พึ่งตนพึ่งธรรม - ขอกราบไหว้ "ความดี" ที่ไม่สูญ | คมชัดลึก

 ๑๒ มีนาคม ๕๓ ผมทราบข่าวการตายของท่าน พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา, ผกก.สภ.บันนังสตา จ.ยะลา ซึ่งเชื่อว่าป่านนี้สื่อต่างๆ คงรายงานกันทั่วราชอาณาจักรไทยเรียบร้อยแล้ว สำหรับผมถือว่านั่นเป็นการตายอย่างมีเกียรติ ผมนับท่านเป็นรัฐบุรุษคนหนึ่งเลยก็ว่าได้

 เมื่อผมติดตามดูภาพข่าวย้อนหลังของผู้กำกับท่านนี้จากแฟ้มข่าว ตอนที่ท่านเข้ามายื่นหนังสือขอความเป็นธรรมกับการแต่งตั้งโยกย้ายราชการตำรวจ ที่ท่านไม่ได้รับความเป็นธรรม ตอนนั้นก็ราวเกือบ ๑ เดือนก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตด้วยระเบิด ผมเห็นภาพชีวิตอันทรงคุณค่าภาพหนึ่งซึ่งสะท้อนภาพของ “คนทำงานที่ซื่อสัตย์” ได้เป็นอย่างดี ผมเห็น...

 “น้ำตาลูกผู้ชาย”
 แม้จะไม่ได้รินหลั่ง แต่ก็คลอเบ้า หยดน้ำตาที่กล้องพยายามจับภาพโฟกัสชัดเจนไปที่ดวงตาของท่าน มันบอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดของลูกผู้ชายคนนี้ได้เป็นอย่างดี ที่ได้รับใช้ข้าราชการไทยอย่างเต็มกำลัง แต่ก็เป็นอย่างเคย ก็อย่างที่เราเข้าใจกันในระบบสยามประเทศของเรานั่นแหละครับ ท่านไร้เส้นสาย ไร้เงินตรา จึงไม่สมปรารถนาในเรื่องการขอย้ายกลับไปอยู่ในพื้นที่บ้านเกิดของตัวเอง กับอีกแค่ ๑ ปีสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ (ตามข่าว) สิ่งที่ท่านได้รับทราบ “ความอกหักจากคำร้องขอครั้งสุดท้าย” ครั้งนี้จากผู้บังคับบัญชาของท่านว่า …

 “ยังมีนายบางคน ต้องการเงินมากกว่าคนทำงาน”
 ผู้การกระดูกเหล็ก จึงให้สัมภาษณ์ทั้งน้ำตาคลอเบ้าในวันนั้นว่า ... ผู้บังคับบัญชาผู้มีอำนาจกลับมองไม่เห็นหัว คงอยากจะทำเรื่องพระราชทานยศ พ.ต.อ. ให้ผมตอนตาย... ผมดูใบประกาศเกียรติคุณและโล่ต่างๆ แล้ว อยากจะขนเอาไปเผาทิ้งหน้าโรงพักให้รู้แล้วรู้รอดไป

 นี่หรือครับ ผลจากการทำงานด้วยหลักธรรม “อิทธิบาท ๔” อย่างเต็มกระบวน ไม่ว่าจะเป็น
 ๑.ฉันทะ (ความรักในงาน/ไม่รักคงไม่อยู่ชายแดนใต้มาร่วม ๔๐ ปีหรอก)
 ๒.วิริยะ (ความพยายามที่ท่านได้ทุมเทเต็มกำลัง)
 ๓.จิตตะ (ความใส่ใจจดจ่อในงานด้วยปฏิภาณไหวพริบอย่างชาญฉลาด) และ
 ๔.วิมังสา (การวิเคราะห์ ทบทวนกลยุทธ์ แก้ไขสถาณการณ์ อยู่รอดมาได้ทั้งที่เคยปะทะผู้ร้ายเกือบร้อยครั้ง, วิสามัญ ๒๒ ราย, ตัวเองได้รับบาดเจ็บ ๘-๙ ครั้ง)

