เราสามารถสร้างคุณค่าที่แท้ในตัวเองได้ | คมชัดลึก

               เด็กชายชาวเยอรมันไม่ได้อยู่กับคุณแม่ตั้งแต่อายุ ๒ ขวบ เพราะพ่อแม่แยกทางกัน เพราะเหตุที่คุณแม่ติดสุราเรื้อรัง ไม่นานหลังจากนั้นคุณพ่อแต่งงานใหม่และมีลูกกับภรรยาใหม่อีก ๓ คน พ่อทำงานก่อสร้างเพียงคนเดียว เลี้ยงดู ๖ ชีวิต เพราะเขามีน้องแม่เดียวกันอีกหนึ่งคน แม่เลี้ยงติดโทรทัศน์ เล่นเกมคอมพิวเตอร์ ภาระทั้งหมดจึงตกมาที่เขาในการดูแลน้องๆ ทำอาหารให้น้อง ทำความสะอาดบ้าน ฯลฯ แต่เขาก็ทำทุกหน้าที่มิได้บกพร่อง เมื่อเขาอายุย่างเข้า ๑๘ ปี เขาขออนุญาตคุณพ่อไปเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่เพียงลำพังเพื่อต้องการเวลาเป็นส่วนตัว เขาทำงานพิเศษรับดูแลเด็กที่ศูนย์เด็กเล็กเพื่อมีรายได้ จ่ายค่าเช่าห้องและค่าใช้จ่ายทั่วไปในชีวิตประจำวัน

               หนุ่มน้อยใช้ชีวิตเรียบง่าย ประหยัด อดออม ไม่ข้องเกี่ยวสิ่งเสพติดใดๆ ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ ไม่ไปเที่ยวงานสังสรรค์กับเพื่อนเพราะคิดว่าเราหาเงินมาก็เหนื่อย ไปเที่ยวก็เหนื่อยอีก และต้องหาเงินใหม่เพื่อไปเที่ยวอีก มันจึงเป็นความเหนื่อยที่ไม่จบและเสียสุขภาพ ถึงแม้เขาจะไม่ไปสังสรรค์กับเพื่อนแต่เขาก็เป็นที่รักของเพื่อน เพราะเขาเป็นคนที่มีความสุข ไม่นิ่งดูดายที่จะช่วยเหลืองานต่างๆ เคยมีเพื่อนๆ สงสัยถามเขาว่า เขาใช้ชีวิตเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่เที่ยว ไม่สังสรรค์ 

               เขาตอบด้วยรอยยิ้มว่า เขาต้องการเรียนรู้การฝึกสมาธิ จึงสมัครมาทางวัดธรรมปาละสวิตเซอร์แลนด์ในช่วงสุดสัปดาห์ปีสุดท้ายของการเรียนมัธยมปลาย และมาปฏิบัติอีก ๒ ครั้งหลังจากการปฏิบัติครั้งแรก เมื่อสำเร็จการศึกษาเขาซื้อตั๋วเครื่องบินไปวัดอมราวดีที่อังกฤษจากเงินที่เก็บสะสม เขาฝึกปฏิบัติภาวนาถือศีล ๘ อยู่ที่อังกฤษเป็นเวลา ๓ เดือน หลังจากนั้นมาปฏิบัติต่อที่วัดธรรมปาละเพื่อขอเป็นผู้เตรียมบวช (ปะขาว)

               ทุกชีวิตที่เกิดมาล้วนแล้วแต่ประสบความยากลำบาก ปัญหาในหลายรูปแบบที่แตกต่างกัน แม้อาจดูเหมือนเกิดมาในครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมทั้งฐานะ ความเป็นอยู่ ความสะดวกสบายในวัตถุ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหาใดๆ เลย การที่หลายคนพูดว่าเราโชคร้ายเมื่อฐานะยากจน ครอบครัวแตกแยก พ่อแม่ไม่มีเวลา ฯลฯ อาจไม่ใช่เป็นจริงเสมอไป

               แต่ที่โชคร้ายเพราะเราไปเชื่อ 'ความคิด' ที่ไม่ดีต่างหาก ทำให้เราไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ปรากฏ เป็นอยู่ในตัวเอง ขณะเดียวกันก็ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง แม้ข้างนอกยากลำบาก ไม่ดีเพียงใดแต่เราก็เลือกวิถีชีวิตของเราได้ คนส่วนใหญ่ที่ดำเนินชีวิตผิดพลาด มักโทษสิ่งแวดล้อมรอบข้าง โทษบุคคลอื่นมากกว่าโทษตัวเอง

               แท้จริงแล้วเราไม่กล้าพอที่จะยอมรับว่าสาเหตุที่แท้จริงเกิดจากความอ่อนแอของจิตใจของตัวเอง บ้างก็โทษโชคชะตาฟ้าลิขิต ฝากชีวิตไว้กับสิ่งมองไม่เห็น ฤกษ์ยาม อำนาจดวงดาวหรือชื่อที่ถูกตั้งให้ ปีแห่งความโชคร้าย ทำให้สูญเสียโอกาสที่จะเห็นความจริงของชีวิต เรียนรู้ที่จะเติบโตทางจิตวิญญาณด้านใน 

               ขอให้เราเห็นว่าทุกความยากลำบาก ปัญหาเป็นรากแห่งปัญญา ที่จะช่วยเราปลดพันธนาการความยึดมั่นถือมั่นในตัวตน ของตน สามารถเข้าถึงสาระแก่นแท้แห่งชีวิต

               จิตใจที่ได้รับการฝึกฝน พัฒนาจนเกิดความสงบสุข มั่นคงด้านในจะอยู่เหนืออำนาจแห่งฤกษ์ ดวงดาว เข้าใจชีวิตที่ถูกต้องว่า ไม่มีโชคชะตา ฟ้าที่ไหนมาลิขิตชีวิตของเรา เราเลือกที่จะเป็นบุคคลที่จะมีความสงบสุขได้ไม่ว่าในบทบาท ฐานะใดที่ได้รับการสมมุติ หรือปรากฏขึ้นมาบนโลกใบนี้ เราสามารถสร้างคุณค่าที่แท้ในตัวเองได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีใครหรือค่านิยมใดๆ ของสังคมมาให้คุณค่าแก่เรา และที่สำคัญเราจะไม่หวั่นไหว ไม่ตามกระแสแห่งสังคมที่เชี่ยวกรากพากันไปสู่ความหายนะ

               ความสุขที่แท้ต้องเริ่มจากจิตใจที่หมดอยาก ความจน ครอบครัวไม่สมบูรณ์ ไม่สามารถทำลายจิตใจที่มั่นคงงดงามได้

               จิตใจที่ไม่มีความสุข ย่อมทำร้ายตัวเองและผู้อื่น