บันเทิง

หน้าที่:คอลัมน์เล่นหูเล่นตา

หน้าที่:คอลัมน์เล่นหูเล่นตา
เกาะติดข่าวสาร >> คมชัดลึก ออนไลน์
logoline

เล่นหูเล่นตา : หน้าที่ : โดย ... เจนนิเฟอร์ คิ้ม

          หลายวันก่อนดูทีวีเห็นพระอาจารย์ท่านหนึ่งกำลังเทศน์อยู่ ท่านพูดประมาณว่า… ท่านไม่ชอบคำว่า “นักสู้” สักเท่าไหร่ เพราะนักสู้ต้องมีคู่ต่อสู้ ถ้าเราจะต้องสู้เราก็สู้กับตัวเองนั่นแหละ ท่านยกตัวอย่าง น้ำแข็งกับไฟว่า น้ำแข็งไม่ได้พยายามดับไฟ และไฟก็ไม่ได้พยายามละลายน้ำแข็ง   แต่ทั้งน้ำแข็งและไฟต่างทำ “หน้าที่” ของมันอย่างดีที่สุดต่างหาก… ท่านคือ ท่านชยสาโร ภิกขุ ท่านเป็นพระฝรั่งที่พูดภาษาไทยได้ชัดเจน ไม่เพียงแต่จะทำให้คนฟัง “เข้าใจ” แต่ท่านยังทำให้หลายคน “เข้าถึง” แม้แต่คนที่ห่างวัดห่างวาอย่างฉัน !

          ฉันยอมรับว่าตัวเองเป็นคนที่เน้นความเข้าใจมากกว่าวิธีการ จึงไม่ค่อยเน้นภาคปฏิบัติ ทั้งสวดมนต์ วิปัสสนาอย่างใครเขา (แต่ก็ไม่ได้ต่อต้าน) หากตายไปคงไม่ได้ขึ้นสวรรค์ตามเพื่อนๆ เป็นแน่ แต่ก็ดีที่ความสงบจะบังเกิดเสียที ถ้าได้ขึ้นสวรรค์รวมกัน สวรรค์คงแตกเพราะคุยกันไม่หยุดปากกันสักคน

          ก่อนนี้ฉันมักจะภูมิใจในความเป็น “นักสู้ข้างถนน” ของตนเอง ที่เริ่มต้นมาจากนักร้องโง่ๆ หน้าตาแย่ๆ คนหนึ่งที่ร้องตามผับ ตามบาร์ ตามที่อโคจรทั้งหลาย ไม่ได้เริ่มมาจากมีต้นสังกัดที่ทะนุถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูจนกลายเป็นดาวลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า ซึ่งหลายครั้งก็อยากลองเป็นแบบนั้นดู แต่คงถูกเขาไล่ออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความดื้อด้านของฉันที่ติดตัวมาจากการต่อสู้ด้วยตัวเองโดยปราศจากผู้ใดคอยคุ้มกะลาหัว รอดมาได้จนป่านนี้มันคงต้องมีอะไรกระด้างๆ หยาบๆ ติดนิสัยมาบ้าง ซึ่งเป็นอีกด้านของความแข็งแรงในจิตใจ แต่ใครๆ เขากลับเรียกว่า “ก้าวร้าว” หรือ “หัวแข็ง” จะเรียกมันว่าอะไรก็ช่าง ฉันก็ไม่ได้ภูมิใจกับสิ่งนั้นในตัวฉันนักหรอก

          ใครบ้างไม่อยากเป็นคนอ่อนหวาน อ่อนโยน ละมุนละม่อม ใครเห็นใครก็รัก และเมตตา (ฉันก็เคยเป็นแบบนั้นตอนที่เริ่มร้องเพลงใหม่ๆ) แต่คนที่ไม่มีใครคอยดูแลปกป้องและรักษาภาพลักษณ์ให้คงต้องกลายเป็นเหยื่ออันโอชะของผู้คนในสังคมที่ฉันผ่านมา ซึ่งความดีงามทั้งหลายถูกตีความหมายว่า “อ่อนต่อโลก” เลยไปถึง “อ่อนแอ” และเมื่อไม่อยากเป็นคนแพ้ก็ต้องลุกขึ้นมาปกป้องตนเอง นานเข้ากระดูกก็เริ่มแข็ง การถูกมองว่า “ร้าย” น่าจะเป็นเปลือกแข็งที่ฉันพอจะซ่อนตัวอยู่ได้รอดมาจนทุกวันนี้…

