แมวตัวใหม่กับทางไปของสมอลล์รูม | คมชัดลึก

           ค่ายสมอลล์รูมนับเป็นค่ายเพลงขนาดกลาง (แต่ก่อนเป็นขนาดเล็ก) ที่ยังเคลื่อนไหวได้อย่างมีสีสันในยุคที่การทำค่ายเพลงนั้นถือเป็นเรื่องยากเย็นระดับหืดขึ้นคอ

           สมอลล์รูมสามารถสร้างฐานแฟนเพลงเหนียวแน่นของตัวเองได้ มีแนวเพลงที่มีรสนิยมแปลกใหม่ การแต่งตัว ภาพลักษณ์ ตลอดจนการดีไซน์ปกอัลบั้มเข้าขั้นเนี้ยบและเท่ทุกชุด มีซูเปอร์สตาร์ในแนวทางของตัวเองหลายราย อาทิ แทตทูคัลเลอร์, เดอะ ริช แมน ทอย, สเลอ, เป้ อารักษ์ และ กรีซซี่คาเฟ่ และค่ายนี้ยังทยอยสร้างวงใหม่ๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง บางปีมีอัลบั้มใหม่เกือบ 10 ชุดได้

           ปีที่แล้วที่สมอลล์รูมดูจะนิ่งๆ ไปบ้างเพราะมีศิลปินใหม่ออกมาเพียง 2 วงที่ชื่อคล้ายกันคือ เดอะ จั๊กส์ และ เดอะ เยอร์ส ทั้งคู่ประสบความสำเร็จพอประมาณ สมอลล์รูมตั้งหลักด้วยการค่อยๆ ปล่อยซิงเกิ้ลของศิลปินในค่ายออกมาวงละเพลงสองเพลง ซึ่งเป็นวิธีเดียวกับที่ค่ายใหญ่ทำนั่นเอง อาจเป็นช่วงเวลาที่ค่ายเพลงทุกค่ายนึกอะไรไม่ค่อยออกก็เป็นได้

           จนล่วงมาถึงปลายปีก่อน สมอลล์รูมก็เปิดตัวศิลปินวงใหม่ล่าสุด เป็นวงจากเชียงใหม่ชื่อวงว่าโพลีแคท ...หลังจากตั้งหลักมาพักหนึ่ง วงดนตรีที่สมอลล์รูมเลือกมาสานต่อแนวทางของค่ายคือวงดนตรีซินธ์ป๊อปวงนี้ พวกเขามีอะไรดีกันแน่?

           5 หนุ่มโพลีแคทมีประสบการณ์เล่นดนตรีกลางคืนมาไม่น้อย เดิมพวกเขาใช้ชื่อว่า สกา เรนเจอร์ส และเล่นดนตรีแนวสกา เรกเก้ รวมไปถึงสกาพังก์ สการ็อก และแจ๊ส จุดพลิกผันมาถึงเมื่อพวกเขาถูกทีมผู้ผลิตภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง Hang Over 2 เลือกให้มาคัฟเวอร์เพลง I Ran ของวงนิวเวฟยุค 80 อย่าง อะ ฟลอก ออฟ ซีกัลส์ (A Flock of Seagulls) ไปเล่นในหนังเรื่องนั้น ทำให้พวกเขาได้สนิทสนมกับดนตรีที่ใช้ซินธิไซเซอร์เป็นองค์ประกอบสำคัญ จนเอามาผสมกับดนตรีสกาที่มีเครื่องเป่าเป็นสีสันในแบบของตัวเอง เริ่มแต่งเพลงแล้วไปปรากฏงานอยู่ในอัลบั้ม No Signal Input ที่เป็นคอมพิเลชั่นรวมเพลงจากศิลปินหน้าใหม่ของเมืองเชียงใหม่ แล้วเพลงในอัลบั้มนั้นเพลงหนึ่งคือ ถ้าเธอคิดจะลืมเขา ก็กลายมาเป็นเพลงเปิดตัวพวกเขาในชื่อใหม่ว่าโพลีแคท

           ถ้าเธอคิดจะลืมเขา มีความน่าสนใจในระดับสูง ทั้งการผสมผสานซาวนด์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ คลุกเคล้าเข้ากับเสียงเครื่องเป่าแสนสดใส เสียงร้องของนักร้องนำดูมีพลัง มีจริตนิดๆ เป็นเอกลักษณ์ เสียงร้องประสานสนุกสนาน ภาคจังหวะหนักแน่น มีช่วงเร่งและช่วงผ่อน ที่สำคัญคือเนื้อเพลงที่ทั้งชวนให้เบิกบานและให้แง่คิดไปด้วยในเวลาเดียวกัน

           สมอลล์รูมปล่อยอัลบั้มเต็มของโพลีแคทที่ชื่อปกเป็นตัวเลขเวลาว่า 05:57 ออกมาเร็วๆ นี้ ฟังจากอัลบั้มเต็มแล้วก็ยิ่งทำให้มั่นใจวงดนตรีวงนี้มีของอยู่ไม่น้อย ทุกเพลงมีส่วนผสมของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ดนตรีเรกเก้-สกา และเพลงป๊อปร็อกร่วมสมัยอยู่ในปริมาณที่แตกต่างกันไป แต่ฟังแล้วก็ล้วนน่าสนใจทั้งนั้น ในเพลงเร็วๆ อาจมีความคล้ายคลึงกันบ้าง แต่พอมาในเพลงช้าอย่าง ลา และ ไม่มีทาง ก็ดูได้รสชาติดนตรีที่ลงตัวไปอีกแบบ

           แน่นอนว่านี่ไม่ใช่อัลบั้มที่ดีที่สุดเท่าที่สมอลล์รูมเคยปล่อยออกมา แต่พอมันออกมาไล่ๆ กับอัลบั้มใหม่เข้มๆ ของ เดอะ ริช แมน ทอย ที่ชื่อ เดอะ ริช แมน ไทย และอัลบั้มล่าสุดของ เลมอนซุป ที่เปลี่ยนสมาชิกกันวุ่นวายและเปลี่ยนแนวเพลงเป็นป๊อปขึ้นทันตาเห็น มันก็ทำให้เราได้เห็นว่าสมอลล์รูมยังเดินหน้าต่อไปอย่างมุ่งมั่น ศิลปินเก่าที่น่าสนใจก็ยังเห็นความเติบโตอย่างต่อเนื่อง และแม้จะเป็นวงที่ไม่เข้มแข็งหรือโด่งดังสุดๆ อย่างเลมอนซุป ค่ายนี้ก็ยังไม่ทอดทิ้งและพยายามหาทางไปให้อยู่เสมอ

           อัลบั้มใหม่ๆ ของค่ายนี้ยังเปิดให้สั่งซื้อล่วงหน้า แล้วเอาชื่อของคนที่สั่งล่วงหน้านั้นไปพิมพ์ลงในปกอัลบั้มเสียด้วย นับเป็นไอเดียง่ายๆ ที่น่าประทับใจ เป็นกลวิธีที่ซื้อใจแฟนประจำได้อยู่หมัด

           ค่ายเพลงอยู่กันอย่างลำบากมากขึ้นก็จริง แต่หากตั้งใจและไม่ไร้ไอเดีย จริงใจทั้งกับศิลปินและแฟนเพลงอย่างนี้ แล้วทำไมค่ายเพลงจะอยู่ไม่ได้ล่ะ?
.......................................
(หมายเหตุ  แมวตัวใหม่กับทางไปของสมอลล์รูม : คอลัมน์ มองผ่านเลนส์คม โดย... วิภว์ บูรพาเดชะ @viphappening)