ไม่มีคือทางรอด | คมชัดลึก

               ป่าไม้สนเหลืองทองอร่ามไปทั่วบริเวณ พร้อมที่จะผลัดใบต้อนรับฤดูหนาวที่กำลังมาเยือน เป็นการประหยัดพลังงานอาหารที่หล่อเลี้ยงทุกส่วนของต้นไม้ ให้ดำรงอยู่อย่างมั่นคง ปลอดภัยตลอดช่วงฤดูหนาวที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะ และจะผลิใบอีกครั้งเมื่อความอบอุ่นมาเยือน

               การที่ต้องละทิ้งบางอย่าง มิได้หมายความสูญเสียทั้งหมด แต่คือการปรับตัวไปตามเหตุ ตามปัจจัย การเปลี่ยนแปลงเช่นนั้นไม่เป็นเรื่องที่น่ากลัว น่าเสียใจ ทุกข์ใจ เมื่อต้องจากเพื่อความอยู่รอด

               มนุษย์ก็เช่นกัน การปรับตัวไม่ใช่เห็นแก่ตัว แต่เราต้องยอมลด ละ ปล่อยวางตัวตนของเรา เพื่อปรับเปลี่ยนไปตามเหตุ ไม่ดื้อดึงที่จะคงอยู่เช่นนั้น ในธรรมชาติ ใบไม้ส่วนที่ร่วงลงไปสู่พื้นโลก จะเป็นเหมือนอาหารชั้นเลิศให้สรรพสัตว์ในดิน และรากที่เปรียบเสมือนฐานชีวิตของต้นไม้นั้นก็ได้ดูดซึมธาตุอาหารในดินจากสัตว์ต่างๆ ที่ถ่ายมูลไว้เพื่อหล่อเลี้ยงทุกส่วนของลำต้นต่อไป ในช่วงที่ไม่สามารถได้รับอาหารจากที่ใด และต้องผลัดใบเพื่อประหยัดพลังงาน

               การบริโภคที่ดีที่สุดไม่จำเป็นว่าต้องเป็นอาหารราคาแพงที่สุด แต่ควรเป็นอาหารที่ใกล้ชิดธรรมชาติและเบียดเบียนธรรมชาติน้อยที่สุด วิถีการบริโภคอย่างขาดสติไม่ได้อยู่บนพื้นฐานของความจริง ถูกทำนองคลองธรรม ทำให้เกิดการเติบโตที่ผิดแบบชีวิตต้องเป็นทุกข์อย่างไม่รู้ตัว และต้องเปลี่ยนไปอย่างที่เขาให้ค่านิยม เรามิได้ตระหนักรู้เลยว่าเรากำลังหมดอิสรภาพ เมื่อเราไม่เป็นตัวเราเอง ไม่ยอมรับตัวเองตามธรรมชาติ เราจะขาดความเข้มแข็ง ชัดเจนภายใน เป็นการง่ายที่เราทุกข์ และจมอยู่กับทุกข์นาน ไม่สามารถปล่อยวาง เพราะเราเอาความรู้สึกและสิ่งที่เราต้องเป็นไปฝากไว้กับคนอื่น ฝากไว้สังคม เราจะหลงระเริง ยินดี ฟุ้งเฟ้อ เมื่อได้รับชื่อเสียง เกียรติยศ ทรัพย์สิน อำนาจ คำสรรเสริญ ยึดติดกับสิ่งเหล่านั้นว่าคือ ความสำเร็จ ความดีงาม และเราเสียใจ ทุกข์ใจเป็นที่สุด เมื่อไม่มีสิ่งเหล่าตอบสนองเราอีกต่อไป เราจะยอมรับตัวเองไม่ได้ จนเป็นเหตุแห่งการทำร้าย ทำลายชีวิตนี้ในที่สุด เพราะเราเริ่มทำร้ายตัวเองตั้งแต่แรก ที่อยากได้สิ่งเหล่านั้นมาอย่างไม่ถูกต้องป่าไม้สนกำลังเปลี่ยนเพราะเป็นไปตามธรรมชาติ ไร้การสูญเสีย ไร้การได้มา ไร้การมา ไร้การจากไป คงเป็นเพียงปรากฏการณ์ตามเงื่อนไขและเหตุปัจจัย ไร้เจ้าของ ไร้การยึดครอง ดำรงอยู่เพื่อหยิบยื่นความสดชื่น งดงาม อย่างบริสุทธิ์ โดยไร้ข้อแม้ พวกพ้อง เผ่าพันธุ์ เชื้อชาติ วรรณะ ยศ เกียรติ อำนาจ และชื่อเสียง ไปอย่างอิสระ เบาสบาย ไม่ยื้อยึด เสียดาย เศร้าโศก เสียใจ ปรากฏใหม่อีกครั้งเมื่อเหตุปัจจัยพร้อมธรรมชาติงดงาม ยอมรับอย่างที่เป็น ไร้การเติมแต่ง หลอกลวงไม่ยึด แล้วจะมีอะไรที่ต้องปล่อย4