บ้านสีน้ำตาล(The brown house) | คมชัดลึก

              นักจิตวิทยาหญิงชาวจีนอเมริกัน หลังจากที่ได้ฝึกปฏิบัติธรรมมาได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง เพื่อเป็นการสนับสนุนการปฏิบัติของตนเองให้ต่อเนื่องและต้องการหยิบยื่นสิ่งดีๆ ที่ตนเองเคยได้รับ กลับคืนสู่ผู้ที่ไม่มีโอกาส ด้วยการตัดสินใจเปิดบ้านในทุกวันจันทร์เช้าตั้งแต่เวลา ๐๘.๓๐-๑๐.๓๐ น.ให้มาร่วมเดิน นั่งสมาธิ ฟังธรรมบรรยายหรือแบ่งปันธรรมะและการปฏิบัติได้เกือบ ๓ ปี เริ่มตั้งแต่มากัน ๒-๓ คน จนวันนี้ประมาณ ๒๐ คน และวันไหนที่เธอไม่อยู่บ้านในวันจันทร์ก็จะบอกที่เก็บกุญแจให้เพื่อนผู้ปฏิบัติที่อาสาสมัครมาเปิดบ้านให้กับผู้เข้าร่วม

              นอกจากนั้นเธอกับสามีนั่งสมาธิ ๖ โมงเช้าเกือบทุกวัน โดยมีห้องเล็กๆ ที่ชื่อว่า "ห้องแห่งลมหายใจ" เป็นที่นัดพบก่อนเริ่มกิจกรรมประจำวันและก่อนเข้านอน ลูกสาวสองคนวัย ๖ ขวบและ ๑๑ ขวบ เริ่มคุ้นชินกับสิ่งที่พ่อแม่ทำ เพราะพวกเขาเคยพาเด็กๆ ไปร่วมปฏิบัติธรรมด้วยกัน ก่อนไปถึงบ้านหลังนั้น พ่อบ้านที่เป็นหมอ บอกว่า เมื่อวานเราไม่ทำอะไรเลย แต่เมื่อเห็นสิ่งที่เขียนบนกระดาษปรู๊ฟด้วยลายมือลูกสาวมีสิ่งที่พ่อลูกช่วยกันทำเกือบ ๑๐ อย่าง ไม่ว่าจะเป็นล้างห้องน้ำ เก็บกวาดบ้าน เช็ดกระจก ฯลฯ และมีเครื่องหมายถูกว่าได้ทำสิ่งใดไปบ้างแล้ว เขาพยายามประยุกต์ให้ทุกโอกาส ทุกสิ่งที่เป็นเรื่องรื่นเริงบันเทิงอย่างมีสติและหากิจกรรมทำร่วมกันเพื่อลูกสาวสองคนจะไม่เบื่อและหมกมุ่นอยู่กับเกม คอมพิวเตอร์ มือถือ หรือโทรทัศน์

              ในช่วงแรกเขาแบ่งปันว่า มันไม่ง่ายเลย แต่โชคดีที่เขาเจอธรรมะตั้งแต่เด็กสองคนยังอายุไม่มากและเขาประยุกต์ใช้กับตัวเองก่อนและมันได้ผลดีมาก จนความเครียด กลุ้ม กังวลลดลงอย่างมาก มีความสุขกับสิ่งที่ทำ ที่เป็นอยู่มากขึ้น

              สำหรับกับเด็กๆ ใช่ว่าจะราบรื่นเสมอ แต่เขาระลึกเสมอว่าเด็กคือครูและเป็นการตรวจสอบความก้าวหน้าในการปฏิบัติ เพราะเด็กอยู่ที่โรงเรียนมากกว่าอยู่ร่วมกันที่บ้าน แต่เขาก็พยายามหยิบยื่นสิ่งที่ดีที่สุด ใช้เวลาร่วมกันให้มากที่สุด เมื่อมีโอกาสอยู่ด้วยกัน ไม่เอาอารมณ์มาตัดสินในทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

              ในสหรัฐอเมริกาเมื่อต้องการปฏิบัติธรรมไม่ว่ากับฆราวาสหรือนักบวชส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ต้องเสียค่าใช้จ่ายทั้งสิ้นและมีอยู่ด้วยกันหลายสำนัก หลายสายการปฏิบัติ ซึ่งผู้คนก็ยอมจ่ายและเริ่มสนใจเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มีหลายกลุ่มเมื่อได้รับประสบการณ์ที่ดีก็แบ่งปันใช้บ้านของตนเป็นจุดเริ่มต้นให้กับผู้เริ่มสนใจหรือต้องการสานต่อการปฏิบัติ

              เมื่อเราสามารถประยุกต์ที่ที่เราอยู่อาศัยให้เป็นที่ปฏิบัตินำกายใจสู่ความสงบ ที่นั่นเปรียบเสมือนสถานที่อันประเสริฐ ในมุมหนึ่งหรือห้องเล็กๆ เป็นที่แห่งการตามรู้ลมหายใจอย่างอ่อนโยน ปล่อยวาง เพื่อการผ่อนคลาย เพิ่มพลังความมั่นคง ชัดเจนให้แก่กายและจิตใจ งานที่กำลังทำคือการปฏิบัติธรรม ดูความปกติของกายใจสม่ำเสมอเมื่อมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งภายนอก ถ้าเราใจสั่นไหว ไม่มั่นคง เกิดการปรุงแต่งขึ้นและเป็นไปในทางลบ มีอคติกับสิ่งเหล่านั้น เราต้องรู้จักที่หยุด ไม่ปล่อยให้ลุกลามและสร้างพลังสงบจากการมีสติมาทดแทนก่อน โดยกลับมาอยู่กับลมหายใจ

              ถ้ายังไม่สามารถหยุดความฟุ้งซ่านได้ ให้ยิ้ม หายใจอย่างขอบคุณกับสิ่งที่เกิดขึ้น ที่สามารถทำให้เราได้เห็น ความยึดมั่น ถือมั่นที่มีอยู่มากในใจเรา สิ่งท้าทายเหล่านี้เกิดขึ้นกับนักปฏิบัติทุกคน

              บ้านสีน้ำตาลของสองสามีภรรยาใช้เป็นที่สำคัญในการเรียนรู้ เติบโต ปล่อยวาง หยิบยื่นให้เพื่อนผู้ปฏิบัติธรรมตามโอกาสและกำลัง เขาบอกว่า สุขภาพดีขึ้นทั้งภายในและภายนอก กิน เที่ยว ซื้อสิ่งของน้อยลง แบ่งปันได้มากขึ้น สุขสงบกว่าเดิม มีเวลาให้กับครอบครัวเต็มที่ แต่เขารู้ดีว่าหนทางแห่งความสุขสงบที่แท้จริงนี้ยังอีกยาวไกลนัก แต่ได้พบเจอบ่อยครั้งมากขึ้น ทำให้เขามีพลังที่กระทำต่อไป ชีวิตของการปฏิบัติในบ้านสลับกันไปอยู่เงียบ และปิดวาจาเพื่อปรับสมดุลในการเผชิญโลกแห่งความจริง

              สุขสงบที่แท้ต้องเริ่มจากความเรียบง่าย