
รับเหมาก่อสร้าง
รับเหมาก่อสร้าง:รู้ทันกฎหมาย โดย... ศรัณยา ไชยสุต
อยากจะซ่อมสร้างบ้านงบประมาณกลับบานปลาย ตอนนี้เจอใครก็บ่นว่าจะบ้าตายกับผู้รับเหมา ให้สร้างให้ปรับปรุงต่อเติมบ้าน ไม่เคยทำให้ทันกำหนดกันสักราย แต่กลับต้องจ่ายเงินให้ เพราะถ้าไม่งานก็ยิ่งไม่เดินต่อไปเพราะไม่มีเงินหมุนเวียน
ยังไม่นับรายที่ต้องเจอกับความชำรุดบกพร่องของงานที่มากับบ้าน ไม่ว่าจะเป็นสีร่อน ปูนร้าว ระบบส้วมรวมกับระบบท่อน้ำดี มีรั่วหลังคา หรือว่าผู้รับเหมาหายหน้าไม่ร่ำลาทิ้งบ้านครึ่งๆ กลางๆ ไว้ให้ดูต่างหน้า เสียทั้งเวลา เสียเงินและอารมณ์
เป็นการยุ่งยากหากจะจะจ้างช่างแต่ละราย ช่างไม้ ช่างปูน ช่างประปา ไฟฟ้า ดังนั้น การจ้างผู้รับเหมาจึงเป็นการตัดสินใจที่ถูก แต่คุณอาจเลือกผู้รับเหมาผิด เพราะรู้หน้าไม่รู้ใจ ดังนั้นต้องรู้กฎหมายและดูรายละเอียดข้อตกลงกันให้ดี
การจ้างก่อสร้างไม่ต้องทำสัญญาเป็นหนังสือ แต่ก็ควรมีรายละเอียดติดมือเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นแบบอย่างไร ใช้วัสดุอะไร เริ่มตอนไหนและเสร็จเมื่อไหร่ ในราคาเท่าใด จ่ายกันอย่างไร แค่นี้ก็นอนใจไปได้ระดับหนึ่งแล้ว
ในชีวิตผู้รับเหมา เขาก็จะไปจ้างผู้รู้ในแต่ละด้าน ยากนักที่จะมีลูกจ้างครบทุกรายการ ดังนั้น การจ้างช่วงต่อไปในแต่ละเรื่อง ก็ไม่ใช่ปัญหาหรือธุระของเรา ตราบเท่าที่เขาทำงานตามกำหนด ส่งมอบงานตามงวด และตามสเป็ก เขาจะกำไรระหว่างกันแค่ไหน ก็อย่าไปงกเสียดายรู้งี้จ้างตรงดีกว่า
แต่ว่าชีวิตผู้ว่าจ้างก็ต้องระวังปัญหาการเงินของผู้รับเหมา หากผู้รับจ้างช่วงไม่ได้เงิน เขาก็ไม่ทำต่อ เราจะไปเอาเรื่องเขาไม่ได้เพราะไม่ได้ไปจ้างเขาเสียที่ไหน แต่ผู้ว่าจ้างหลายรายก็ทำใจจ่ายเงินให้ผู้รับจ้างช่วงไปเพื่อให้งานเดิน และก็อาจงานเข้าเมื่อผู้รับเหมาไม่ยอมรับรู้
ดังนั้น ขอเตือนสติท่านทั้งหลายอย่าได้มุ่งที่จะให้บ้านเสร็จทันใจโดยไม่ดูความผูกพันรับผิดระหว่างคู่สัญญาให้ดี เพราะเขาอาจมีหนี้สินคงค้างอะไรกันอยู่ เราไม่อาจรู้ได้ ไปออกหน้าจ่ายเงินให้เขาไปโดยไม่ได้บอกให้ผู้รับเหมาเขาโอเคก่อนเมื่อไหร่ ตอนจ่ายเงินงวดงานให้เขาก็ไม่รับรู้ได้
กฎหมายบอกเอาไว้ การชำระหนี้แทนไป หากไม่ได้รับความยินยอมจากลูกหนี้คนนั้นไซร้ ก็ไม่อาจไปโวยวายอ้างกับเขาได้ ที่จะทำได้คือต้องกลับไปขอเงินคืนจากคนที่เราจ่ายไป อย่างที่กฎหมายเรียกว่า “ลาภมิควรได้” ส่วนเขาจะหยิบเงินจากกระเป๋าจ่ายคืนให้อย่างง่ายดายหรือไม่ ก็อาจต้องจุดธูปภาวนาต่อไป
เรื่องก่อสร้างยังไม่จบง่ายๆ อดใจรอตอนต่อไป เสียดายหน้ากระดาษหมดพอดี



