ครูที่แท้(๓)ก้าวข้ามความตาย | คมชัดลึก

              ตลอดเวลาที่อาตมภาพได้เฝ้าฟังธรรมของท่านดาไลลามะนั้นเป็นโมงยามแห่งความสุข ที่บอกว่าเป็นโมงยามแห่งความสุข ไม่เพียงแต่สุขเพราะการฟังธรรมเท่านั้น แต่สุขเพราะเราได้สัมผัสถึงเมตตากรุณาที่ไหลหลั่งมาจากพระองค์ท่านและเราสัมผัสได้ด้วยใจสู่ใจ เมื่อเราไปอยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระองค์ท่าน เราจึงได้รู้ว่าทำไมพระองค์จึงกลายเป็นบุคคลที่นิตยสารทรงอิทธิพลของโลกหลายฉบับสำรวจกี่ครั้งๆ ท่านติดหนึ่งในห้าผู้ทรงอิทธิพลของโลกตลอดกาล

              บุคคลซึ่งเดินทางไปที่ไหนต่อที่ไหนก็ก่อให้เกิดความร่มเย็นเป็นสุขแก่คนที่พบปะพระองค์นั้น แท้ที่จริงแล้วครั้งหนึ่งพระองค์ท่านเคยมีความทุกข์มาก พระองค์เล่าอัตชีวประวัติไว้ในหนังสือของพระองค์เองว่า เมื่ออายุ ๑๖ ปี ประเทศเล็กๆ ของท่านถูกรุกราน ท่านต้องหนีระหกระเหินเดินทางไต่ข้ามน้ำข้ามเขา ประเทศทิเบตคือหลังคาโลก บางวันก็ต้องค้างอยู่ที่ภูเขาหิมะ อากาศหนาวมากจนกระทั่งมือและเท้านี้ลอกออกมาเป็นแผ่นๆ ตลอดเส้นทางลี้ภัยนั้นมีกองทหารของฝ่ายตรงข้ามไล่กวดมาตามลำดับและองครักษ์ของท่านจากที่ตามมาเป็นร้อยก็ค่อยๆ หายไปทีละคนๆ

              วันสุดท้ายของการลี้ภัยอันแสนทรหดท่านแทบไม่ได้สติ แทบจะสลบไสลอยู่บนหลังม้าที่เดินเข้าไปในพรมแดนของอินเดีย ราชองครักษ์ชุดสุดท้ายเมื่อส่งท่านถึงพรมแดนแล้วต่างก็ทูลลา พระองค์ถามว่าทำไมไม่ไปด้วย ราชองครักษ์เหล่านั้นกราบทูลว่า ความปลอดภัยของพระองค์สำคัญที่สุด หลังจากนั้น พระองค์ท่านก็ไม่เคยได้พบหน้าราชองครักษ์ชุดสุดท้ายอีกเลย

              คงจะพอเดาสถานการณ์ออกใช่ไหมว่า พวกเขาหายไปไหน เขาต้องกลับไปยันข้าศึกไว้เพื่อให้พระองค์ท่านเข้าสู่ดินแดนของอินเดียได้อย่างปลอดภัย พระองค์ท่านเล่าว่า พระองค์ท่านหลุดพ้นจากมรณภัยคราวนั้นมาในลักษณะเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ แล้วพระองค์ท่านก็ต้องทรงอยู่กับความเจ็บช้ำน้ำใจมาอีกหลายปี เพราะที่พระองค์รอดมาได้ก็โดยอาศัยใครต่อใครอีกมากมายนับไม่ถ้วนวางชีวิตลงเป็นเดิมพันให้พระองค์ พระองค์หม่นหมองครองเศร้าอยู่หลายปีกว่าจะตั้งตัวได้

              วันหนึ่งเมื่อพระองค์ท่านตั้งตัวได้ ก็ได้เดินสายบรรยายธรรมไปทั่วโลก จนได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้มีสิทธิ์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ พอได้รับรางวัลนับแต่นั้นเป็นต้นมาชื่อเสียงของท่านก็หอมฟุ้งกระจายไปในเวทีโลกจนถึงทุกวันนี้

              ในหนังสือเล่มล่าสุดที่อาตมภาพได้อ่าน พระองค์ท่านเล่าว่า มันเป็นเรื่องน่ามหัศจรรย์มากที่สิ่งซึ่งทำให้พระองค์ท่านเจ็บช้ำน้ำใจเหลือแสน กับสิ่งที่ทำให้รู้สึกปีติยินดี เมื่อมานั่งนึกดูในวันนี้กลับเป็นเรื่องเดียวกัน สิ่งซึ่งครั้งหนึ่งเคยทำให้ท่านเจ็บช้ำน้ำใจแทบล้มประดาตาย แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไปกลับกลายเป็นสิ่งเดียวกันที่ทำให้ท่านรู้สึกว่ายอดเยี่ยมมาก

              (ติดตามตอนต่อไปวันพระหน้า)