
แสงสว่างแห่งโลก
แสงสว่างแห่งโลก : บาตรเดียวท่องโลก โดยพระพิทยา ฐานิสฺสโร
ชาวยิวสามีภรรยาจากอิสราเอล ได้มาร่วมภาวนาตลอด ๓ เดือนที่ผ่านมา สามีนั้นเคยบวชเป็นพระอยู่ประมาณ ๗ ปี เมื่อวิถีชีวิตเปลี่ยน เลือกใช้ชีวิตเช่นฆราวาสก็ยังคงรักษา หล่อเลี้ยงการปฏิบัติภาวนาให้ดำรงอยู่เสมอ และได้พบคู่ชีวิตที่ต้องการภาวนาเช่นเดียวกัน จึงเป็นการเกื้อกูลกันที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและเดินไปด้วยกันบนหนทางแห่งการตื่นรู้ตามกำลังความสามารถ
ฝ่ายผู้ชายแบ่งปันประสบการณ์ว่า มันไม่ได้ง่ายเสมอไป การที่คนสองคนอยู่ร่วมกันตลอดเวลา แต่เขาเห็นการเติบโตทางจิตวิญญาณของตัวเองและภรรยา เพราะเขาทั้งสองตั้งใจและมีตารางการปฏิบัติภาวนาในแต่ละวันด้วยกัน รับข่าวสารภายนอกเท่าที่จำเป็น หรือบางช่วงปิดการรับข่าวสารโดยสิ้นเชิง
เขาบอกว่า ตัวเขาเองยังมีข้อบกพร่องมากมาย ในส่วนนั้นภรรยาเขาสามารถช่วยเติบเต็มจากเรียนรู้การใช้ชีวิตของเธอ ซึ่งเธออาจไม่รู้เกี่ยวกับพุทธศาสนามากนักเท่าเขา แต่เธอใช้ชีวิตอย่างชาวพุทธมากกว่าเขาที่ศึกษา ทำให้เขาเห็นความเป็นจริงว่า แท้จริง เขาได้สร้างภาวะของความเป็นตัวตนในอีกรูปแบบหนึ่งในฐานะผู้ศึกษาพุทธศาสนาก่อน และถูกความรู้สร้างภาวะการเป็นตัวตนขึ้นมา อีกทั้งเขาตกหลุมพรางนั้นหลายครั้ง ตอบคำถามได้อย่างสมเหตุสมผลแต่ไร้ความสงบสุขภายใน
การเรียนการศึกษา ไม่ว่าเรี่องราวใดๆ บนโลกใบนี้เป็นสิ่งที่ดีเสมอ ถ้าเราสามารถประยุกต์การเรียน การศึกษานั้นไปสู่ความเป็นจริงของชีวิต เราจะไม่ตกเป็นเหยื่อของความรู้และเป็นทุกข์เพราะความยึดมั่น การเรียนรู้ที่แท้จริงควรถอดถอนรากเหง้าแห่งตัวตนของตน
การเป็นพระไม่ได้บ่งบอกเสมอไปว่าเราจะสำเร็จความรู้ที่แท้จริง ถ้าเรามัวหลงในลาภ ยศ สรรเสริญ สุข จนลืมหน้าที่หลัก คือ การดับทุกข์ในใจตน นอกจากนี้เราอาจจะพาตนเองและผู้ศรัทธาเดินหลงทาง
แต่การเป็นพระแท้จริงนั้นไม่ยาก เพราะการใช้ชีวิตเป็นไปในหนทางที่ง่ายและลดภาระ ความห่วงใย หวงแหน ในคู่ครอง ครอบครัว สังคม เพราะความรัก ห่วงใย หวงแหนแบบยึดมั่นถือมั่น คือ ความทุกข์มหันต์ต่อตนและโลก เพราะอาจสร้างความโกรธแค้นชิงชัง อาฆาต เมื่อไม่เป็นไปในทิศทางที่ต้องการ แม้แต่คนที่เรารัก อาจกลายเป็นศัตรูในทันทีจากความยึดมั่นนั้นว่าเป็นของเรา
วันนี้ไม่ว่าเราจะอยู่ในบทบาท ฐานะใดๆ ก็ตามจงทำหน้าที่แห่งตนให้คุ้มค่าและที่ดีสุดแห่งการเกิดมาเป็นมนุษย์ซึ่งถือว่า ประเสริฐและดีที่สุด ถ้าเราสามารถเรียนรู้ เข้าใจเป้าหมายแห่งชีวิตแท้จริง คือ การปล่อยวางจากสิ่งสมมุติทั้งปวง แม้แต่ร่างกายที่กำลังดำรงอยู่ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเรา เกี่ยวข้องกับเราและสิ่งรอบข้าง ล้วนแล้วแต่มีปัจจัยมาจากการกระทำแห่ง ความอยากในตัวเราทั้งสิ้น เมื่อเราอยาก ๑ ครั้ง ภาวะแห่งการเกิดก็ปรากฏในทันที
หยุดอยาก หยุดเกิด หยุดทุกข์



