พรมแดนของโลกมายา - มาย บลูเบอร์รี่ ไนต์ | คมชัดลึก

 อลิซาเบธ หญิงสาวหน้าตาน่ารักประสบปัญหาในชีวิตรักของเธอ จากเรื่องราวที่แง้มเปิดขึ้น ณ คาเฟทีเรียเล็กๆ ในนิวยอร์ก เจ้าของร้านชื่อ เจอเรมี่ นอกเหนือจากหน้าที่การงานในร้านแล้ว เขายังเป็นเพื่อนที่คอยรับฟังปัญหาส่วนตัวของแขก พวงกุญแจที่ถูกฝากหรือลืมไว้ ซึ่งเขายังเก็บไว้ในขวดโหล เขาสามารถเล่าความเป็นมาของเจ้าของกุญแจได้ทุกคน หลายคืนที่อลิซาเบธได้มาอาศัยคาเฟ่แห่งนี้เป็นที่ฝากกุญแจและเป็นที่พักพิงหัวใจ กลางดึกคืนหนึ่งเธอกลับเข้ามาด้วยหัวใจสลายและเลือดจากการถูกจี้ กินพายบลูเบอร์รี่จนหลับไป ภาพนี้ถูกบันทึกไว้ในกล้องวงจรปิด และในความทรงจำของเจอเรมี่

 อลิซาเบธเดินทางออกจากเมืองด้วยรถประจำทาง ตามที่เธอเล่ามาทางจดหมายถึงเจอเรมี่ เธออยู่ที่เมมฟิส ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ ตอนกลางคืนทำงานในบาร์ กลางวันทำงานร้านอาหาร  ณ ที่นั่น เธอได้เรียนรู้ชีวิตจากผู้คนแปลกหน้า อาร์นี่ตำรวจวัยกลางคนกับสาวสวย ซูลีนน์ ที่ไม่อาจลงเอยกันได้ พวกเขาจากกันด้วยความปวดร้าวและไม่เข้าใจ เธอได้เรียนรู้จากชิปสีขาวของอาร์นี่ใช้เป็นเงื่อนไขเลิกเหล้า เธอเขียนจดหมายถึงเจอเรมี่ ว่าถ้าเธอเลิกเหล้าจะเอาพายบลูเบอร์รี่มาแทนชิป อีกครั้งเธอเขียนจดหมายถามเขาว่า เขามีความทรงจำเกี่ยวกับเธออย่างไร ผู้หญิงกินพายบลูเบอร์รี่หรือผู้หญิงอกหัก

 จากบทเรียนนี้อลิซาเบธคงตระหนักได้ในระดับหนึ่งว่า ความปวดร้าวของเธอเทียบกันไม่ได้กับซูลีนน์ ที่พยายามตีจากอาร์นี่ ที่ครั้งหนึ่งเคยวาดหวังให้เขาตาย เพราะเป็นหนทางเดียวที่เธอจะหลุดจากเขาได้ แต่พอเขาตายไปเธอกลับปวดร้าวยิ่งกว่าอะไรในโลกนี้

 อลิซาเบธเขียนจดหมายถึงเจอเรมี่ว่าเธอเดินทางถึงอีกเมืองหนึ่ง ทำงานเสิร์ฟในบ่อนกาสิโนแห่งหนึ่ง ได้รู้จักกับเลสลี่สาวนักพนันที่เล่นหมดหน้าตัก มาขอให้เธอร่วมหุ้นพนันด้วย เลสลี่ได้ให้บทเรียนสำคัญแก่เธอว่า อย่าเชื่อใจใครเด็ดขาด แม้แต่ตัวเธอเอง สะท้อนจากเลสลี่รู้ข่าวการป่วยของพ่อเธอที่โรงพยาบาล เธอยังเข้าใจว่าถูกหลอกให้ไปพบ จนอลิซาเบธเข้าไปพบว่าพ่อของเธอตายแล้วนั่นแหละ 

 จากคำถามของเลสลี่ที่ว่า อยู่กับฉันเธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยหรือ อลิซาเบธซื้อรถได้แล้ว จดหมายฉบับสุดท้ายที่เธอเขียนถึงเจอเรมี่ว่า “เธอดีใจที่ล้มเหลว ได้เรียนรู้ที่จะไม่ไว้ใจใคร บางครั้งคนเราอาศัยคนอื่นเป็นกระจกเงา เพื่อสะท้อนให้เห็นว่าตัวเราเป็นใคร การสะท้อนแต่ละครั้งทำให้ฉันชอบตัวเองมากขึ้น”

 ระยะเวลาร่วม 300 วัน ระยะทางร่วม 5,000 ไมล์ของการค้นหาตัวตนของอลิซาเบธ จบลงที่นิวยอร์ก บ้านที่เคยอยู่อาศัยถูกปิดประกาศให้เช่า ขณะที่รถไฟฟ้ายังแล่นไปมาอยู่ตลอดเวลา เธอกลับมาหาเจอเรมี่ที่คาเฟ่ เล่าเรื่องส่วนตัวที่เคยปกปิดไว้ เธอจำคืนสุดท้ายที่กินพายบลูเบอร์รี่หมด อยากดูเทปจากกล้องวงจรปิด เธอไม่ต้องการกุญแจอีกแล้ว ใช้เวลาเกือบปีในการเดินทาง สุดท้ายถนนที่จะข้ามก็ไม่ได้ข้ามยากเย็นนัก ขึ้นอยู่กับว่าจะมีใครรออยู่นั่น

"วีระศักดิ์ สุนทรศรี"