บันเทิง

แปลงานไทย-เริ่มช้าแต่ไม่สาย

แปลงานไทย-เริ่มช้าแต่ไม่สาย

06 ก.ย. 2554

แปลงานไทย - เริ่มช้าแต่ไม่สาย:มองผ่านเลนส์คม โดย... จำลอง ฝั่งชลจิตร

          นักเขียนไทยที่สามารถเขียนนิยาย บทกวี หรือเรื่องสั้นเป็นภาษาอังกฤษมีอยู่จำกัด เช่น สมเถา สุจริตกุล, พีระ สุธรรม, มนตรี อุมะวิชนี และปองพล อดิเรกสาร 
 
          ทั้งที่งานประพันธ์ดีๆ ของไทยมีจำนวนมาก สำนักพิมพ์ใหญ่มีเงินทุนมหาศาลแต่ไม่กล้าจ่ายแปลงานไทยเป็นภาษาอังกฤษ ตรงข้ามกับแปลนิยายภาษาอังกฤษเป็นไทยที่ทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ
 
          งานของ ชาติ กอบจิตติ กับ แดนอรัญ แสงทอง ที่มาร์แซล บารังส์ ถ่ายทอดเป็นภาษาอังกฤษ ได้รับความสนใจจากนักอ่านพากย์ภาษาอังกฤษ เมื่อตัวแทนสำนักพิมพ์อ่านพบจึงติดต่อขอแปลสู่ภาษาอื่นๆ  สำหรับสำนักพิมพ์ต่างประเทศถือว่าได้พบขุมทรัพย์ ที่สามารถเพิ่มตลาดผู้อ่านของเขา
 
          มีนักเขียนไทยไม่กี่คนที่วางแผนเขียนหนังสือได้ประณีตเท่า ชาติ กอบจิตติ  ผลงานของเขาแปลเป็นภาษาอังกฤษแล้ว 4-5  เล่ม และแปลต่อเป็นภาษาอื่นๆ อีกหลายภาษา เขาบอกผมว่าเมื่อ E-Book มาถึง ผลงานของเขาก็พร้อมรับมิติการอ่านสมัยใหม่เรียบร้อยแล้ว
 
          เมืองไทยมีนักแปลน้อยนิด ทุกวันนี้มาร์แซล บารังส์  ได้รับนิยายกับเรื่องสั้นจากนักเขียนหน้าใหม่จนอ่านแทบไม่ทัน นักเขียนต้องการให้ชาวฝรั่งเศสเก่งภาษาไทยคนนี้แปลผลงาน ดูแล้วน่าสงสารทั้งสองฝ่าย 
 
          กระทรวงวัฒนธรรมตื่นช้า แต่ไม่มีคำว่าสาย เริ่มต้นเมื่อไรก็เป็นประโยชน์แก่ชาติบ้านเมือง เพราะโลกจะได้รู้จักเมืองไทย วัฒนธรรมไทยและคนไทยผ่านตัวหนังสือ เหมือนเรารู้จักฝรั่งเศส อังกฤษ อเมริกาหรือญี่ปุ่นผ่านงานเขียน
 
          ปีที่แล้วสำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรมคัดวรรณกรรมเยาวชนไทยแปลเป็นภาษาอังกฤษและจีนอย่างละ 3 เรื่อง ปี 2554 คัดสรรเรื่องสั้นไทย 41 เรื่องถ่ายทอดสู่พากย์อังกฤษ โดยจัดจ้างนักแปลให้เรียบร้อยพิมพ์เสร็จภายในปี 2555
 
          เรื่องสั้นที่คัดสรรว่ายอดเยี่ยมสมควรแปลเป็นของนักเขียนรุ่นเก่ารุ่นใหม่คละกันไป อาทิ ดอกไม้สด, ศรีบูรพา, คึกฤทธิ์ ปราโมช, มนัส จรรยงค์, อาจินต์ ปัญจพรรค์, เสนีย์ เสาวพงศ์, สุวรรณี สุคนธา, สุรชัย จันทิมาธร, เสกสรรค์ ประเสริฐกุล, วัฒน์ วรรลยางกูร, ชัชรินทร์ ไชยวัฒน์, ประภัสสร เสวิกุล, นิคม รายยวา, ขจรฤทธิ์ รักษา, ภาณุ ไตรเวท, ศิริวร แก้วกาญจน์ และ ปราบดา หยุ่น  
 
          สำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัยระบุจุดประสงค์ที่น่าสนใจอีกข้อว่า เพื่อสนับสนุนนักแปล ทั้งมอบงานและแปลงานอย่างมีคุณภาพ พัฒนานักแปลป้อนตลาดวรรณกรรมด้วย อีกมุมหนึ่งนักแปลควรค้นหาบทกวี เรื่องสั้น หรือนิยาย ที่ตัวเองต้องการแปลโดยมีเหตุผลไว้อธิบายกับเจ้าของโครงการ  
 
          ผมต้องการให้นักแปลมีส่วนคัดเลือกเรื่องด้วย  ถ้าหากต้องการสร้างนักแปลคู่สังคมวรรณกรรม  ช่วงแรกๆ อาจติดขัดบ้าง  แต่ในอนาคตข้อเสนอนี้ควรพิจารณา