ธรรมสวัสดีค่ะ
ธรรมสวัสดีค่ะ : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์
คืนวันพุธนี้คงเป็นอีกคืนที่เราจะนั่งจดจ่อรอดู “บ่วง” อยู่หน้าทีวีเพื่อเอาใจช่วยให้คุณรัมภาหาหุ่นรูปรอยให้เจอ คุณหลวงจะได้มีสติสตังกับเขาเสียทีแล้วถ้าทำลายหุ่นได้ เผื่อเกิดมาชาติหน้าคุณหลวงจะได้ไม่ต้องเวิ่นเว้อกับอีแพงอีก
ในขณะที่แฟน “ดอกโศก” ก็คงนึกหมั่นไส้ปรียากมล เพราะเธอก็ไม่ได้น้อยหน้าอีแพงเลยเพ้อเจ้อตามรักคนที่เขาไม่รัก ไม่จบไม่สิ้น อ้อ...ถ้าพูดถึงกรณีนี้ต้องมีแม่เพ็ญประกายจาก “มาหยารัศมี” มาร่วมแก๊งด้วยอีกคนนี่ก็เวิ่นเว้อเสียอัตลักษณ์ชื่อตัวเองก็มีแต่แอ๊บเรียกตัวด้วยชื่อคนอื่นซะงั้น
ช่างเป็นโชคของคนดูอย่างเราจริงๆ นี่ขนาดนางทั้ง 3 แยกกันอยู่ยังน่ากลัวแบบนี้ แล้วถ้าเกิดนางได้รวมตัวอยู่ด้วยกัน...โอ๊ววว! ไม่อยากจะนึกถึง คำว่าหายนะคงไม่พอ
เขาว่าดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่ใช่ไหมคะ ไหนๆ ทั้งสามนางนี้มีแม่มาให้เห็น อ้อมก็เลยถือโอกาสดูไปด้วยเสียเลย
เริ่มจากอีแพง ผู้อยากได้คุณหลวงเสียจนเป็นบ้า ตายไปก็ไม่ใช่ว่าจบยังตามไปเอาชีวิตคนอื่นข้ามภพข้ามชาติอีก ขอแค่ได้เห็นว่าศัตรูข้าไม่สมหวังข้าก็สะใจแม่เตือนอะไรไม่เคยฟัง สังเกตได้ว่าแม่จะมีบทบาทในการโน้มนำจิตใจน้อยมากในชีวิตของแพงชวนให้นึกสงสัยเหมือนกันว่าแม่เลี้ยงแพงมาด้วยอะไร ไม่เคยใช้มาตรการ รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี กับนางบ้างเลยหรือ ถึงได้เติบโตมาว่ายากว่าเย็น เห็นกงจักรเป็นดอกบัวได้ขนาดนี้
ฝ่ายปรียากมล คนนี้ก็อยากได้คุณนัยโดยไม่สนว่าเขาสนตัวเองไหม เดินหลอกคนโน้นคนนี้ไปวันๆ ว่าฉันเป็นเมียเขานะ... ถามว่ามันน่าอายไหมเที่ยวบอกคนว่ามีอะไรกะผู้ชายแล้วเขาไม่รับ ถ้ามีอะไรจริงก็นับว่าเยินแล้ว แต่นี่เยินกว่าตรงไม่ได้มีอะไรจริงแต่แต่งเรื่องเพื่อเอาชนะ แถมไอ้คนที่พยายามยื้อแย่งเอาชนะเขาอยู่ ก็ลูกสาวตัวเองนั่นแหละ
เมื่อมองย้อนกลับไปถึงแม่ ก็พอจะเข้าใจว่าทำไมปรียากมลถึงนิสัยเสียเหมือนไม่มีใครสั่งสอน เพราะตอนหนึ่งหล่อนพรั่งพรูว่าแม่จะปล่อยให้พ่อเลี้ยงทำมิดีมิร้าย จนหล่อนต้องหนีออกไปเผชิญชะตากรรมนอกบ้าน เรียกว่าเติบโตมาด้วยลำแข้งของตัวเอง แต่ประเด็นคือพอมีลูกของตัวเองบ้าง นอกจากทิ้งไปไม่เคยดูดำดูดี แล้ววันนี้ยังมาแย่งผู้ชายกับลูก โดยมีเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่า ก็ฉันไม่เคยเลี้ยง ไม่ผูกพัน แล้วถามหน่อยว่า ถ้าไม่เคยทำดีกับลูกมัน จะช่วยทำดีหลีกทางไปให้ลูกมันมีความสุขสักครั้งไม่ได้เชียวหรือ หล่อนโกรธเกลียดแม่เพราะครั้งหนึ่งแม่เห็นผู้ชายสำคัญกว่าลูก แต่นี่หล่อนก็กำลังจะดำเนินรอยตามแม่หล่อนชัดๆ ในข้อที่ว่า ลูกกับผู้ชาย แม่เลือกผู้ชายจ้า
