เธอต้องการอะไรเด็กน้อย | คมชัดลึก

              แม่รู้สึกเป็นทุกข์มาก เมื่อลูกเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมต้นที่ต้องอยู่ประจำ มีแต่นักเรียนเก่งๆ และเกือบทุกคนพยายามแข่งกันเรียน บางครั้งเพื่อนไม่สนใจเพื่อน ลูกสาวปรารภว่าเครียด อยากกลับบ้านเจอหน้าแม่ ซึ่งก่อนหน้านี้แม่พยายามอย่างหนักที่จะให้ลูกเข้าโรงเรียนนี้ให้ได้เพื่ออนาคตที่ดีของลูก ในที่สุดลูกก็เข้าเรียนได้สำเร็จ ส่วนเด็กที่มีฐานะลำบากจะเข้าโรงเรียนดีๆ ก็ต่อเมื่อเป็นผู้ที่เก่งมากๆ ในทางวิชาการหรือมีความสามารถเด่นด้านใดด้านหนึ่ง
 
              เมื่อพิจารณาใคร่ครวญดีๆ เด็กที่ไม่ต้องเรียนพิเศษมาก ตอนเย็นเลิกเรียนกลับถึงบ้าน มีโอกาสอยู่กับครอบครัว พ่อ แม่ และช่วยเหลือทำงานบ้าน เด็กคนนี้ อบอุ่น มีสุขภาพจิตที่ดี เห็นอกเห็นใจผู้อื่น ความยากจนอาจทำให้ได้ใกล้ชิดผูกพัน และทำให้มีส่วนช่วยรับผิดชอบครอบครัวด้วยการทำงานบางสิ่งบางอย่างที่ช่วยแบ่งเบาภาระบ้าง ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เด็กได้เรียนรู้การศึกษาที่นำมาใช้ในชีวิตได้จริงๆ
 
              เด็กในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ชั้นประถมหยุดเรียนทุกวันพุธ วันเรียนตอนกลางวันต้องกลับมารับประทานอาหารที่บ้าน วันศุกร์เรียนครึ่งวันเพื่อครอบครัวได้มีโอกาสพาไปเที่ยวในวันหยุด เสาร์ อาทิตย์ มีเวลาอยู่ร่วมกันมากขึ้น ไม่มีเด็กแม้แต่เพียงคนเดียวกลับบ้านค่ำๆ เพราะที่นี่ไม่การมีเรียนพิเศษ การเข้าเรียนมัธยมทุกคนมีความเท่าเทียมกัน ไม่มีค่าบำรุงอะไรเป็นพิเศษ ทุกคนมีโอกาสเหมือนกัน ขอเพียงแค่อยากเรียน และเมื่อต้องการเรียนระดับสูงขึ้นไป ระดับผลการเรียนความใส่ใจ จะเป็นตัวบ่งชี้ว่าจะไปสายอาชีพ หรือวิชาการ ทุกอย่างต้องเตรียมพร้อมตั้งแต่ต้น แต่มิได้หมายความว่าต้องแข่งขันอย่างเอาชีวิตเข้าแลก เพราะเด็กจะยอมรับและรู้กำลังตัวเองว่าทำได้ขนาดไหน และเขาก็มีทางเลือกที่เดินทางของตน
  
              ทุกสิ่งมีส่วนดี พยายามรักษาส่วนที่ดีของเรา และเรียนรู้ส่วนที่ดีจากที่อื่น ประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับวัฒนธรรม วิถีชีวิตของเรา ทุกส่วนจะมีความเจริญผาสุก ไม่เปรียบเทียบ แข่งขัน กล่าวโทษหรือหาแต่สิ่งที่ไม่ดีของกันและกัน ซึ่งนำไปสู่ความล่มสลาย
   
              การเรียนรู้ที่ดี มีอยู่ทุกที่ทุกเวลาโดยมิได้จำกัดอยู่แต่ในห้องเรียน การเรียนที่มุ่งเน้นการแข่งขัน เป็นจุดเริ่มต้นของ ความเห็นแก่ตัว ความหยิ่ง ทระนง หลงตน แต่การเรียนที่มีหลักสูตรเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์รอบด้าน ความเกื้อกูล การพึ่งพา จะสร้างความเห็นอกเห็นใจ
  
              เพียงแค่เด็กได้รู้ว่าที่สิ่งตัวเองรับประทานอยู่ทุกวัน มีจุดเริ่มต้นมาจากไหน ผ่านกระบวนอะไรมาบ้าง เกิดขึ้นได้อย่างไร และต้องพึ่งพาปัจจัยอะไรบ้าง อาจจะเป็นประโยชน์มากกว่า รู้ว่าในสิ่งนั้นมีส่วนประกอบ คุณค่าทางอาหารเพียงใด แต่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร
  
              เมื่อเราสอนให้เด็กอยู่กับความคิดมากกว่าลงมือทำ เด็กส่วนใหญ่จึงเก่งที่จะคิด แต่ไม่อดทนที่รอให้ได้ผลผลิต หรือเห็นคุณค่าสิ่งที่ใช้หรือบริโภค ข้าวหนึ่งเม็ดในจานอาจใช้เวลาเกือบครึ่งปี หนึ่งปี หรืออาจไม่ได้เลยถ้าธรรมชาติไม่เอื้ออำนวย เมื่อน้ำท่วม แห้งแล้ง ถ้าเด็กสามารถเข้าใจได้ว่า กว่าจะได้ข้าวมานั้น ต้องผ่านอะไรมาบ้าง มีเหตุปัจจัยอะไรบ้างที่เกื้อหนุนพึ่งพา ให้ปรากฏเป็นรวงข้าวและเมล็ดข้าว แค่เขาได้เรียนรู้ด้วยการลงมือกระทำ เตรียมดิน เลือกเมล็ดพันธุ์ เพาะหว่าน เฝ้าดูแลระวัง ป้องกัน เอาใจใส่ กับนาข้าวสักหนึ่งแปลงในหนึ่งภาคเรียน อาจจะทำให้เขาได้เรียนรู้ว่าคุณค่าของสิ่งหนึ่งสิ่งใดของการปรากฏ ได้มา คืออะไร เพราะคุณค่าของสิ่งเดียว คือ คุณค่าของทั้งหมด
  
              ถ้าเราทุกคนเห็นคุณค่า ระลึกกับบุญคุณกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เราจะเคารพทุกสิ่งที่เราอุปโภค บริโภค โดยที่ไม่ต้องบอกให้เคารพหรือพยายามเคารพ

 ความสุขก่อตัวจากความเข้าใจ เห็นใจ
 สรรพสิ่งล้วนแล้วแต่ต้องพึ่งพากัน
 ไม่มีสิ่งเกื้อกูลให้เราอยู่ เราก็ไม่สามารถอยู่ได้