นึกเสียใจที่ตอนหย่าไม่ได้เรียกร้องทรัพย์สินเพื่อลูก | คมชัดลึก

                ปุจฉา :  กราบนมัสการพระอาจารย์ ขออนุญาตกราบเรียนถามค่ะ คือ ดิฉันแยกทางกับสามีมาประมาณ ๕ ปีแล้ว สามีมีผู้หญิงอีกคน เป็นแม่ม่ายลูกติด มีลูกสาวอายุใกล้เคียงกับลูกสาวของดิฉันค่ะ ดิฉันจึงตัดสินใจเลิกและไม่เรียกร้องอะไรเลย ทรัพย์สินที่หามาร่วมกันสามีก็เอาไป เช่น รถ ที่ดิน (แต่ก็ไม่ได้มีมากมายค่ะ) ดิฉันคิดเพียงว่า ขอให้หมดกรรมต่อกัน

                แต่มีปัญหาคาใจว่า ตัวดิฉันเองคิดผิดหรือไม่ที่ไม่เรียกร้องอะไรให้ลูกเลย เพราะมันเป็นสิทธิ์ของลูก ในขณะที่พ่อไปเลี้ยงดูอุ้มชูลูกคนอื่น (ลูกติด) แต่ลูกแท้ๆ ของตัวเองไม่ได้อะไรเลย ซึ่งความคิดนี้เป็นความรู้สึกผิดในใจของดิฉันมาตลอด ๕ ปี รู้สึกว่าผิดต่อลูกที่แม่ไม่ต่อสู้เรียกร้องอะไรเพื่อลูกเลย ดิฉันกราบขอคำชี้แนะจากพระอาจารย์ด้วยค่ะ

                วิสัชนา : การตัดสินใจใดๆ เมื่อได้ทำไปแล้ว จะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ก็ควรมองไปข้างหน้า อย่าเหลียวกลับไปมอง เพราะไม่เกิดประโยชน์แต่อย่างใด คนเรามักทุกข์เพราะการคร่ำครวญถึงอดีตว่า ฉัน “น่า” ทำอย่างนั้น “ไม่น่า” ทำอย่างนี้ ทั้งๆ ที่ไม่อาจแก้ไขอะไรได้

                อดีตนั้นผ่านไปแล้ว เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ การคิดถึงมัน นอกจากไม่เกิดประโยชน์แล้ว ยังบั่นทอนจิตใจคุณด้วย ไม่ดีกว่าหรือหากถือเอาเหตุการณ์นี้มาเป็นบทเรียน เพื่อใช้ในการดำเนินชีวิตต่อไปหรือเพื่อทำวันนี้ให้ดีที่สุด

                พึงตระหนักว่า สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับลูกทุกคน ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติ แต่เป็นความรักจากแม่ ความรักที่มาจากหัวใจที่เบิกบานและบริสุทธิ์ คุณสามารถมอบสิ่งที่มีค่าแก่ลูกได้ทุกวัน สิ่งเหล่านี้จะหล่อเลี้ยงจิตใจลูกให้มีความสุขและเป็นคนดี สามารถนำพาชีวิตให้เกิดความเจริญงอกงามได้

                คุณมีสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตแล้ว คือ "ลูก" เขาคือแก้วตาดวงใจของคุณ การดำเนินชีวิตต่อไปด้วยหนทางที่สร้างสรรค์และตั้งมั่นในคุณธรรม การทำกิจกรรมที่คุณและลูกชื่นชอบร่วมกัน การไปพักผ่อน การทำอาหารที่อร่อยและมีประโยชน์ คือของขวัญที่คุณสามารถมอบให้ลูกได้

                สายด่วนให้คำปรึกษาทางจิตใจผู้ป่วยระยะสุดท้าย "เตรียมตัวก่อนสู่วาระสุดท้ายของชีวิต จะทำอย่างไรดี" ปรึกษาได้ที่ โทร.๐๘-๖๐๐๒-๒๓๐๒