โรงเรียนบนหอผู้ป่วย | คมชัดลึก

��������� อรสม สุทธิสาคร� เพื่อนผู้เป็นนักเขียนสารคดี มีโอกาสบรรยายถ่ายทอดประสบการณ์แก่พยาบาลวิชาชีพบ่อยๆ บอกกับผมว่า� พยาบาลเป็นกลุ่มวิชาชีพที่อ่านหนังสือมากที่สุด และยังสนใจการเขียนอีกด้วย
�
��������� หลังปีใหม่ 2555 ผมได้พบความจริง
�
��������� แม่ไปผ่าตัดไตที่โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ (ม.อ.) อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา� นอนพักรักษาที่หอศัลยกรรมหญิงมาตั้งแต่สัปดาห์ที่สองของเดือนธันวาคม� น้องๆ� หลานชายกับผมผลัดเปลี่ยนเวียนกันไปเฝ้าดูแล จึงได้พูดคุยกับพยาบาลหัวหน้าหอ และผู้ตรวจการพยาบาล
�
��������� ผมเฝ้ามองน้องๆ พยาบาลทำหน้าที่ของพวกเธอโดยไม่เคยรังเกียจหรือหน่ายแหนงต่อผู้ป่วยหญิงอายุ 18 ปี จนถึงผู้ชราช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ได้ จึงแจ้งแก่สายพิน ปานบำรุง พยาบาลวิชาชีพและหัวหน้าหอ� ว่าอยากพูดคุยเกี่ยวกับวิธีดูแลผู้ป่วย นำมาเผยแพร่ในคอลัมน์ที่เขียนประจำในหนังสือพิมพ์เนชั่นสุดสัปดาห์
�
��������� สายพินแนะนำให้ได้รู้จักกับ สุดจิต ไตรประคอง ผู้ตรวจการพยาบาล โรงพยาบาลสงขลานครินทร์� ซึ่งกำลังรวบรวมข้อเขียนจากประสบการณ์ดูแลผู้ป่วยของพยาบาลหอศัลยกรรม� หออายุรกรรม และห้องฉุกเฉิน มาจัดพิมพ์เป็นเล่ม� ซึ่งเธอต้องรับหน้าที่บรรณาธิการจำเป็น
�
��������� ในที่สุด เราตัดสินใจเปิดห้องทำงานของสายพินเป็นห้องบรรยายการเขียนถ่ายทอดประสบการณ์ขึ้นมาอย่างง่ายๆ� มีผู้ฟังรวม 3 คน
�
��������� วันต่อมา สุดจิต ไตรประคอง หอบต้นฉบับของน้องๆ 10 เรื่องมาให้อ่านและขอคำวิจารณ์� เนื้อหาทุกเรื่องเกี่ยวกับการดูแลรักษาผู้ป่วยด้วยหัวใจมนุษย์� เลือกเอาเฉพาะผู้ป่วยที่ใช้ชีวิตช่วงสุดท้าย บางเรื่องอ่านแล้วน้ำตาคลอ�� จริงอย่างน้องๆ พยาบาลบอก� พวกเธอมีเรื่องที่ประสบด้วยตัวเองมากมาย� แต่ถ่ายทอดไม่ได้�
�
��������� ผมใช้เวลาอ่านอย่างช้าๆ� 2 ชั่วโมง� เพื่อทำความเข้าใจและอ่านทบทวน� สาระเรื่องราวถ้าไม่มีศัพท์แสงทางการแพทย์จะเข้าใจและรู้สึกกับอารมณ์เรื่องได้ง่าย��
�
��������� เย็นวันนั้น สุดจิตกับสายพิน� อาศัยโต๊ะภายในหอผู้ป่วยห่างจากเตียงแม่ราว 7 เมตร เป็นห้องเรียน� เราร่วมเรียนรู้จากกันและกัน� ผมวิจารณ์ข้อเขียน และอธิบายจุดที่ปรับแก้� โดยอาศัยต้นฉบับของน้องๆ พยาบาลเป็นอาจารย์ใหญ่ ขณะเดียวกัน ผมขอคำอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับศัพท์เทคนิคและแนวปฏิบัติของพยาบาลอาวุโส� ซึ่งได้ความรู้ความเข้าใจต่อผู้ประกอบอาชีพพยาบาลอย่างมาก
�
��������� สิ่งที่น่ายินดี สุดจิต กับ สายพิน บอกกับผมว่า พยาบาลวิชาชีพที่โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ พร้อมรับและคุ้นเคยกับการเปลี่ยนแปลง� ไม่เคยคิดว่าตนเองเต็มแล้ว ปริ่มแล้ว เติมอะไรใส่ลงไปอีกไม่ได้� มองอีกมุม� นอกจากดูแลรักษาผู้ป่วยด้วยหัวใจมนุษย์แล้ว� พวกเธอยังบำบัดพัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา
�
��������� วันต่อมา สายพินบอกว่า พยาบาลกับเจ้าหน้าที่อีกแผนกทราบเรื่องเปิดห้องเรียนฉุกเฉินบนหอศัลยกรรม พวกเธออยากให้เปิดอีกครั้ง� เลยตอบไปว่ายินดี ขอให้รวบรวมผู้สนใจจริงๆ สัก� 4- 5 คน หรือมากกว่าก็ยิ่งยินดี�
�
��������� ไม่ได้อวดเก่งว่าเขียนหนังสือได้� แต่เชื่อว่ามีประสบการณ์และอยากเรียนรู้แลกเปลี่ยนกับเพื่อนต่างอาชีพ� เราจะได้โอกาสออกไปจากตัวเอง� อีกอย่าง� ในยุคสมัยที่เครื่องมือสื่อสารทันสมัย และสะดวกรวดเร็ว� แต่กลับสร้างความเข้าใจได้น้อยกว่าสร้างความขัดแย้ง�
�
��������� คิดง่ายๆ อย่างนี้ จึงยินดีถ่ายทอดประสบการณ์และเรียนรู้จากพยาบาล ซึ่งรักการอ่านการเขียนให้พวกเธอถ่ายทอดเรื่องราวที่มีคุณค่าออกมามาก ๆ
...................
(หมายเหตุ โรงเรียนบนหอผู้ป่วย:มองผ่านเลนส์คม โดย... จำลอง ฝั่งชลจิตร)