ข่ายใยของความไม่รู้ | คมชัดลึก

             ไม่รู้ว่าบ้านเมืองวันพรุ่งจะเป็นอย่างไร แต่วันก่อนทำให้วันนี้ ความเกลียดชังได้แผ่ขยายลงไปในใจคนส่วนใหญ่แล้ว มากไปกว่าการทะเลาะกันของผู้ใหญ่ระดับแม่ทัพ อาจเป็นผลประโยชน์ทางธุรกิจการเมืองข้ามชาติหลายแสนล้านของคนไม่กี่คน เราเคยคิดถึงเด็กรุ่นต่อไปไหมที่เขาเฝ้ามองการกระทำของผู้ใหญ่กันอยู่

             เด็กในกรุงเทพฯ ที่ออกมาร่วมไล่รัฐบาลในครั้งนี้ชูป้ายว่า "บ้านมีตังค์ ไม่ต้องจ้างมา" สะท้อนอะไรหลายอย่าง เช่น เขารู้ไหมว่า ชาวนาลำบากแค่ไหนกว่าจะปลูกข้าวให้เขากิน ตลอด ๕๐ ปีที่ผ่านมา รัฐประกันราคาข้าวอย่างไรจนชาวนาหมดตัว รัฐได้สนับสนุนการเกษตรโดยเอาปุ๋ยเคมี ยากำจัดศัตรูพืชลงไปให้ชาวนาเร่งปลูกเกษตรเชิงเดี่ยวจนกินเองไม่ได้ ขายก็ไม่ได้ ในที่สุดก็เป็นหนี้เป็นสินจนต้องเป็นลูกจ้างในไร่นาของตนเอง หมดฤดูการทำนาก็ต้องมาเป็นกรรมกรในเมืองราคาถูก

             ชีวิตบัดซบทำให้เขาต้องถูกว่าจ้างมาอยู่ในม็อบอีกข้างหนึ่ง เพื่อสนับสนุนรัฐบาลประชานิยมที่เขาเลือกมาเอง?

             เมื่อน้อมมาพิจารณาดู ความรักชาติ รักแผ่นดิน แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างจากความรักในครอบครัว หากใครคนหนึ่งไม่ซื่อสัตย์ ความแตกหักย่อมเกิดขึ้น ประเทศก็เหมือนกัน เมื่อใครก็ตามได้รับความไว้วางใจจากการเลือกตั้งให้บริหารประเทศแล้วคอร์รัปชั่นเชิงนโยบาย คนทั้งประเทศก็เดือดร้อน

             ใน "ขุมทรัพย์จากพระโอษฐ์" ท่านพุทธทาสภิกขุ ได้แปล "ปฏิจจสมุปบาท แห่งการรบราฆ่าฟัน" (ซึ่งน่าอัศจรรย์) จากพระไตรปิฎก ตอนที่พระพุทธองค์ตรัสกับพระอานนท์ถึงเหตุแห่งตัณหา อันนำไปสู่สงครามกันในที่สุดว่า

             ดูก่อนอานนท์! ก็ด้วยอาการดังนี้แล เพราะอาศัย เวทนา จึงมีตัณหา;

             เพราะอาศัยตัณหา จึงมีการแสวงหา (ปริเยสนา);

             เพราะอาศัยการแสวงหา จึงมีการได้ (ลาโภ);

             เพราะอาศัยการได้ จึงมีความปลงใจรัก (วินิจฺฉโย);

             เพราะอาศัยความปลงใจรัก จึงมีความกำหนัดด้วยความพอใจ (ฉนฺทราโค);

             เพราะอาศัยความกำหนัดด้วยความพอใจ จึงมีความสยบมัวเมา (อชฺโฌสานํ);

             เพราะอาศัยความสยบมัวเมา จึงมีความจับอกจับใจ(ปริคฺคโห);

             เพราะอาศัยความจับอกจับใจ จึงมีความตระหนี่ (มจฺฉริยํ);

             เพราะอาศัยความตระหนี่ จึงมีการหวงกั้น (อารกฺโข);

             เพราะอาศัยการหวงกั้น จึงมีเรื่องราวอันเกิดจากการหวงกั้น (อารกฺขา- ธิกรณํ)

             กล่าวคือ การใช้อาวุธไม่มีคม การใช้อาวุธมีคม การทะเลาะ การแก่งแย่ง การวิวาท การกล่าวคำหยาบว่า "มึง! มึง!" การพูดคำส่อเสียด และการพูดเท็จทั้งหลาย: ธรรมอันเป็นบาปอกุศลเป็นอเนก ย่อมเกิดขึ้นพร้อมด้วยอาการอย่างนี้ 

             จริงหรือไม่ขอให้พิจารณากันดูว่าเรากำลังติดกับดักข่ายใยแห่งวัฏฏะตรงไหนอยู่ แล้วหนทางออกจากกับดักอันเป็นบาปอกุศลเหล่านี้จะทำได้อย่างไร

             อยู่ที่ว่า เราพร้อมที่จะเปิดใจ แล้วให้ปัญญาส่องเข้าไปแก้ปมปัญหานั้นหรือเปล่า ?