เส้นทางสู่ความพ้นทุกข์ | คมชัดลึก

              เรื่องการขบฉันของพระป่าสมัยหลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่น อาหารการกินก็ลำบาก สมัยนี้ อาหารการกินของพระสบายมากกว่าญาติโยมด้วยซ้ำ แต่เรื่องจิตใจ เรื่องการภาวนาของพระสมัยนี้ กลับค่อนข้างจะหย่อนยาน แต่สมัยครูบาอาจารย์เคร่ง ตึง ตลอดเลยตั้งแต่ท่านบวชมาจนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต ท่านก็ยังไปวิเวกอยู่

              หลวงปู่มั่น ท่านไม่เคยคิดสร้างวัดเลย ไปไหนก็ไปอยู่เพียงชั่วเวลาหนึ่ง แค่ลานนั่งธรรมดาๆ ท่านก็อยู่ได้ แม้แต่ชาวบ้านที่พบท่านก็ยังตั้งคำถามว่า ท่านอยู่ได้อย่างไร ถ้าเป็นคนปฏิบัติธรรมจะมองเห็นว่า นี่แหละที่ทำให้ธรรมะปรากฏแก่จิตแก่ใจ ขณะเดียวกัน ก็เพราะธรรมะปรากฏแก่ใจแล้ว ท่านจึงอยู่อย่างนั้นได้ ถ้าเป็นพระที่ธรรมะยังไม่ปรากฏแก่ใจก็อาจจะถอนตัวแล้ว ไม่ไปธุดงค์ให้ลำบากดีกว่า ซึ่งไม่ใช่วิสัยของคนทั่วๆ ไปจะทำกัน แต่การออกวิเวกเป็นวิสัยของผู้รักสงบ ผู้หวังความพ้นทุกข์ ผู้หวังวิมุติในเบื้องหน้า ท่านก็จะฝ่าฟันกับความยากลำบากทุกอย่างทางกาย แต่จิตใจกลับเจริญขึ้นๆ ท่านจึงฝ่าฟันมาได้

              เวลาเราไปฟังครูบาอาจารย์ซึ่งเป็นลูกศิษย์หลวงปู่มั่นโดยตรงเทศน์ ไม่ว่าจะเป็นหลวงปู่แหวน หลวงปู่ฝั้น หลวงปู่ชา หรือหลวงตามหาบัว  เวลาท่านเล่า หรือเราอ่านจากบันทึกของท่าน ทำให้สะท้อนใจว่า ขนาดเราไม่ได้เห็นด้วยตัวเอง ยังรู้สึกว่า ลำบากขนาดนี้ ลำบากจริงๆ แล้วเราก็เกิดความปีติ มีความศรัทธาในปฏิปทาของท่าน ที่ท่านฝ่าฟันมา บุกเบิกมา คำสาธุการ มันจะเกิดขึ้นในจิตในใจของเราเอง

              นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นผ่านมาแล้วไม่ถึงร้อยปี ไม่นานเลย ลองย้อนไปถึงพระพุทธเจ้า สองพันกว่าปี ท่านมาจากตระกูลกษัตริย์ ที่สละโลกออกบวช ท่านสมบูรณ์แบบเช่นนั้น หลวงปู่มั่น ลำบากขนาดนี้ พระพุทธเจ้าจะลำบากขนาดไหน

              เมืองไทย ยังรู้จักพระ ยังรู้จักศาสนา พระต้องการข้าว ต้องการน้ำก็ให้ แต่พระพุทธเจ้าล่ะ สมัยก่อน ไม่มีใครรู้จักเลย เพราะสมัยก่อนคนนับถือเทวดา เทพ อินทร์ พระพรหม ผี ฯลฯ

              อย่างไรก็แล้วแต่ สำหรับผู้ปฏิบัติธรรม ที่เดินบนเส้นทางนี้ แม้ลำบากสักเพียงใดก็ไม่ท้อถอย ถึงลำบากอย่างไรก็ต้องเดิน ลำบากอย่างไรก็ต้องไป เพราะพระนิพพานคือจุดหมายปลายทาง

              ย้อนมาดูเราๆ ท่านๆ สมัยนี้ พระพุทธเจ้าวางแผนที่ไว้ให้ ในเมืองไทยก็มีหลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่น ที่เป็นพ่อแม่ครูอาจารย์ ท่านก็ได้วางแนวทางไว้ให้เช่นกัน  ทุกอย่างท่านก็สั่งสอนตามแนวทางที่พระพุทธเจ้าเคยสั่งสอนมาแล้ว เหลือเพียงเราเท่านั้น ที่จะต้องเดิน ต้องภาวนา ตามแนวทางที่ท่านพบ และผ่านไป เมื่อท่านผ่านไป ท่านก็ยังมีความกรุณาต่อพวกเราทั้งหลาย ทั้งหมดจึงขึ้นอยู่กับเราทั้งนั้นว่าจะมีความอุตสาหะ พยายาม และความกล้าที่จะดำเนินรอยตามแค่ไหน เพียงใด