โลกของผึ้ง | คมชัดลึก

เขียนต้นฉบับวันอังคารที่ ๒๓  สิงหาคม ๒๕๕๔  แรม ๙ ค่ำ  เดือน ๙

          “ผึ้งได้กินใช่กินเพียงตัว  ทางครอบครัวก็อิ่มกัน”
 
          เพิ่งได้เข้าฟังและชม MV เพลง “โลกของผึ้ง”  เพลงชีวิตของ พุ่มพวง  ดวงจันทร์ ที่ฉบับนี้เป็นน้ำเสียงของ เปาวลี  พรพิมล สาวสุพรรณบุรี ที่สวมบทบาทของ “ผึ้ง”  ในภาพยนตร์เรื่อง “พุ่มพวง”
 
          เพลงไพเราะ ลึกซึ้ง กินใจ  ได้ฟังในโลกเก่าๆ หรือโลกใหม่ๆ จากพุ่มพวงถึงเปาวลี ก็ยังชอบครับ  เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสไปดูหนังฟังเพลงในโลกของโรงภาพยนตร์เท่านั้น

แต่ก็มีเรื่องสนุกๆ จะเล่าให้ฟัง...
 
          ศุกร์ที่แล้ว  ผมเล่าเรื่องจากยุคตลับเทปถึงยุคซีดี  ตามด้วยเรื่องราวของพุ่มพวงในปี ๒๕๓๕ ซึ่งเป็นปีที่เธอเสียชีวิต  บังเอิญช่วงนั้นผมเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ด้วยรถทัวร์  ก่อนออกจากบ้านก็เตรียมหนังสือ “อนุทินคู่ชีวิต ดารา-นักร้อง” ไว้ในกระเป๋าสัมภาระ เป็นหนังสือที่ยืมมาจากมิตรรักนักเพลงของพุ่มพวง เป็นหนังสือที่ออกวางตลาดในปีนั้น  เป็นหนังสือเล่มละ ๑๐ บาท ที่มี มานพ  ลิ้มจรูญ เป็นบรรณาธิการ  
 
          ระหว่างทาง  ตามประสาคนยุคกึ่งเก่ากึ่งใหม่ ที่รักทั้งหนังสือและเครื่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค  พอได้ที่นั่งเดี่ยวแล้ว ก็หยิบเครื่องไม้เครื่องมือมาเล่นเฟซบุ๊กเสียเพลิน  ตั้งแต่ออกจากขอนแก่น เข้าโคราช เลยไปใกล้ถึงสระบุรี บังเอิญเพิ่งซื้อโน้ตบุ๊กใหม่  แบตเตอรี่จึงใช้ได้หลายชั่วโมง  จนสัญญาณเตือนใกล้จะหมดนั่นแหละ  ผมจึงปิดเครื่อง  ลุกไปเข้าห้องน้ำ  และเห็นภาพที่ผมคิดไม่ถึง
 
          ผู้โดยสารเบาะเดี่ยวฝั่งเดียวกัน  ด้านหน้าผมเป็นชายไว้หนวดหน้าเข้มกำลังนั่งอ่านหนังสือแนว “หมัดๆ มวยๆ” อย่างตั้งอกตั้งใจ (ไม่เห็นชื่อปก)  เขาอาจเป็นนักมวย  หรือผู้ที่นิยมชมชอบมวยก็เป็นได้  ส่วนเบาะนั่งหลังผม  เป็นหญิงสาวอายุไม่มากนัก  เธอกำลังจดจ้องสายตาอ่านหนังสือ “ศาลาคนเศร้า”     
 
          เอาละสิ  คนไทยกำลังอ่านหนังสืออยู่นะนี่  ภาพที่เห็นอาจเป็นตัวอย่างเล็กๆ ของการสนใจใคร่อ่าน  หากสังเกตดูตามรถ บขส.  รถไฟ  หรือการเดินทางด้วยยานพาหนะต่างๆ  คงจะพบคนกำลังอ่านหนังสือจำนวนไม่น้อย  แม้คนบางระดับชั้นจะอ่าน “บางกอก”  “ขายหัวเราะ”  “ศาลาคนเศร้า”  “การ์ตูนผี”  “ขวัญเรือน”  “สกุลไทย”  หรือหนังสือว่าด้วยข่าวคราววงการบันเทิง  หนังสือว่าด้วยไสยศาสตร์
 
          ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือบนรถโดยสาร  (บางคนบอกอ่านไม่ได้ เพราะเวียนหัว)  หลายครั้งนั่งอ่านหนังสือจบเล่ม ระหว่างบ้านถึงกรุงเทพฯ  ระหว่างกรุงเทพฯ ถึงบ้าน  เป็นการอ่านหนังสือระหว่างเดินทางที่ทำให้สบายใจ  บางทีไม่ต้องกระวนกระวายรอปลายทาง  ไม่ทันไรก็หมด ๕-๖ ชั่วโมงแล้ว
 
          ครั้งนี้ก็เช่นกัน  เมื่อหยิบเรื่องราวของ พุ่มพวง  ดวงจันทร์ ขึ้นมาอ่าน  ขณะที่เพื่อนร่วมทางด้านหน้าด้านหลังกำลังอ่านหนังสือในระดับที่ไม่ต่างกัน  ก็เหมือนได้ย้อนอดีตไปดูหนังชีวิตหลากหลายฉาก  อาทิ “พุ่มพวง  ดวงจันทร์ ทิ้งสมบัติไว้ผลัดกันชม”  “เธอเกิดมาเพื่อให้เพราะความเป็นศิลปิน”  เป็นเรื่องราวยาวเหยียดของผู้รู้ข้อมูลเก่าๆ หลายเรื่อง  เป็นการเขียนทั้งในเชิงชื่นชม  และเชิงตำหนิอยู่บ้าง
 
          ครับ  ชื่นชมอย่างไร?  ตำหนิอย่างไร?  ศุกร์หน้าจะขอนำมาเล่าต่อแต่พอสมควร!