คันฉ่องและโคมฉาย - สันติในเรือนใจ 8.กินคนเดียวไม่มีความสุข | คมชัดลึก

   เนกาสี ลภเต สุขํ กินคนเดียวไม่มีความสุข ท่านพุทธทาส เคยพูดเอาไว้ว่า “หากเธอมีขนมอยู่ชิ้นหนึ่ง กินคนเดียวก็อิ่มคนเดียว และเพียงมื้อเดียว แต่หากเธอแบ่งขนมนั้นให้เพื่อน อิ่มอยู่ในใจของเพื่อนไปตราบนานเท่านาน” นี่คือ ยิ่งให้ก็ยิ่งได้ ยิ่งหวงก็ยิ่งหาย การให้นั่นแหละคือการได้ การหวงคือ การหาย ไปพิจารณาให้ดีๆ

 ฉะนั้น  เมืองไทยของเรานั้นอยู่กันมาด้วยการให้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เราอยู่ด้วยการหวง กลียุคก็จะเกิดขึ้น เวลานี้สังคมไทยของเราเต็มไปด้วยความหวง เต็มไปด้วยความตระหนี่ถี่เหนียว เป็นเหตุให้เราไม่รู้จักแบ่งไม่รู้จักปัน และในที่สุดทรัพยากรไม่พอกิน ไม่พอใช้จึงต้องแก่งแย่งแข่งขัน และลุกขึ้นมาเข่นฆ่าราวีกันเอง เป็นเหตุให้บ้านเมืองไร้สันติภาพเข้าสู่ มิคสัญญีกลียุค

 เราหวงอะไรบ้าง เราตระหนี่อะไรบ้าง
  ๑. หวงแผ่นดินถิ่นที่ เช่นที่เกิดความไม่สงบขึ้นในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ เป็นเรื่องของการหวงแผ่นดินถิ่นที่

 ๒. หวงตระกูล คนที่เกิดมาในตระกูลสูงๆ ก็อยากสงวนความมีชาติตระกูลสูงเอาไว้เฉพาะคนในตระกูลเดียวกันกับตัวเอง 

 ๓. หวงวรรณะ คนสีผิวเดียวกันก็จะหวงแหนประโยชน์โสตถิผลต่างๆ เอาไว้ให้เฉพาะคนสีผิวเดียวกัน ชนชั้นเดียวกัน      

 ๔. หวงลาภ ผลโยชน์ต่างๆ ถ้าเราเคยได้ เคยมี เคยครอบครอง ก็จะไม่แบ่งให้ใครคนอื่นมาให้ หวงไว้เฉพาะคนพวก พรรค เผ่าพันธุ์เดียวกันกับเราเท่านั้น 

 ๕. หวงภูมิรู้ ภูมิธรรม ภูมิปัญญา รู้จักภูมิรู้  ภูมิธรรม เอาปัญญาใดดีๆ จดลิขสิทธิ์หมด ไม่แบ่ง ไม่ปัน หวง ไม่ยอมให้ใคร ไม่เหมือนท่านพุทธทาส ใครขอพิมพ์หนังสืออนุญาตหมด ไม่หวงไม่ติดใจ  ยกให้ทั้งหมด 
ถ้าเราก้าวข้ามการหวงแผ่นดินถิ่นที่ การหวงตระกูล การหวงผิวพรรณวรรณะ ชนชั้น การหวงประโยชน์โสตถิผล การหวงภูมิรู้ ภูมิธรรมได้เมื่อไหร่ เราจะมีใจที่กว้างขวางดุจดังนภากาศ และท้องทะเล  และเมื่อนั้นทรัพยากรบรรดามีที่อยู่ในแผ่นดินของเรานั้น ก็จะเหลือกินเหลือใช้ แบ่งกันกินแบ่งกันใช้ไปชั่วฟ้าดินสลาย สังคมไทยก็ไม่ต้องเข้าสู่สงครามแย่งชิงทรัพยากร

 แต่ถ้าเราเต็มไปด้วยคนตระหนี่ถี่เหนียวและเห็นแก่ตัว แน่นอนที่สุดแม้ประเทศของเราจะอุดมไปด้วยทรัพยากรมั่งคั่งติดอันดับต้นๆ ของโลก แต่วันหนึ่งเราจะทะเลาะกันเพราะไม่พอกินไม่พอใช้

"ว.วชิรเมธี"