็นครั้งคราว ราวกับหวงแหนเป็นที่สุด สีเกดกระซิบว่า “หรือนางไม่สบาย? ” ฉันตอบว่า “เมายากันยุงมาจากบ้าน” เรื่องก็ไม่ใช่ของเราแต่เราก็สนใจ เป็นคนไวต่อสิ่งเร้า!
 
          คนจีนยุคใหม่ทำตัวคล้ายฝรั่งเข้าไปทุกที พวกฝรั่งเขาหน้าตาดีไง ทำอะไรก็พอไหว! แต่นี่อ่ะนะ … เฮ้อ! ของแบบนี้ที่สิงค์โปร์มีให้ดูทุกๆ ที่ ยังดีที่คนไทยเราไม่ค่อยเป็นแบบนี้ในที่สาธารณะ … กลับถึงโรงแรมก็ไปเช็คเสียงแล้วกลับมาแต่งตัวที่ห้อง … สวมชุดโอต์ กูตูร์ (Haute Couture) กรุยกรายฝีมือผักกาดจากร้านฮุค (Hook’s) ทำให้ฉันดูมีชาติตระกูลขึ้นมาเฉยๆ โก้ก็สวมชุดสูทผูกหูกระต่ายไฮโซสุดๆ ถ้ายังไม่แต่งตัวเขาคงไม่ให้เข้างานทั้งคู่ … หน้าตาดีเกินไป!

          ครึ่งชั่วโมงทำงานเสร็จผู้ดูแลเราก็พาพวกเราไปกินอาหารในห้องอาหารจีนที่เข้าได้เฉพาะสมาชิกเท่านั้น ราคาถูกมากๆ เรียกว่าเป็นอภินันทนาการสำหรับลูกค้ากระเป๋าหนัก ลองมีเงินเล่นกันเป็นหลักสิบหลักร้อยล้านบาท ของแค่นี้แทบจะให้กินฟรี เชฟประจำห้องเป็นเชฟจากฮ่องกง ฝีมือจึงเลอเลิศระดับเอ็กซ์คลูซีฟ ฉันสั่งทั้ง โจ๊ก, ขนมหัวผักกาดทอด, ห่านย่างกับหมูย่าง กินแล้วน้ำตาจะไหลเหมือนเอาห่านย่างร้านคิงส์พาเลซ (King’s Palace)    มาจอยท์เวนเจอร์กับหมู่ย่างฮ่องกงหนังกรอบห้องเหมยเจียง ร.ร.เพนนินซูล่า แต่ที่นี่ในคาสิโนมาเก๊าแถมกินฟรีอีกตะหาก บุญปากจริงๆ เล้ย หมูกรอบควงหมูแดงมาในจานเดียว    อันนี้ก็สุดจะบรรยาย ที่กินมา 2 วันอย่ามาเทียบ … มนุษย์กับเทพ!  เต้าหู้หม่าผอรสชาติเข้มข้นผัดใส่เนื้อสับ, ถั่วแขกผัดหมูสับใส่หม้อดิน, แตงกวาเย็นกับไก่ฉีกราดซ้อสปรุงรสสูตรพิเศษเปรี้ยวหวานเค็มหอมน้ำมันงา จำได้ว่าเคยกินฝีมือซีฝูที่ร้านแยงซีเกียงเชียงใหม่แบบนี้เป๊ะ, ข้าวอบเนื้อนกพิราบหม้อดิน ยังมีขนมจีบกุ้งและฮะเก๋าอีก กินกับจนต้องเกี่ยงกันตอนท้าย

          อิ่มขนาดนี้ให้กลับเข้าห้องนอนคงจุกตายคาห้อง เลยต้องหาทางเดินย่อย 5 ทุ่มกว่าแล้วจะไปไหนได้นอกจาก ซุปเปอร์มาร์เก็ต ชื่อว่า “ ซันส์โก้ ” (Sunsco) ปิดตี 2 ราคาถูกสุดๆ มีอยู่หลายสาขา ฉันเดินช้อปได้ขนมขบเคี้ยวกลับมาเพียบ ขากลับมาหน้าโรงแรมคืนนี้เขามีปาร์ตี้สระว่ายน้ำถึงเช้า มิน่าล่ะ ฝรั่ง จีน มากันเพียบ ฝรั่งสวมกางเกงขาสั้นเสื้อไม่ได้ใส่ บางคนก็เมา บางคนก็อ้วก บางคนก็โวยวาย สารพัดที่จะจินตนาการได้จากคนเมา ฝรั่งพวกนี้มาจากฮ่องกง ว่ากันว่าฮ่องกงมีฝรั่งอยู่ 30 - 40 % เห็นจะจริง คืนนี้เยอะยิ่งกว่าที่ถนนข้าวสารเสียอีก บางคนเมากำลังจะกลับ สวมชุดว่ายน้ำเอาผ้าขนหนูห่อตัวเดินฉุดกระชากลากถูกันไปมาอยู่หน้าโรงแรม แล้วหนุ่มสาวตาน้ำข้าวคู่นี้ก็ไปเมากลิ้งอยู่ที่ถนนฝั่งตรงข้ามโรงแรม ผ้าผ่อนหลุดเห็นแต่บิกินี่ ชะนีฝรั่งดูเมากว่าในตอนแรกทั้งผลักทั้งตบผู้ชายที่มาด้วย สักพักอีผู้ชายเมาล้มลงนอนไม่ยอมลุก คงหลับไปแล้ว รปภ.ของโรงแรมฝั่งตรงข้ามต้องมาพากลับไปก่อนรถจะทับตาย เหมือนยืนดูรายการท็อปทเว็นตี้เคานท์ดาว์น (Top 20 Countdown) สดๆ เลย

          ระหว่างที่ยืนดู รถลิมูซีนหรูหราคันยาวๆ เหมือนในหนังฝรั่งหลายคันก็มาหยุดจอดหน้าโรงแรม มีฝูงชะนีจีนหน้าตาสวยๆ หุ่นดีๆ ลงมา 6 - 7 คน ตามด้วยฝรั่ง ล่ำๆ เตี้ยๆ เหมือนนกเพนกวิน หน้าตาน่าเกรงขามประมาณพ่อค้ายามาเฟียในหนังเดินตามลงมา มีบอดี้การ์ดกล้ามโตขนาบ 2 ข้าง น่ากลัวสุดๆ ชะนีสวยและหุ่นดีมีให้ดูเกลื่อนกลาดที่นี่ นางหนึ่งสวมชุดรัดรูปสีขาวบางจ๋อยจนเห็นยกทรงและจีสตริงสีดำข้างใน สวมส้นสูงๆ ปรี๊ด สีเกดยืนใกล้ๆ สูงแค่รักแร้นาง เถิดเถิงกันสุดๆ ในช่วงสุดสัปดาห์ของที่นี่ โก้ มิสเตอร์แซกแมน ยืนเตี้ยตาไหลพอๆ กับน้ำลาย เห็นเครื่องบินผ่านลำแล้วลำเล่า กลับเข้าไปในโรงแรม นุชนาฎต้องปฎิบัติภารกิจที่ตั้งปณิธานไว้ให้เสร็จสิ้น นางจึงชวนสีเกดเข้าบ่อนคาสิโน หายไป 2 ชั่วโมงกับเงินสด 250 ม็อพ (1,000 บาท) หมดไปด้วย ตี 4 จึงกลับเข้านอน … นอนตายตาหลับแล้วนังนุช!
 
          โปรดติดตามตอนต่อไป
.......................................
(หมายเหตุ หอฮ่อ(IV) : คอลัมน์ เล่นหูเล่นตา โดย... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)