ศิลปะแห่งชีวิต(๑)ศิลปะนอก ศิลปะใน | คมชัดลึก

             เจริญสุขสวัสดีธรรมจารีย์ที่ถวายความดีเป็นพุทธบูชา อาตมาเคยมาเยี่ยมที่บ้านแห่งนี้แล้วครั้งหนึ่ง ก็ติดเนื้อต้องใจว่า เป็นบ้านที่งดงาม เพราะว่าเป็นฝีมือของอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี จำได้ว่าที่นี่มีดีคือ มีงานศิลปะ
 
              บ้านหลังนี้ไม่ใช่แค่บ้าน แต่ว่ามันคืองานศิลปะ ซึ่งประเมินค่าไม่ได้
 
              แล้ววันนี้มาอีกครั้งหนึ่ง สถานที่แห่งนี้ได้กลายเป็นสำนักปฏิบัติธรรมด้วย ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ พอเป็นสำนักปฏิบัติธรรม ก็ยิ่งประเมินค่าไม่ได้อีก แต่ไม่ว่าจะเป็นงานศิลปะ หรือเป็นสำนักปฏิบัติธรรม แท้ที่จริงก็คือเรื่องเดียวกัน
 
              ตัวบ้านเป็นศิลปะ การปฏิบัติธรรมก็เป็นศิลปะ
 
              บ้านเป็นศิลปะภายนอก ส่วนธรรมะเป็นศิลปะภายใน แต่ทั้งสองอย่างเหมือนกันคือ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็เปลี่ยนสภาพไป วันนี้เราอาจจะเป็นคนอย่างนี้ พอเราประพฤติปฏิบัติธรรมแล้ว วันพรุ่งนี้เราอาจจะเป็นอีกคนหนึ่ง

 วันนี้เราเป็นคนที่มืดมา พอปฏิบัติธรรมแล้ว เราเป็นคนที่สว่างไป
 วันนี้เราเป็นคนที่ทุกข์มา พอปฏิบัติธรรมแล้ว เราเป็นคนที่สุขไป
 วันนี้เราเป็นปุถุชนมา พอปฏิบัติธรรมแล้วเราเป็นอริยชนไป
 การปฏิบัติธรรมก็คือ การทำงานศิลปะ มันเป็นศิลปะของการใช้ชีวิต
 ที่สุดของศิลปะก็คือ การใช้ชีวิต

              ที่สุดของชีวิตก็คือ ชีวิตที่ไม่มีความทุกข์ หรือหากจะยังมีความทุกข์ ก็จะมองหาความสุขในทุกข์นั้นได้
 
              อาตมาถึงบอกว่าที่นี่มีดีสองสถาน ดีภายนอกที่ตัวบ้าน ตัวคฤหาสน์เป็นงานศิลปะของศิลปินเอกของโลก ดีภายใน ท่านเจ้าของบ้านได้เปลี่ยนบ้านให้กลายเป็นสำนักปฏิบัติธรรม ตามวาระตามโอกาสอันเหมาะอันควร แต่ก็น่ายินดียิ่งไปกว่านั้นอีก คือ ท่านเจ้าของบ้านก็มีเพื่อนบ้านเป็นอาจารย์นคร ทองน้อย ซึ่งเป็นศิลปินเอกอีกหนึ่งท่าน น่าชื่นใจที่เราทั้งหลายมาอยู่ในสถานที่ที่เอื้อต่อการปฏิบัติธรรมอย่างนี้ ต้องใช้โอกาสนี้ให้คุ้มที่สุด 
 
              ทำอย่างไรหนอชีวิตนี้จึงจะเป็นงานศิลปะ เพราะเราทุกคนเปรียบเสมือนเป็นดินหนึ่งก้อน มันอาจจะถูกขยี้ขยำเป็นโคลนเป็นเลนก็ได้ อาจจะถูกเททิ้งเป็นทางให้คนเหยียบย่ำก็ได้ หรือลูกเล็กเด็กแดงเอาไปปั้นเป็นลูกหนังสติ๊ก ไปยิงนกหนูหูปีกก็ได้
 
              หรือมิเช่นนั้น ช่างบางคนอาจจะเอาไปปั้นเป็นก้อนอิฐไว้ก่อสร้างอาคารบ้านเรือน หรือบางทีถ้าเอาไปใส่มือให้ศิลปินเอก เขาอาจเอาไปปั้นเป็นพระประธานให้คนกราบให้คนไหว้ บางทีเอาไปให้ศิลปินอีกคนหนึ่งก็เอาไปปั้นเป็นถ้วยจานชาม ถ้วยสังคโลก เป็นเครื่องเรือนเซรามิกล้ำค่าก็ได้
 
              ดินก้อนเดียว จะทำให้ไร้ค่าก็ได้ หรือจะทำให้มีค่าก็ได้

(ติดตามตอนต่อไปวันพระหน้า)