'รอยไหม' | คมชัดลึก

          ต้องบอกว่า "รอยไหม" ละครช่อง 3 ออกตัวแรง สมการรอคอยจริงๆ...
          ไม่เพียงกระแส "ผีอีเม้ย" หรือบทพูดทางเหนือที่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง อย่างที่แซวๆ กันเท่านั้น
          ทว่า เรื่องและภาพสวยงามตามสไตล์ "ออฟ" พงษ์พัฒน์อย่างที่เคยเห็นกัน 
          เพิ่งออนแอร์ได้ไม่เท่าไหร่ คอละครหลายคนที่ดู "รอยไหม" แล้วอดนึกถึงเรื่อง "แต่ปางก่อน" ไม่ได้
 
          ทั้งในยุคของ 2 นก คือ "นก" ฉัตรชัย และ "นก" จริยา รวมทั้งรุ่นของแอน ทองประสม และ "หนุ่ม" ศรราม เล่นไว้ดีเหลือเกิน
 
          หากดูบทก็มีความคล้ายกัน จะต่างก็ตรงที่พระเอกของ "รอยไหม" ตายแล้วกลับมาเกิดใหม่ ส่วนพระรองตายแล้ววิญญาณยังไม่ไปไหน แต่เรื่องแต่ปางก่อน วิญญาณพระเอกยังยึดติดกับนางเอกไม่ยอมไปผุดไปเกิด
 
          ใน "รอยไหม" มี "ผ้า" เป็นตัวเชื่อม ส่วน "แต่ปางก่อน "มี "บทเพลง" เป็นตัวผูกเรื่อง
          ละครพีเรียดที่พล็อตเรื่องทำนองนี้ ยังมี "ทวิภพ" อีกเรื่องที่มี "กระจก" เป็นตัวข้ามเวลามาหากัน  
          นึกๆ แล้วก็นั่งยิ้ม คนแต่งเรื่องนี่ก็ช่างจินตนาการเหลือเกิน
          กลับมาพูดถึงแง่มุมของละครต่อ...ในยุคของคุณออฟต้องยกให้ความละเมียดละไมอย่างที่บอก
          นอกจากพล็อตเรื่องการข้ามภพชาติ ยังมี "ฉาก" และ "ตัวละคร" ที่ชวนเราให้ติดตาม
 
          การหาโลเกชั่นตามบทประพันธ์เป็นสิ่งสำคัญมาก เคยได้ยินคุณอุ๋ย นนทรีย์ นิมิบุตรบอกไว้ตอนทำหนังเรื่อง "นางนาก" ว่ากว่าจะหาสถานที่ให้ตรงตามที่ต้องการนี่นานเป็นปี ยากพอๆ กับการถ่ายทำด้วยซ้ำ  
 
          ทีมงานคุณพงษ์พัฒน์เองก็ตระเวนหาจนทั่ว กว่าจะได้ที่เหมาะใจ จนได้คุ้มสวยๆ บรรยากาศโดนๆ ก็ไปถึงแพร่ ลำปาง เชียงใหม่ โน่น
 
          พลอยให้นึกถึงอารมณ์ของละคร "เมื่อดอกรักบาน" ที่คุณออฟ ทำให้เราอยากไปเที่ยวตามสถานที่สวยๆ ในฉากมาแล้ว
 
          หันมาที่รอยไหม...หลายตอนที่ผ่านมาแค่เฝ้ามองน้องแอฟ ทักษอร ที่สวยธรรมชาติมากๆ ยิ่งอยู่ในชุดของสาวเหนือ ยิ่งให้เพลินตา และอยากจะลุ้นตามยามเมื่อต้องเจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน
 
          ยังมีความพิถีพิถันในด้านอื่นๆ อีก อย่างการถ่ายทอดวิถีของคนเมืองเหนือ การใช้ภาษาพูดนั้นสำคัญยิ่ง แต่หากว่าเลือกที่อู้กำเมืองให้เป๊ะๆ อาจฟังยากกว่านี้ แต่ผู้กำกับปรับให้คนภาคอื่นฟังอย่างเข้าใจไม่ยาก (อาจด้วยนักแสดงไม่ใช่คนพื้นถิ่น ซึ่งเป็นธรรมดาที่อาจเพี้ยนได้)  
 
          ได้ยินว่าเจ้าของภาษาก็ออกมาติงๆ เหมือนกัน แต่ดิฉันว่าอย่าตำหนิติติงกันเลย เพราะคิดว่าคนทำงานระดับนี้คงเคารพและพยายามทำให้ถูกหลักมากที่สุดอยู่แล้ว
 
          ดิฉันว่าความสนุกเรารู้สึกได้จากบทบาทการแสดง จากพล็อตเรื่องที่ทำให้เราเชื่อหรือคล้อยตามได้ อารมณ์ที่จะสัมผัสถึงกลิ่นอายของสถานที่และยุคสมัย รายละเอียดอื่นๆ ก็สำคัญเพียงแต่น้ำหนักอาจไม่เท่า หากโดยภาพรวมไม่ได้เสียหายอะไร
 
          ต้องลองดูกันต่อว่าระดับของคุณออฟยังคงเส้นคงวาอยู่เหมือนเดิมหรือไม่
          วัดจากดิฉันคนเดียวคงไม่พอ...คุณผู้ชมต่างหากที่ช่วยกันตัดสิน