ภาวะคอนพะเพ็ง | คมชัดลึก

           ผมกลับจากลาวใต้มาหลายวัน ใจยังอาบอวลละอองฟ่องฝอยของน้ำตกคอนพะเพ็ง
 
          ใครๆ ต่างตะลึงตะลาน ร้อนรนถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอ บนศาลาใหญ่ที่ยื่นล้ำเข้าไปหาน้ำตกที่ได้รับฉายา “ไนแองการาเอเชีย”
 
          ภาพพาโนรามาเบื้องหน้าหาได้แค่ทำให้คนอึ้ง แต่ทำให้ตะลึงแล้วละล่ำละลัก
 
          ผมเองก็ไม่ต่างจากคนอื่น ไปถึงก็ตะลีตะลานถ่ายรูปเป็นการใหญ่ มุมเดียวกับใครต่อใคร ไม่มีความแตกต่าง มีคนต่อว่ากันว่ายืนขวางมุมกล้อง บ้างก็กู่ร้องตะโกนทักคอนพะเพ็ง มัคคุเทศก์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่ได้นำผู้คนมาประสบพบความมหัศจรรย์แห่งมหานทีที่อยู่ดีๆ แผ่นดินก็ทรุดลงดื้อๆ เป็นผลให้สายน้ำตื่นตะหนก ตั้งตัวไม่ทัน โผนลงจากผาโกลาหลอลหม่าน พลุ่งพล่านกรากเกรียวเคี่ยวกรำ ระส่ำไปชั่วนิรันดร์
 
          เทียบกับ “หลี่ผี” แล้วต่างอารมณ์โดยสิ้นเชิง
 
          “หลี่ผี” ดูก้าวร้าวอย่างเร้นลับ แต่คอนพะเพ็งนั้นพลุ่งพล่านทว่าเปิดเผย หากแต่มีใครไหมจะหยุดถ่ายรูปเสียที ปิดฝาครอบเลนส์เสียแล้วนั่งลงบนโขดหิน ใช่แค่ได้ยินแต่ต้องนิ่งฟัง ใช่แค่ได้ดูแต่ต้องหลับตาเห็น คอนพะเพ็งบอกความหมายใดแก่เรา
 
          ผมคิดไปเรื่อยเปื่อย จินตนาการว่าตนเองเป็นนกน้อยบินทวนสายน้ำขึ้นไปจนถึงจุดกำเนิดของลำของ
 
          น้ำของ (โขง) มีต้นกำเนิดจาก “หลังคาโลก” ทีราบสูงชิงไห่โน่น อาจเกิดจากดาวหยาดลงมา ค่อยรวมค่อยรินค่อยไหลจากผาเมฆสู่เขาหิมะ จากที่สูงลงสู่ที่ต่ำกว่า ชำระขัดเกลากรวดหิน ผ่านโตรกผา ซ่านเซาะผืนทราย อาบไล้กายชำระเหงื่อไคลผู้คนหลากหลายชนเผ่า ล้างลบกลบเกลื่อนรอยเท้าจามรี แพะ แกะ วัว ควาย ม้า ลา ล่อ คลอเคล้าเสียงดนตรี หล่อเลี้ยงชีวี ผู้คน พืช สัตว์ ละลายธาตุธรณี ละเลงเลือด เจือจางน้ำตา ผ่านป่า เขา บ้าน เมือง กัดเซาะตลิ่งฉุดรั้งไม้ใหญ่ทิ้งร่าง ยิ่งเดินทางไกลยิ่งใหญ่กว้าง สายน้ำอื่นไหลรวมร่วมทางมายาวนานยาวไกล ทั้งสิ้นทั้งหลายมากรากเกรียวเคี่ยวกรำที่คอนพะเพ็ง พ้นจากนี้ไปแล้วสายน้ำก็ราบรื่นระเริงไหลไปสู่ดินแดนแห่งปราสาทหิน พักผ่อนที่ “โตนเลสาบ” แห่งเสียมเรียบ ก่อนเดินทางต่อสู่แผ่นดินสุดท้าย เวียดนาม เพื่อไหลหลามสู่มหาทะเล
 
          ผมวาดรูปคอนพะเพ็งมาฝาก ใครอยากไป ไปไม่ยากแค่ไปถึงเมืองอุบลไปอีกไม่กี่อึดใจก็ได้เห็นคอนพะเพ็งแล้ว
 
          ชีวิตคนย่อมมีสุขมีทุกข์คลุกเคล้า ผ่านวันเวลา ผ่านเรื่องราว ผ่านร้อนผ่านหนาวกันมาอย่างไร แต่ละคนล้วนมีวิถี และมีวิธีจัดการกับชีวิตที่แตกต่างกัน หากเปรียบชีวิตกับสายน้ำก็อาจได้ยินถ้อยคำอันคุ้นเคย “ว่าสายน้ำไม่เคยไหลกลับ”
 
          สิ่งที่เราต้องเผชิญล้วนแต่เป็นบทเรียนให้เราได้เรียนรู้ เรายังคงสู้กันต่อไปจนกว่าชีวาจะหาไม่ (มันคงไม่ตายง่ายๆ หรอก)
 
          หาโอกาสไปเที่ยวนะครับ ไปให้คอนพะเพ็งเคี่ยวกรำแล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น
 
          (ภาพสวยๆ บทกลอน และเพลง “คอนพะเพ็ง” ตามฟัง ชม ดู ได้ที่แฟนเพจ : ศักดิ์สิริ มีสมสืบ คนสอยดาว)
...................
(หมายเหตุ ภาวะคอนพะเพ็ง:ศิลป์แห่งแผ่นดิน โดย... ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)