มาออกกำลังใจกันดีไหม?
มาออกกำลังใจกันดีไหม? : บาตรเดียวท่องโลก โดยพระพิทยา ฐานิสฺสโร
สุรินทร์เมืองเล็กๆ ที่ค่อยๆ ขยายเหมือนเมืองอื่นในประเทศไทย มีวัดบูรพาราม หลวงปู่ดุลย์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง กำลังถูกบดบังด้วยตึกราชการขนาดใหญ่ด้านหน้าวัด ทำให้รับความรู้สึกแตกต่างได้ทันที เมื่อยืนอยู่ในวัดที่มีบริเวณให้เห็นความโล่ง โปร่ง แต่ฝั่งตรงข้ามคือตึกขนาดมหึมาที่สร้างขึ้นเต็มพื้นที่ใช้สอย
สวนสาธารณะที่สร้างขึ้นใหม่ไม่ไกลจากตัวเมืองนัก เป็นที่ออกกำลังกายด้วยอุปกรณ์เครื่องเล่นกลางแจ้ง ทะเลสาบขนาดพอสมควรที่ถูกขุด และมีเกาะขนาดย่อมที่ถูกเชื่อมด้วยหัวสะพานปูนรูปงูศิลปะขอม บริเวณเกาะถูกปิด มีอาคารเล็กๆ ๒ อาคารที่ยังคงสภาพใหม่ แต่ไม่มีการใช้งาน มีเก้าอี้ โต๊ะสวยงามมากมายถูกวางระเกะระกะ สภาพห้องน้ำที่ใหม่เอี่ยมแต่มีการใช้งานแบบแอบใช้และไม่รักษาดูแล ดูสภาพที่แห่งนี้เหมือนใช้เป็นแหล่งมั่วสุมทำกิจที่ไม่งามชั่วคราวของบางกลุ่ม
สิ่งปลูกสร้างที่เกิดขึ้นเพื่อสนองนโยบายการพัฒนาตามสังคมสมัยใหม่ บางครั้งไม่สอดคล้องกับความต้องการและความเป็นจริง ทำให้ขาดจิตสำนึกร่วมในการเป็นเจ้าของดูแล เราสูญเสียงบประมาณมากมายจากภาษีอากรของพวกเราเองเพื่อสนองผลประโยชน์บางพวก และไม่ได้รับการเอาใจใส่รับผิดชอบอย่างแท้จริง
การเพ่งโทษกันไปมา คงไม่เกิดประโยชน์อะไร แต่เราจะทำอย่างไร ที่จะสร้างความรู้สึกให้เห็นความสัมพันธ์ของกันและกัน เคารพขอบคุณในหน้าที่ของตนๆ ไม่อาศัยบทบาท อำนาจหน้าที่แสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน โดยการสร้างสิ่งสาธารณะอย่างขาดการสำนึกบุญคุณและสร้างอย่างเกินความจำเป็น
การโกง หาประโยชน์เข้าตนและพวกพ้อง สร้างความเดือดร้อนทั้งแก่ตนเอง สังคม และบุคคลรอบข้าง จากการลุ่มหลงในวัตถุเงินทองทำให้เป็นทาสแห่งความใคร่ ความอยาก เสพติดวัตถุสิ่งก่อสร้างมากมายที่อวดความยิ่งใหญ่แห่งความเป็นตัวตน ซึ่งในที่สุดจะกลายขยะที่ล้น ทำลายโลกในวันข้างหน้า
ไม่มีการก่อสร้างภายนอก อาจมิได้หมายความว่า มิได้พัฒนา นั่งนิ่งๆ สงบด้วยความขอบคุณ ณ สวนสาธารณะในเช้าวันนี้ พร้อมมิตรที่เกื้อกูลกัน เรามาออกกำลังใจ เพื่อสร้างความเข้มแข็งของใจให้เกิดขึ้น ดูการเคลื่อนไหวของใจ จนมันสงบ เมื่อใจได้เรียนรู้ที่หยุด เราจึงได้พักใจและเกิดเป็นพลังใจที่สงบ สร้างสันติสุขในตัวเอง ซึ่งจะสามารถทำลายโลกมายาที่จิตลุ่มหลงเพลิดเพลิน ดิ้นรนหาความสุขจากสิ่งภายนอกได้
การสร้างความสงบสุขภายใน สำคัญกว่าการสร้างสิ่งใดๆ
ในโลกวัตถุที่เจริญมากมาย กลับหายใจลำบากขึ้น