ศิลป์แห่งแผ่นดิน - ผืนแผ่นดินอันแสนงาม | คมชัดลึก

 มีเกษตรกรจำนวนหนึ่งหรือจะพูดว่า “จำพวกหนึ่ง” ก็ได้ ที่มิได้มอง พืช หรือสัตว์เลี้ยงเป็นเพียงผลผลิตเชิง “มูลค่า” หากแต่มองเห็นถึง “คุณค่า” และเข้าถึงความหมายแห่ง “วิถีชีวิต”

 คุณสุพจน์ โคมณี เกษตรกรแห่งบ้านหนองข่อย หมู่ 5 ต.หนองกระเจา อ.ชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ ได้รับการยกย่องจากองค์กร หน่วยงาน ของทางการ ได้รับการยอมรับจากเกษตรกรด้วยกัน แต่ในมุมมองของศิลปินอย่างผม เขาคือผู้เข้าถึงและดำเนินวิถีชีวิตอย่างมีศิลปะ ได้ยินชื่อเสียงของเขามานาน จนกระทั่งได้มีโอกาสไปเยือน เมื่อผมได้ไปร่วมกิจกรรมกับเด็กๆ กลุ่มติดเชื้อ เอชไอวี จำนวน 30 คน โดยคุณหมอสุนันท์ สิงห์ทอง จากโรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ ร่วมด้วยกลุ่มอาสาสมัคร เช่น กลุ่มสืบศักดิ์สินแผ่นดินสี่แคว พาเด็กๆ และผู้ปกครอง (ส่วนหนึ่ง) มาเข้าค่ายกิจกรรมศิลปะ ณ ผืนแผ่นดินของ คุณสุพจน์ โคมณี

 เด็กๆ ได้วาดรูปร้องเพลงได้วิ่งเล่น  ได้พายเรือในลำคลอง (ขุด) ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ไร้มลพิษ ได้หัวเราะ พูดคุย เล่นหัว

 เด็กๆ เหล่านี้มีนัดกับคุณหมอ มาเจาะเลือด ตรวจร่างกาย และรับยาทุกๆ วันจันทร์ต้นเดือน
 คุณหมอสุนันท์ สิงห์ทอง จึงได้คิดโครงการเพื่อเด็กๆ กลุ่มติดเชื้อเหล่านี้ ซึ่งแม้พวกเขาจะต้องผจญกับโชคร้ายอันเป็นผลกรรมที่ตนไม่ได้ก่อ หลายคนสูญเสียพ่อแม่ไป ต้องอยู่กับปู่ย่าตายาย หลายคนขาดผู้อุปการะ ขาดที่พึ่งพิงทั้งกายใจ แต่พวกเขาก็ยังมีช่วงเวลาดีๆ ได้หัวเราะ ได้วิ่งเล่น ได้กินอิ่ม ได้นอนหลับ มีผู้ใหญ่ใจดีคอยดูแล มีเพื่อนมากมาย แม้จะเป็นช่วงเวลาอันแสนสั้น แต่ก็มีความสุข วันจันทร์แรกของเดือน เป็นวันที่มีความหมายที่จะได้พบคุณหมอใจดี (ผมเองก็พลอยถูกเด็กๆ เรียกว่า “หมอ” ไปด้วย)

 คุณสุพจน์ โคมณี ในฐานะของเจ้าของสถานที่ มีบุตรสาวตัวเล็กๆ น่ารัก กิริยา มารยาทดี เธอได้เข้าร่วมกิจกรรมกับเด็กๆ ผู้มาเยือนด้วยความสนุกสนานและมีน้ำใจ ขณะที่คุณพ่อของเธอทำหน้าที่วิทยากรให้แก่กลุ่มผู้สนใจในอีกกิจกรรมหนึ่ง ผมเองหลังจากเสร็จกิจกรรมสอนเด็กวาดรูปแล้ว ได้เดินตามคุณสุพจน์ ชมพืชพรรณ “ไม้ประจำจังหวัด” บนพื้นที่ที่จัดเป็นรูปประเทศไทย โดยปลูกไม้ต่างๆ ได้ตรงตำแหน่งที่ตั้งของจังหวัดนั้นๆ ได้ทั้งความรู้และความเพลิดเพลินที่น่าประทับใจ คือ คุณสุพจน์ ได้ปลูกไม้นานาชนิดไว้ หลายพันต้น โดยเฉพาะไม้ยืนต้น เช่น ไม้พยุง มะค่า ประดู่ ชิงชัน เขาพูดว่าไม้เหล่านี้จะเติบโตเป็นอนาคตของผืนแผ่นดิน เป็นความหวัง ทั้งต่อตัวเขา ลูกๆ ของเขา และต่อสภาพแวดล้อม ต่อความคิด ความฝันของผู้คนที่รักวิถีชีวิตที่ใกล้ชิดธรรมชาติ

 ทั้งคุณหมอสุนันท์ สิงห์ทอง คุณจรรยา กวางแก้ว และคุณอุษาวดี โชติสุวรรณรักษ์ อาสาสมัครจากกลุ่มสืบศักดิ์สินฯ ได้กลายเป็นเหมือนคนในครอบครัวของเด็กๆ ไปเสียแล้ว ผมเองในหน้าที่วิทยากรยังรู้สึกผูกพันกับเด็กๆ บางคน อยากลงรูปถ่ายของเด็กๆ ให้ผู้อ่านได้ดูความน่ารักก็ไม่อาจทำได้ ได้แต่ลงผลงานภาพวาดของพวกเขาให้ท่านชม นี่มิใช่ผลงานศิลปะที่ได้รับรางวัลจากการประกวดใดๆ เป็นเพียงบันทึกร่องรอยแห่งความทรงจำในวันเวลาดีๆ ที่พวกเด็กๆ ได้มาสนุกสนานร่วมกัน บนผืนดินที่แสนงาม

 ผมคงจดจำวันเวลาอันแสนดีนี้ตลอดไป เด็กๆ กลุ่ม “ช้างน้อย” ทุกคนยังต้องเผชิญกับเชื้อโรคร้ายในร่างกายเขาต่อไป หากแต่แผ่นดินนี้ยังมีความเมตตาอาทรจากผู้คนร่วมสังคม ผมเชื่อมั่นในพลังของศิลปะเสมอมา จากคำกล่าวเชยๆ “ศิลปะคือชีวิต” ผมก็ขอกล่าวโดยกลับถ้อยคำย้อนทวนว่า “ชีวิตคือศิลปะ”

 คุณสุพจน์ โคมณี ได้สร้างศิลปะแห่งชีวิตไว้บนผืนแผ่นดิน คุณหมอสุนันท์ สิงห์ทอง และเพื่อนก็ได้สร้างภาพงามๆ ไว้ในความทรงจำของเด็กๆ กลุ่มผู้ติดเชื้อ และภาพนั้นได้ติดตรึงใจของผมด้วย

 โครงการ “ช้างน้อย ปั้นฝันปันรัก” จะยังคงดำเนินต่อไป ด้วยทุนรอนเล็กๆ น้อยๆ จากบางหน่วยงาน และด้วยพลังรักอันเปี่ยมเต็มจากใจและใจของผู้ใหญ่ใจดี

"ศักดิ์สิริ มีสมสืบ"