โลกทัศน์แห่งความสุข(๕)บทเรียนจากโลก | คมชัดลึก

               การเป็นบุคคลที่ใฝ่เรียนรู้ตลอดเวลา นับเป็นอีกโลกทัศน์หนึ่งที่จะทำให้เราทุกคนอยู่ในทุกสถานการณ์ได้อย่างมีความสุข กล่าวคือไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิต เรามองทุกอย่างเป็นบทเรียนได้ทั้งหมด

               ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งล่วงลับดับขันธ์ไป เราแต่ละคนจะได้รับบทเรียนจากโลกนี้ทุกๆ คน เพราะโลกจะทยอยส่งบทเรียนต่างๆ มาให้เรียนรู้ทีละเรื่องๆ คนที่ตั้งใจเรียนจะเติบโต คนที่หลับหูหลับตาไม่เปิดหูเปิดตาต่อบทเรียนที่อยู่ตรงหน้า พอผ่านพบบทเรียนแล้วจะต่ำต้อย

               ดังนั้นถ้าเรามองว่าทุกสิ่งทุกอย่างซึ่งเกิดขึ้นในชีวิตเราไม่ว่าจะเป็นความสุขความทุกข์ ความสำเร็จหรือความล้มเหลว คำชมหรือคำด่า สิ่งเหล่านี้ถ้าเรามองว่ามันเป็นบทเรียน มันจะกลายเป็นดังหนึ่งนายช่างที่เจียระไนชีวิตของเราให้เป็นเพชรที่ทอประกายแวววาวเจิดจรัส

               ต่อจากนี้ไป ถ้าเราป่วย ลองสังเกตตัวเองดูว่า อาการเริ่มอย่างไร ผิดปกติตรงไหน หรือเมื่อเผชิญกับโลกธรรม ถูกเขาชมก็สังเกตดูใจของตัวเองว่า มันฟู มันฟูอย่างไร ถูกเขาด่าสังเกตดูใจของตัวเองมันทุกข์ มันทุกข์อย่างไร ดูไปเรื่อยๆ

               ในการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานสิ่งนี้มีความสำคัญมาก การตามดูตามรู้ตามศึกษาปรากฏการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเรา ถ้าเราหมั่นสังเกต เราจะได้ปัญญา

               ครั้งหนึ่ง ในขณะที่อาตมภาพไปบรรยายธรรมที่ต่างประเทศ ไปเจออาหารเป็นพิษท้องเสีย แต่วันนั้นอาตมาต้องบรรยายธรรม เดินขึ้นบันไดก็หน้ามืด แต่เนื่องจากเคยฝึกวิปัสสนากรรมฐานมาก่อน พอเริ่มมืดอาตมาเริ่มเห็น เมื่ออาการเริ่มก่อ ตัวอาตมานั่งอยู่กับที่แล้วกำหนดดูว่าเมฆหมอกก่อตัวตรงไหน โลกหมุนติ้วๆ หมุนอย่างไร หลับตาลงแล้วก็นั่งดูก่อนที่พายุไซโคลนมันจะเข้มข้นรุนแรงถึงที่สุด เราเห็นกระบวนการทั้งหมด แล้วพอสังเกตดู มันก็เริ่มเบาลงแล้วเข้าสู่สภาวะนิ่ง อาตมาเดินออกจากห้องน้ำมานั่งที่ห้องรับรองและบอกลูกศิษย์ว่าขอเลื่อนการบรรยายไปหนึ่งชั่วโมง ขอดูมันก่อน

               คนจำนวนมากที่อยู่ๆ ก็ล้มคว่ำลงในห้องทำงาน ห้องน้ำ หรือในห้องประชุม แท้ที่จริงคนเหล่านี้ ถ้าเขาผ่านการเจริญสติหมั่นตามดูตามรู้ปรากฏการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในจิต เขาจะเห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดล่วงหน้า ทำไมคนเหล่านี้ไม่เห็นและป้องกันไม่ทัน เพราะไม่ได้ผ่านการฝึก ถ้าเราผ่านการฝึกอย่างดีจิตของเราจะทำงานอัตโนมัติเวลาเกิดสถานการณ์วิกฤติอย่างนี้

               นี่แหละคือการมองสิ่งต่างๆ ว่าเป็นบทเรียนแม้กระทั่งความเจ็บไข้ได้ป่วย ท่านอาจารย์พุทธทาสได้พลิกความเจ็บไข้ให้เป็นบทเรียนและเขียนบันทึก พอหายป่วยก็ได้หนังสือหนึ่งเล่ม

               (ติดตามตอนต่อไปวันพระหน้า)