เด็กน้อยเปี่ยมด้วยปัญญา | คมชัดลึก

 

                         ช่วงที่หลวงพี่มานำภาวนาที่บ้านเด็กน้อยเชื้อสายอเมริกัน-จีนวัย ๘ ขวบที่เมืองบอสตัน ก่อนเดินทางไปแคลิฟอร์เนีย เธอเป็นเด็กที่ฉลาด คล่องแคล่ว จิตใจดี อ่อนโยนเพราะได้รับการบ่มเพาะและแบบอย่างที่ดีจากพ่อแม่ ที่สำคัญจากจิตสำนึกที่ดีจากตัวเด็กเอง เธอมีความเบิกบานที่จะมอบความสุขเล็กๆ ให้คนรอบข้าง ด้วยการวาดภาพ ทำของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่เธอสามารถหาได้จากธรรมชาติ มอบให้คนที่รู้จัก หรือบางครั้งแม้แต่คนแปลกหน้า เธอก็สามารถเดินตรงไปหาเขาและมอบการ์ดใบเล็กที่เธอวาดและเขียนคำให้กำลังใจด้วยเธอเองให้กับเขา แต่บางครั้งเธอก็แข็งกร้าว ดื้อดึง ต่อต้านในสิ่งที่เธอคิดว่าไม่ควร ไม่ถูกต้อง

 

                         เธอไม่ชอบคุณครูประจำชั้นหญิงวัยกลางคนชาวอเมริกัน ทำให้เธอไม่อยากไปโรงเรียน เธอรู้สึกว่าคุณครู จู้จี้ ขี้บ่น เจ้าระเบียบ ชอบใช้คำสั่งและไม่เข้าใจเธอ เมื่อกลับจากโรงเรียน ถามเธอว่า วันนี้มีความสุขกับการเรียนดีไหม? เธอตอบอย่างรวดเร็วว่า น่าเบื่อไม่มีอะไรน่าเรียนรู้ ทำให้เกรดหลายวิชาที่ออกมาไม่ค่อยดี และเธอไม่ค่อยเป็นที่ประทับใจของคุณครูนัก

 

                         ช่วงเวลาที่หลวงพี่เดินไปส่งเธอที่โรงเรียน ระหว่างทาง เธอชอบหยุดชื่นชมดอกไม้ที่กำลังเริ่มเบ่งบานในต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่ละบ้านมีสวนหย่อมหน้าบ้าน ทำให้ใช้เวลาเดินนานพอสมควรกว่าจะถึงโรงเรียน เธอสนใจในทุกสิ่งของธรรมชาติที่ปรากฏ ณ ตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็น นกเป็ดน้ำ กระรอก ขนไก่เคนตักกี หรือ ดอกไม้นานาพันธุ์ 

 

                         เมื่อวานเราเดินกลับจากโรงเรียนด้วยกัน และหยุดชื่นชมธรรมชาติมากจนเกินไป จนเธอจำทางกลับบ้านไม่ได้ หลวงพี่ยิ้ม และกล่าวว่า วันนี้เราโชคดีน่ะ ได้มีโอกาสสำรวจธรรมชาติ อีกทั้งได้เดินมากขึ้น จากนั้นบอกให้เธอเลือก และตัดสินใจว่าจะเดินไปทางไหน เพราะไม่รู้จักทางแถบนี้ ในที่สุดเมื่อเดินไปเรื่อยๆ เธอกล่าว เธอจำไม่ได้จริงๆ ว่าเราอยู่ตรงไหน หลวงพี่ถามเธอว่า เราถามคนที่เดินผ่านไปมาดีไหม? เธอพยักหน้ายิ้มรับ

 

                         สามีภรรยาชาวอเมริกันที่เคยมาเมืองไทยเมื่อ ๒๐ ปีที่แล้ว เป็นผู้นำทางและบอกทางกลับบ้านให้กับเรา ช่วงที่มีโอกาสคุยด้วยกันกับเด็กน้อยระหว่างเดินกลับบ้านได้ถามเธอว่า เธอคิดว่าคุณครูของเธอมีส่วนน่ารัก ส่วนดีตรงไหนบ้าง? เธอหยุดคิด และส่ายหน้า ตามมาด้วยหน้าที่เฉเก

 

                         หลวงพี่คุยกับเธอว่า ต้นไม้ พืชพรรณแต่ละต้นมีหลายส่วนที่ไม่สวยงาม แต่ออกดอกสวยงามให้ได้ชื่นชม ถ้าเราเลือกมองแต่ส่วนที่สวยงามเราจะมีความสุขและขอบคุณต้นไม้ พืชพรรณเหล่านั้นที่มอบสิ่งดีๆ ให้แก่เรา และในที่สุดเราต้องมองอย่างเป็นกลางไม่ยึดติดหรือยินดีแต่เพียงความสวยงามหรือรังเกียจส่วนที่ไม่ดี เพราะทุกอย่างทั้งดีและไม่ดีปรากฏตามเหตุและปัจจัย แต่ส่วนใหญ่เราชอบบันทึกจดจำส่วนที่ไม่ดี และยึดเก็บมันไว้ โดยสรุปว่ามันไม่ดี เราจึงเป็นทุกข์และมีปฏิกิริยาที่ไม่น่ารัก ทำให้ไม่มีโอกาสเรียนรู้สิ่งใหม่จากสิ่งแวดล้อม หรือบุคคลที่อยู่ขณะนั้นกับเรา 

 

                         เราควรรู้ที่จะหยุดใคร่ครวญ มองหลายๆ ด้าน หลายๆ มุมในบุคคลหรือสิ่งแวดล้อมเดียวกัน ปัญญาเราจะค่อยๆ พัฒนา ยอมรับ เข้าใจธรรมชาติอย่างที่เป็นที่ปรากฏอย่างไม่เป็นทุกข์ เพราะเราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงสิ่งใดหรือบุคคลภายนอก แต่เราเปลี่ยนท่าทีในการมองที่ตัวเราด้วยปัญญา

 

                         เช้านี้หลวงพี่ไปเยี่ยมคุณครูของเธอเพราะเธออยากให้ไปแบ่งปันประสบการณ์กับเพื่อนๆ ในห้องเรียน คุณครูยินดีเป็นอย่างมากที่จะให้พบปะกับนักเรียนประจำชั้นของเธอ ก่อนออกจากห้อง กระซิบบอกเธอว่า ฉันเห็นว่า คุณครูเธอเป็นคนน่ารักนะ ลองมองดีๆ เมื่อเธอกลับมาตอนเย็น ถามเธออีกว่า วันนี้ที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง เธอตอบว่า ฉันมีความสุขกว่าก่อน เพราะฉันไม่มองในด้านลบของคุณครู

 

                         ปัญญาดำรงอยู่เสมอ เมื่อมีสติอย่างแยบคาย

 

 

 

 

-------------------------

 

(บาตรเดียวท่องโลก : เด็กน้อยเปี่ยมด้วยปัญญา : โดย...พระพิทยา ฐานิสฺสโร)