แต่ก็นะอย่างน้อยนางก็ยังมีข้อดีที่ไม่ไปทำแท้ง เฮ้อออ...แม่ปรียากมล ถ้าตอนเด็กๆ หล่อนคิดจะเรียนหนังสือ มีแฟนบ้างแต่ไม่ต้องรีบเสียสาวแบบที่ทำมา เธออาจจะมีคุณนัยเป็นแฟนครอบครัวอบอุ่น ไม่ต้องมาหมกมุ่น หาวิธีกำจัดลูกที่เธอคิดว่าเป็นเสี้ยนหนามความรักแบบนี้หรอก (นี่แหละน้า ผลของการมีลูกก่อนวัยอันควร)
และก็มาถึงรายสุดท้าย อะไรเอ่ย "เศร้า"...คำตอบคือ เพ็ญประกาย!เธอคือผู้หญิงที่น่าสงสารมากในบรรดาแก๊งนี้เพราะเธอไม่มีตัวตนอะไรเลย แล้วจะโทษเธอทั้งหมดเสียทีเดียวก็ไม่ได้เพราะเธอมีแม่ประเภทที่จะเอาแต่ความสุขของตัวเองเป็นที่ตั้งใครหน้าไหนจะเป็นอย่างไรไม่เคยสน ลูกเต้าจะรู้สึกแบบไหนไม่เคยแคร์คิดแค่ขอให้ฉันได้เป็นพอ
เพ็ญประกายเธอคงเหงานะฉันว่า เพราะดูหลายๆ ทีก็เหมือนเธอไม่ได้อยากเป็นคนแบบนี้แต่ความอ่อนแอในใจที่เธออยากได้ผู้ชายที่เขาไม่ได้รักมาครอบครองทำให้เธอเห็นดีเห็นงาม ยอมทำตามแม่สั่งแล้วถ้าบางเรื่องไม่อยากทำเธอก็ระบายหรือปรึกษาใครไม่ได้ เพราะแม่ที่ควรจะเป็นที่พึ่ง กลับเป็นคนทำให้เธอพังเสียเอง
จะว่าไป กรณีอีแพงกับแม่ปรียากมลเนี่ยขอจัดเป็นประเภทแรงได้ด้วยตัวเองแม่ก็เอาไม่อยู่ แต่ในความโชคร้ายที่แรงสุดตัวยังมีความโชคดีที่แม่ยังพอจะกล้าตักเตือนลูกอยู่บ้าง (ขอเน้นตรงคำว่า “บ้าง”) หรืออย่างน้อยถ้าวันไหนสองคนนี้คับข้องใจอยากระบายดูจากคาแรกเตอร์แล้วแม่คงพร้อมฟัง แต่ดูเธอสิ...แม่หนูเพ็ญประกาย เกิดมาก็ดีพร้อม ทั้งครอบครัวและฐานะ แต่ข้อเสียอย่างเดียว เธอมีแม่ที่ไม่เป็นกัลยาณมิตร มันก็แทบจะเหมือนไม่มีแม่อยู่แล้ว มีอย่างที่ไหน พอลูกเริ่มคิดดีแต่ไม่ได้ดั่งใจก็ตบลูกซะ ฉันนะคอยลุ้นขอให้เธอเข้มแข็งขึ้นสักนิด (ขอแค่เสี้ยวของอีแพงก็พอ) เพราะถึงแม้เขาจะเป็นแม่ แต่ถ้าสิ่งที่เขาสอน (เสี้ยม) มันไม่ถูกเธอก็ต้องยึดมั่นในความดีให้ได้ อย่าไปทำ ไม่งั้นเธอต้องพังแบบนี้ไปตลอดชีวิต
ที่สำคัญ จะไม่มีใครช่วยแม่เธอด้วยนะถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ไม่เปิดรับสิ่งดีๆ ที่คนรอบข้างมีให้ หรือไม่หาโอกาสไปพบจิตแพทย์บ้างฉันกลัวเหลือเกินว่า สักวันเธออาจจะบ้าตามอีแพงได้
ฉันละห่วงเธอจริงๆ มาหยารัศมี เอ๊ย! เพ็ญประกาย
.............................
(หมายเหตุ ธรรมสวัสดีค่ะ : คอลัมน์ ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)