ผู้ใหญ่โต้งนครสวรรค์กับปาฏิหาริย์เฉียดตาย | คมชัดลึก

             “นายวันชัย อินลอย” ชื่อนี้อาจไม่เป็นที่รู้จักของคนวงการพระเครื่องเท่าใดนัก แต่ถ้าบอว่าเป็นชื่อจริงและนามสกุลจริงของ “ผู้ใหญ่โต้ง นครสวรรค์” ประธานกรรมการบริหารภาคกลาง ของสมาคมผู้นิยมพระเครื่องพระบูชาไทย ย่อมเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดี

             “ผมเล่นพระมาตั้งแต่เด็ก เคยตามลุงวิเชียร ทองอ่อน โดยได้ตามไปซื้อผักผลไม้ย่าน จ.นครสวรรค์ ทุกครั้งท่านจะซื้อพระจากชาวบ้านกลับด้วย เมื่อลุงส่งพระเข้าพระกวดตามสนามต่างๆ ได้เห็นพระดีๆ แท้ๆ จำนวนมาก อาศัยครูพักลักจำ ทำให้ชอบเล่นพระโดยปริยาย” นี่คือจุดเริ่มต้นของการเล่นพระจากคำบอกเล่าของผู้ใหญ่โต้ง นครสวรรค์

             เมื่อมีความรู้เรื่องพระมากขึ้น ระหว่างที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมจึงขอพระจากเพื่อนมาดู ถ้าองค์ไหนดีองค์ไหนแท้ก็จะขอเช่าจากเพื่อนไปปล่อยเช่าต่อที่สนามพระวัดโพธิ์ จ.นครสวรรค์ เมื่อได้เงินมีกำไรจึงคิดว่าน่าจะยึดเป็นอาชีพได้ จึงเริ่มศึกษาเรื่องพระเครื่องอย่างจริงๆ จังๆ โดยเฉาะพระสายหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน จ.พิจิตร ซึ่งครั้งหนึ่งเคยโดนพระหลวงพ่อเงิน ของปลอมไปกว่า ๒ แสนบาท ด้วยเหตุผลที่ง่ายๆ คือ “อยากได้ ใจถึง และมีสตางค์” ซึ่งถือว่าเป็นบทเรียนราคาแพง และจากนั้นเป็นต้นมาไม่เคยโดนอีกเลย

             สำหรับพระเครื่องที่ขึ้นชื่อว่าเช่าแพงที่สุดนั้น ผู้ใหญ่โต้ง นครสวรรค์ บอกว่ามีอยู่หลายองค์ แต่องค์หนึ่งที่พูดถึงคือ รูปหล่อลอยองค์ หลวงพ่อเดิม วัดหนองโพ ขนาดบูชา โดยได้ขอแบ่งเช่าจากคุณนิยม อสุนี ณ อยุธยา นักนิยมพระเครื่องรุ่นใหญ่ใจถึงแห่งเมืองปากน้ำโพ ซึ่งกว่าจะได้มาต้องเทียวไปเทียวมาหลายครั้ง โดยคุณนิยมได้สั่งไว้เพียงสั้นๆ ว่า “อยากให้พระองค์นี้อยู่ในมือของคนนครสวรรค์ตลอดไป”

             ส่วนพระเครื่องที่ผู้ใหญ่โต้ง นครสวรรค์ แขวนติดตัวเป็นประจำมีอยู่ ๓ องค์ คือ ๑.หลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน พิมพ์ขี้ตา จ.พิจิตร ๒.รูปหล่อลอยองค์หลวงพ่อเดิม วัดหนองโพ จ.นครสวรรค์ และ ๓.เหรียญหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า จ.ชัยนาท ซึ่งจะเลือกแขวนองค์ที่ไม่ค่อยสวย ทั้งนี้ ผู้ใหญ่โต้ง นครสวรรค์ พูดอย่างติดตลกว่า “แขวนพระสวยๆ คราใดผู้ใหญ่มักขอแบ่งทุกครั้ง เรามันคนเกรงใจผู้ใหญ่จึงต้องจำใจให้ ทั้งๆ ที่ไม่อยากให้ แต่ระยะหลังไม่มีใครกล้าขอแบ่งเพราะแขวนพระสวยกลางๆ ส่วนพระสวยๆ จริงต้องเก็บไว้ที่บ้าน”
 
             ผู้ใหญ่โต้ง นครสวรรค์ เล่าถึงประสบการณ์ที่เรียกว่า “เฉียดตายแบบเส้นยาแดงผ่าแปด" เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ.๒๕๕๒ ได้ขับรถเพื่อไปร่วมงาศพที่ จ.ชัยภูมิ และเกือบเป็นศพ ระหว่างทางไปชนกับวัวที่เดินข้ามถนนอย่างจัง ด้วยความเร็วของรถกว่า ๑๐๐ กม.ต่อชม. วัวตายคาที่ หม้อน้ำ ฝากระโปรง พวงมาลัยยุบมากระแทกหน้าอก หลังจากนั้นไม่นานทั้งกู้ภัยและตำรวจมาช่วย คำแรกที่ได้ยินแทนที่จะเป็นคำพูดที่ว่า “พี่ๆ เจ็บตรงไหนบ้าง” กลับกลายเป็นว่า “พี่ๆ มีพระดีอะไร” นับแต่นั้นมาแขวนพระทั้ง ๓ องค์ติดตัวมาตลอด

             เมื่อถามว่า “จะเก็บพระไว้นานแค่ไหน?” ผู้ใหญ่โต้ง นครสวรรค์ พูดไว้อย่างน่าคิดว่า ในฐานะที่เป็นเจ้าของพระ ผมจะยื้อไว้จนสุดความสามารถ ยื้อไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะมีกำลังทำได้ แต่ต้องขึ้นอยู่ที่บุญบารมีว่าจะรักษาได้มากแค่ไหน และผมเชื่อว่าเป็นเรื่องธรรมดากับของที่เก็บมานาน ๕ ปี ๑๐ ปี แล้วต้องขายออกไป ทั้งนี้ ก็ต้องทำใจยอมรับกับสัจธรรมที่ว่า สมบัติผลัดกันชม เมื่อไม่มีลูกหลานที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ เจ้าของพระจึงเลือกจะเปลี่ยนจากพระเป็นเงินมากกว่า ด้วยเหตุที่ว่าให้เช่าเมื่อยังมีชีวิตอยู่ได้ราคาดีกว่าปล่อยให้ลูกหลานเอาไปขาย”

             อย่างไรก็ตามในฐานะประธานกรรมการบริหารภาคกลาง ในวันอาทิตย์ที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๖ ที่นครสวรรค์จะมีงานประกวดพระเครื่อง ณ สนามกีฬา ๔,๐๐๐ ที่นั่ง โดยเทศบาลนคร นครสวรรค์ ร่วมกับชมรมพระเครื่องนครสวรรค์ จึงอยากเรียนเชิญผู้มีพระทุกท่านร่วมส่งพระเข้าประกวดในครั้งนี้ด้วย