แด่เธอผู้เสียสละ | คมชัดลึก

            กระเป๋ารถเมล์จากสำโรง-เทเวศร์ประกาศให้ผู้โดยสารทราบว่าระยะสุดท้าย เพชรรามา ประตูน้ำ ทุกคนลงจากรถ ประชาชนชาวไทยเดินอย่างล้นหลามล้วนคล้องคอสายลายธงชาติห้อยด้วยนกหวีด มือถือธงชาติไทยต่างมุ่งหน้าสู่ราชดำเนิน ขณะที่เดินถึงสี่แยกประตูน้ำ หญิงท่านหนึ่งที่ลงจากรถเมล์คันเดียวกันเข้ามาถาม ท่านกำลังจะไปไหนคะ พระตอบว่า กำลังจะไปเทเวศร์ เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น ก็รีบหันไปโดยเร็ว พอเห็นทหารนายสิบนั่งขี่มอเตอร์ไซค์รอไฟแดง เธอเข้าไปขอความกรุณาอนุเคราะห์ให้ไปส่งพระหน่อย ทหารนายนั้นรับคำด้วยความไม่ลังเล แต่พระเองต่างหากอยากเดินไป แต่อีกความรู้สึกก็คิดว่าอาจไม่เหมาะสมนักในช่วงเวลาเช่นนี้ และเขาทั้งสองได้มอบความกรุณาหยิบยื่นซึ่งน้ำใจ แม้เราอาจจะมีเป้าหมายแตกต่างกันในที่หมาย แต่เมื่อเราเดินไปพร้อมกัน บุคคลที่เห็นส่วนใหญ่ก็จะสรุปว่าทำในสิ่งเดียวกัน และอาจตีความว่าไม่เหมาะสม หลายครั้งเสมอที่ในชีวิตของเราตัดสินอะไรแบบผิดๆ กับสิ่งที่ปรากฏ

            การใคร่ครวญด้วยสติปัญญาให้รอบคอบกับสิ่งที่มากระทบและวางใจเป็นกลางกับสิ่งที่ปรากฏมีความจำเป็นอย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิต เราจะไม่เป็นทุกข์ใจเดือดร้อนใจกับสิ่งนั้น เพราะเราอาจเห็นเพียงส่วนหนึ่งแต่ไม่ใช่ทั้งหมด เราจะไม่ด่วนสรุปว่าต้องเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้ หรือเปลี่ยนความคิดใครให้เหมือนเรา เราจะมีท่าทีกับสิ่งที่ปรากฏนั้นด้วยใจปกติ เราจึงสามารถรักษาจิตใจที่สงบ ไม่ดูหมิ่นดูแคลน ดูถูกเหยียดหยาม กระทำตนเหมือนคนถูก คนดี คนมีเหตุผล และใช้สิ่งที่รับรู้ก่อนหน้านั้นมาเปรียบเทียบ ตัดสิน อย่างใจที่ไม่เป็นกลาง เรื่องราวต่างๆ จึงไม่ลุกลามหรือเป็นไปในทางอคติ ไม่สามัคคี เพราะจากใจที่สงบของเรานั่นเอง

            ขณะนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของนายทหาร ได้ยินเสียงนกหวีดเป็นระยะๆ จึงบอกนายทหารว่า ไม่จำเป็นต้องส่งให้ถึงวัดหรอก ไม่อยากให้ไปทำงานไม่ทัน เดี๋ยวเดินไปได้ แต่นายทหารท่านนั้นพยายามทุกวิถีทาง ขับออกนอกเส้นทางการเดินชุมนุมและขับย้อนกลับมา จนมาส่งถึงวัด รถก็ติดต้องขับซิกแซ็กไปมาตลอดทาง คงเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตกับประสบการณ์นี้

            คนไทยไม่ว่าอยู่ที่ไหน อาชีพใด สถานะอะไร ไม่เคยแล้งซึ่งน้ำใจ นี่คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เมืองไทยน่าอยู่และเป็นที่รู้จักของนานาประเทศและทำให้ประเทศไทยยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง เราก็ไม่เคยสูญเสียสิ่งที่ดีๆ เหล่านี้ ตราบใดที่เราสามารถวางความต้องการ ความอยาก ความยึดมั่นถือมั่น ความเห็นแก่ตัวของเรา เสียสละประโยชน์ส่วนตนพวกพ้องเพื่อประโยชน์ส่วนรวมแห่งความสงบ รัก สามัคคี น้ำใจที่ยิ่งใหญ่ในตัวเราจะปรากฏ สิ่งนั้นเองคือที่มาแห่งความสุข จากการได้เป็นผู้ให้ ผู้ปล่อยวาง ซึ่งเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

            เราทุกคนต้องตาย และไม่มีอะไรติดตัวเราไปนอกจากคุณความดีและความชั่วที่เราได้กระทำ เราต้องเดินทางต่ออย่างไม่จบสิ้น ตราบใดที่เรายังไม่จบแห่งความอยาก โกรธ หลง

            เสียสละความอยาก หลง ครอบครอง คือ ความสุขอันสูงสุด