 ... แต่แล้วไย สังคมไทย ราชการไทย หลงลืม “นักสู้แห่งเทือกเขาบูโด” คนสงขลาคนนี้ได้ลงคอ คนดีๆ ที่ทำงานอุทิศเพื่อผู้อื่นหรือเพื่อส่วนรวม จึงพากันทยอยท้อถอยใจบ้าง หรือไม่ก็กดดัน (Depress) และหมดหวังจากระบบจนต้องสละชีพแบบ พี่สืบ นาคะเสถียร ผู้รักษ์ป่าบ้าง (ต้องให้ตายก่อน จึงเพิ่งเห็นคุณค่า สร้างอนุสาวรีย์ให้) หรือโชคร้ายถูกระเบิดตายในหน้าที่อย่างท่านผู้กำกับคนนี้บ้าง แม้จะเคยมีฉายาว่า จ่าเพียรขาเหล็ก ก็ตาม แต่แรงระเบิดก็ทำให้ขาทั้งสองข้างของท่านขาดทันที ก่อนจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา และแล้วท่านวีรบุรุษก็ได้ทำนายไว้อย่างแม่นยำ ยิ่งกว่าหมอดูฟันธงทั้งหลายแหล่ว่า…

 “พวกเขาคงอยากจะทำเรื่องพระราชทานยศ พ.ต.อ.ให้ตอนที่ผมตายแล้ว!!!”

  ผมขออนุญาตให้พื้นที่คอลัมน์นี้ กราบไหว้ “ความดี” ที่ไม่สูญเปล่า มันน่าทึ่งที่ท่านได้ใช้ธรรมะ “อิทธิบาท ๔” อันเป็นคำสอนของพระพุทธเจ้า ได้อย่างแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกับชีวิตและจิตวิญญาณของท่านเลย

 ไม่สูญเปล่าหรอกครับ เพราะมันได้พิสูจน์ให้สังคมไทยได้เห็นว่า ยังมีคนดีๆ อยู่อีกมากมายในสังคมเรา ทำให้ผมไม่ท้อใจในการทำความดี ทำด้วยอิทธิบาท ๔ และอิทธิบาทธรรมนี้ มิได้หวังผลตอบแทนแต่อย่างใด แม้จะเหมือนเป็นการปิดทองที่ก้นพระ (ติดทองที่หลังพระยังมีคนมองเห็น) แต่พวกเราก็ยังพึงพอใจที่จะทำความดีต่อไป ดังพุทธพจน์ที่ว่า ...

 “คนดี...ทำดีนั้นง่าย แต่ คนชั่ว...ทำดีนั้นยาก

 คนชั่ว...ทำชั่วนั้นง่ายแต่ คนดี...ทำชั่วนั้นแสนยาก" (ยากที่สุดเลยใน ๔ กรณีนี้)

 ผู้กำกับกระดูกเหล็กท่านนี้ จึงทำความดีโดยสัญชาตญาณของการเป็นคนดี, ทำดีด้วยหลักธรรมแห่งอิทธิบาท ๔ ที่ไม่สูญเปล่า, ทำดีกันทั้งชีวิตแม้จะมองไม่เห็นอนาคต เสมือนพระมหาชนกที่แหวกว่ายอยู่กลางทะเลถึง ๗ วัน ๗ คืน แม้มองไม่เห็นฝั่ง ก็ต้องทำความพยายาม แม้จะตายก็ตายด้วยความภาคภูมิใจ เพราะได้ทำกิจแห่งลูกผู้ชาย มิได้ติดค้างใครผู้ใดเลย

 ขอน้อมนำเรื่องของท่าน ผ่านปลายปากกา เพื่อเป็นกำลังใจให้คนไทยใช้หลักอิทธิบาท ๔ ในการทำความดีกันต่อไป บุญกุศลใดเกิดขึ้นจากจิตอันบริสุทธิ์ของผู้อ่านทุกท่าน อุทิศให้ท่านผู้กำกับ พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา ผู้กล้าหาญท่านนี้ด้วยเทอญ

"พิสุทธิ์ เกรียงบูรพา"