          ในความรู้สึกลึกลงไป ฉันกลับไม่เคยเป็นคู่ต่อสู้ของใครได้เลย เพราะมักจะคิดแค่ว่า “เอาแค่รอด” ก็พอ ยิ่งส่องกระจกดูหน้า พยายามนึกหาความนิยม มันก็ยิ่งบั่นทอน ฉันก็แค่ผู้ใช้แรงงานคนหนึ่งที่ใช้เสียงแทนแรงส่วนอื่นของร่างกาย ร้องเสร็จก็รับเงินกลับมาเลี้ยงตัวเองและครอบครัว เมื่อประสบการณ์และโอกาสมีมากขึ้นค่าแรงก็สูงขึ้นพอให้ได้กระเถิบระดับความเป็นอยู่ให้ดีขึ้นกว่ารุ่นเตี่ยที่เลี้ยงฉันมา พอให้ได้มีเงินเก็บเป็นเงินถุงมิใช่เงินถัง ให้ห่างไกลจากความไม่มั่นคงทางการเงินที่ฉันพยายามหนีมันมาตั้งแต่เกิด ให้คนในครอบครัวฉันอยู่สุขสบายตามอัตภาพตราบเท่าที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่

          หากวันใดที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใดที่อยู่เหนือความคาดหมาย ฉันก็ไม่ได้เกรงกลัวหรือหวาดหวั่นถ้าสิ่งนั้นยังอยู่ในสารบบของคำว่า “งาน” ฉันก็แค่ “ทำหน้าที่” ของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะไม่มีสิ่งใดที่จะน่ากลัวสำหรับตัวฉันนอกจาก “ใจของฉันเอง” ฉันกลัวความไม่รู้จักตัวเอง ทิฐิ และความหยิ่งผยองทั้งหลายที่เป็นผลพลอยได้จากชื่อเสียงและคำสรรเสริญเยินยอจากผู้คนรอบข้าง ฉันกลัวว่ามันจะทำให้ฉันไม่ใช่ “ฉัน” คนเดิมอีกต่อไป ฉันคนเดิมคือลูกแม่กับเตี่ย ลูกเจ๊กที่ถูกสอนให้เจียมเนื้อเจียมตัวและไม่ขัดขืนต่อวาสนาที่เรามิได้เป็นผู้ขีดให้แก่ตัวเอง เตี่ยมักจะสอนว่า “เดี๋ยวคนเขาจะเกลียดเอา” นั่นคือคำสอนเดียวที่ฉันปฏิเสธเตี่ย เตี่ยเป็นนักพนันถ้าเตี่ยเล่นได้บ่อยๆ ขาไพ่คนอื่นๆ ก็จะกลัวเตี่ยไปเองโดยปริยาย แต่ในเส้นทางของฉัน บางครั้งพวกเขาก็ “เกลียด” ทั้งๆ ที่ไม่เคยได้รู้จักตัวจริงๆ ของฉันด้วยซ้ำไป ทำยังไงได้ล่ะ ฉันเลือกทางเดินนี้เอง บนเส้นทางที่อยู่ท่ามกลางความรักซึ่งทับซ้อนความเกลียด การเกิดที่ยืนอยู่บนการดับอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มันเป็นของมันเอง… มันเป็นธรรมชาติของชื่อเสียง หรือความดัง

          เมื่อ “ความดัง” ไม่ได้แปลว่า “ความดี” ดังนั้น คนดังก็อาจไม่ใช่คนดี และบางทีคนดีก็อาจจะไม่มีโอกาสดัง แล้วจะเอาอะไรกับ “ความชัง” ที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ และพร้อมจะเล่นงานเราเมื่อพลั้งเผลอ ยังไม่ทันได้สู้ก็มีศัตรูอยู่มากมายแล้ว ฉันจึงทำได้แค่ “ระวัง” หรือ “ช่างมัน” หากเกินกว่านั้นเกรงว่าจะ “ระแวง” จนถึงขั้นประสาทแ_กได้ !

          ทุกครั้งที่ยืนอยู่บนเวที ฉันจะสูดลมหายใจเข้าปอดเยอะๆ แล้วกวาดตามองผู้คนตรงหน้าที่รวมกลุ่มอยู่อย่างไม่รู้ว่า มาดี หรือ มาร้าย ชอบ หรือ ชัง จะอย่างไรก็ช่าง ฉันก็แค่ทำหน้าที่ “ร้อง” ฉันทำดีที่สุดได้เท่านี้ ใครจะรักก็รักต่อไป ใครจะเกลียดก็จงเกลียดต่อไป ส่วนฉันยังคงต้องร้องต่อไป ไม่งั้นจะเอาตังค์ที่ไหนซื้อข้าวกินล่ะ ! และฉันก็ยังเชื่ออีกว่าความรักทำให้ชีวิตดีขึ้น ส่วนความเกลียดน่ะเหรอ… อย่าได้แคร์ ! ฉันอาจจะไม่ใช่นักสู้แต่ก็อย่าทำให้ฉันกลายเป็นคู่ต่อสู้เลย !

 

          ป.ล. เขียนจากความรู้สึกทั่วไป ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใคร อย่ามาถาม… เดี๋ยวด่า !

 

 

----------

(หมายเหตุ : เล่นหูเล่นตา : หน้าที่ : โดย ... เจนนิเฟอร์ คิ้ม)

----------

 

 

logoline
แท็กที่เกี่ยวข้อง