วันนี้เธอมีความสุขหรือยัง(Are you happy?) | คมชัดลึก

              เด็กผู้ชายตัวน้อยวัย ๗ ขวบ ชาวเยอรมัน มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมกับคุณย่าในช่วงฤดูร้อนที่เป็นการปิดภาคเรียนอย่างน้อยครั้งละ ๓ อาทิตย์ในทุกๆ ปี จนกระทั่งเขาอายุ ๑๐ ขวบ หลังจากนั้นก็เดินทางไปบ้างเป็นครั้งคราวแต่ไม่ได้พักเป็นอาทิตย์เช่นแต่ก่อน ช่วงที่เขาไปอยู่ปฏิบัติธรรม เขาเรียนรู้ที่จะรับประทานอาหารอย่างมีสติและรู้คุณค่า ขอบคุณอาหารที่เปรียบเสมือนของขวัญแห่งจักรวาล รับแค่เพียงพอประมาณแก่การยังชีพ นอกจากนั้นเขายังได้รับประสบการณ์อันล้ำค่าและส่งผลต่อชีวิตเขาในปัจจุบัน คือ การมีความสุขที่จะตามรู้ลมหายใจของตัวเอง

              จากเด็กน้อยสู่ความเป็นหนุ่มน้อยวัย ๑๔ ปี เขายังคงมีความสุขที่จะอยู่คนเดียวกับสัตว์เลี้ยงและธรรมชาติ แต่เขาก็ไม่ได้มีปัญหาที่จะติดต่อสื่อสารกับผู้อื่น เขากลับเป็นที่รักของเพื่อนๆ ตั้งแต่เด็กจนถึงวันนี้เขายังไม่จำเป็นต้องเอาเงินไปโรงเรียนแม้แต่บาทเดียว เขานำอาหารใส่กล่อง อาจเป็นผลไม้ ขนมปัง ๒-๓ ชิ้น ไปรับประทานในตอนกลางวัน และกลับมารับประทานอีกครั้งที่บ้านในตอนบ่ายหลังเลิกเรียน เขาเดินจากบ้านไปโรงเรียนทุกๆ วัน อาหารแต่ละมื้อที่เขารับประทานถือได้ว่าน้อยมาก แต่เขากล่าวว่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว และเขาดูเป็นเด็กที่แข็งแรง มีความสุขแม้ตัวอาจไม่ใหญ่

              พ่อแม่หลายคนในเมืองไทยต้องกลุ้มใจ หนักใจและเหนื่อยใจกับค่าใช้จ่ายต่างๆ มากมายเกี่ยวกับการศึกษาของลูก ไม่ว่าจะเป็นค่าเดินทาง ค่าขนมในแต่วัน ค่าบำรุงการศึกษา ค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยอีกมากมาย ภาระที่หนักมากทำให้หลายคนเกิดความเครียด หงุดหงิด โดยเฉพาะผลลัพธ์ที่ออกมาจากการดำรงชีวิตอยู่ไม่ทำให้เกิดความเบาสบาย สุขกายสุขใจ ทั้งผู้ปกครองและตัวเด็กเอง เพราะเกิดจากสิ่งกระตุ้นจำนวนมากที่ให้เกิดความอยากและเมื่อเสพ อุปโภค บริโภคก็เกิดอาการติดจนไม่สามารถหยุดกระทำสิ่งเหล่านั้นได้ ทำให้เกิดรายจ่ายจำนวนมากในการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน

              เด็กๆ มากมายติดเกมอย่างหนัก ใช้สิ่งของต่างๆ  อย่างฟุ่มเฟือยไม่รู้คุณค่า หลงไหล เพลิดเพลินในการแต่งตัว กิน เที่ยว ดื่ม ใช้อุปกรณ์สื่อสารที่ทันสมัย โดยเฉพาะโทรศัพท์มือถือไม่ได้เป็นเพียงอุปกรณ์ที่ใช้ในการสื่อสารเพียงอย่างเดียว แต่สามารถเสพความบันเทิงในทุกรูปแบบ ทุกๆ ที่ มีหลายอย่าง หลายแบบให้เลือก นี่อาจทำให้พ่อแม่ประมาทอย่างไม่รู้ตัวในการเลี้ยงลูกไม่ถูกทาง

              ขณะที่วิถีแห่งการเจริญสติของขวัญจากพระพุทธองค์ เดินทางไปมอบประโยชน์ทางใจให้กับคนทั่วโลก แหล่งกำเนิดทางตะวันออกเองกลับได้รับประโยชน์น้อยมาก และแทบจะถูกปัดทิ้งในวันนี้ สังเกตได้จากช่วงเช้าและช่วงเย็นที่รถติดหน้าโรงเรียนทุกแห่งทั่วประเทศเป็นตัวอย่าง ทำไมโรงเรียนไม่ให้รถจอดห่างจากโรงเรียนสักห้าร้อยเมตร สามร้อยเมตร เพื่อให้เด็กหัดเดินไปโรงเรียนบ้าง แล้วนำอาหารไปรับประทานในโรงเรียนด้วย

              การศึกษาแบบงูกินหางหรือคำที่ท่านอาจารย์พุทธทาสใช้บ่อยๆ คือ การศึกษาแบบหมาหางด้วน กำลังทำลายตัวเราเองอย่างน่าเสียดาย     

              เดินไปโรงเรียน สองเท้าสัมผัสแผ่นดิน สองตามองต้นไม้เขียวขจี

              ลมหายใจเป็นเพื่อนกับทุกสิ่ง ความสุขก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว