ก้าววิเวก(จบ)พ่อแม่ครูอาจารย์ | คมชัดลึก

              "ไปที่ไหนก็อย่าลืมพุทโธภายในใจ ให้พุทโธๆ เสมอไป ใจจะสงบเย็นเป็นสุขอยู่กับตัวตลอดกาลสถานที่" หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
    000

              หลังจากนั้นหลวงปู่ให้คนตามหาทั่วอำเภอเลย เพราะหมาเพิ่นมาด้วย แล้วไม่เห็นหมาเพิ่น ตามหาทั้งเณรทั้งหมา ไม่รู้หายไปไหน

              กลับไปถึงวัดวันนั้นประมาณ ๕-๖ โมงเย็น หมาก็กลับด้วย เข้าไปกราบหลวงปู่ ท่านเห็นก็ตกใจ ถามว่า เจ้าไปไหนมา

              "ผมไปธุดงค์มาหลวงปู่ ไปกับหมานี่แหละ ไล่มันกลับ มันก็บ่กลับ มันตามไปด้วยเลย"

              "ไปถึงไหนล่ะ" หลวงปู่ถาม

              "ไปถึงพระธาตุพนม"

              หลวงปู่ตกใจร้อง เป็นข่าวลือทั้งอำเภอ เพราะหลวงปู่ไปประกาศไว้หมด ตอนเช้าหลวงปู่ไปบิณฑบาตก็ไปบอกชาวบ้านที่ใส่บาตรว่า เจอเณรเจอหมาแล้ว เดินไปพระธาตุพนมกัน

              หลัวจากนั้น เรากลับมาพักอยู่ที่วัดไม่นาน ประมาณสองอาทิตย์ก็ออกเดินอีก คราวนี้ว่าจะไปหาภาวนาทางเมืองเลย ก็มาผ่านวัดป่าบ้านตาด จ.อุดรธานี เลยตั้งใจแวะเข้ามากราบครูบาอาจารย์ที่มีชื่อเสียง ที่มีคนเคารพบูชาก่อน

              เดินมาสองวันจากวัดหลวงปู่ในจังหวัดเดียวกัน มาวัดป่าบ้านตาด ห่างกันประมาณ ๑๐๐ กิโลเมตร เลยไม่ได้เดินต่อ หยุดอยู่ที่วัดป่าบ้านตาดนั่นแหละ ได้เจอหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน ครูบาอาจารย์สมดังที่ตั้งใจเอาไว้ว่า ถ้าเจอครูบาอาจารย์ที่ได้ลงใจไว้ก็ต้องอยู่กับท่านจนถึงที่สุด ช่วยท่านจนถึงที่สุด ตั้งใจว่า แม้ชีวิตนี้ก็ถวายได้

              จนกระทั่งช่วงหลวงตาอาพาธก่อนละสังขารเมื่อสองปีที่แล้ว มีโอกาสถวายเลือดหลวงตา เพราะเป็นเลือดกรุ๊ปเดียวกัน สมดังที่ได้ตั้งปณิธานไว้เมื่อสิบแปดปีที่แล้ว

              การที่ได้พบธรรมะขั้นแรกจากการภาวนา พบความสงบของจิต ใจเป็นสมาธิ จิตใจสงบ นิ่ง เรารู้อยู่ ทำให้เราไม่มีวันลืม ไม่มีวันเสื่อมถอย ไม่มีวันเสื่อคลายจากพระพุทธศาสนาอีก แต่ว่าศรัทธานี้ยังอาจไม่ลึกซึ้ง มันยังเป็นพื้นๆ อยู่ก็ต้องตั้งใจภาวนาต่อไป

              ภาวนาอย่างไร หลวงตาท่านก็เทศน์ ก็บอก ก็สอนอยู่ทุกวัน ท่านให้ระวังตัวเอง เพราะคนส่วนมากมักระวังแต่ผู้อื่น สิ่งอื่น ไม่ระวังตัวเอง ซึ่งเป็นตัวการสำคัญ จึงมักผิดพลาดอยู่บ่อยๆ ธรรมะท่านสอนให้ดูตัวเอง ระวังตัวเองจะได้เห็นความบกพร่องของตัวเองแล้วแก้ไขไปเรื่อยๆ จึงจะสมบูรณ์ได้

              จากการเดินครั้งแรก ไม่ได้คิดว่าเป็นการปฏิบัติ ตอนมาอยู่กับหลวงตาก็ตั้งใจภาวนา และออกเดินธุดงค์อีกสองสามครั้ง ในปี ๒๕๔๔ ธุดงค์ไปอยู่ชุมพร แล้วก็ปี ๒๕๔๗ ลาไปวิเวกสองปี แต่ส่วนใหญ่ก็ภาวนาอยู่ที่บ้านตาดนี่แหละ

              การภาวนาที่วัดป่าบ้านตาดก็ทั้งวันทั้งคืน ใครอยากภาวนาเข้มข้นอย่างไรก็ทำเลย ใครมีความสามารถเท่าไหร่ก็เอา เพราะทุกคนมีเวลา ๒๔ ชั่วโมงในแต่ละวันเท่ากัน

              ที่เล่ามาก็ขอให้เป็นคติธรรมที่ดี บุญกุศลใดที่ได้ทำแล้วก็ขอให้มีกับผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายนะ สาธุ