ปัจจุบันอันเป็นสุข(๒)อย่าตามแมวไป | คมชัดลึก

             คนส่วนใหญ่คิด แต่ไม่รู้ว่ากำลังคิด ชีวิตถึงได้ยุ่งอย่างทุกวันนี้ คิดถึงเรื่องเก่า คิดถึงความหลัง คิดถึงซีรีส์เกาหลี คิดถึงหน้าพ่อหน้าแม่ หน้าลูก หน้าเมีย หน้ากิ๊ก หน้าดารา หน้านักการเมือง คิดถึงรองเท้าว่าเมื่อกี้ถอดไว้ไหน คิดถึงว่าในเต็นท์จะมีใครไปเปิดมั้ย คิดถึงว่าตอนเที่ยงฉันจะได้กินข้าวแบบพอดีเป๊ะมั้ย หรือว่าจะถูกลองของเหมือนวันนี้อีก มันก็คิดไปหมดเลย ตัวอยู่นี่แต่ใจอยู่ไหน ฟุ้งไปทั่วโลก แต่ถ้าเราเห็นว่าเราคิดอีกแล้ว เราไปรู้ความคิดเข้า ความคิดจะหยุด ตอนนี้เองที่ความรู้สึกตัวอยู่เหนือความคิด
 
               สังเกตดู ถ้าคิดเราจะไม่รู้สึกตัว ถ้ารู้สึกตัวเราจะไม่คิด การปฏิบัติธรรม เราเน้นความรู้สึกตัวเป็นหลัก
 
               ...ในอดีตกาลนานมาแล้ว ที่ประเทศญี่ปุ่น มีพระใหม่รูปหนึ่งมีความสุขมากที่ได้ประพฤติปฏิบัติธรรม อยู่มาวันหนึ่งขณะกำลังนั่งสมาธิ ตอนตี ๕ มีแมวมาจากไหนก็ไม่รู้ มาร้องอยู่หน้ากุฏิ ท่านจึงลืมตาออกจากสมาธิ มองไปที่แมว แล้วก็เกิดความรู้สึกสงสาร
 
               “ตายละ น่ารักนะ หิวล่ะสิ เนี่ย ลูก หิวใช่มั้ย” ท่านพูดกับแมว
 
               สักพักหนึ่ง ท่านก็ออกจากสมาธิ แล้วไปหาโยมที่อยู่หลังวัด 
 
               “โยม ขอนมจอกหนึ่ง”
 
               โยมถามว่า “เอาไปทำไม”
 
               “ให้แมว” ท่านตอบ
 
               แล้วท่านก็ได้นมมาจอกหนึ่งให้แมว พอแมวกินนมเสร็จ ก็หลับปุ๋ย ท่านก็นั่งสมาธิ พอตอนเที่ยงวัน แมวก็ตื่นแล้วร้องอีก พระก็สงสาร ไปหาโยม โยมก็ให้มาอีกจอกหนึ่ง ให้แมวกิน แมวกินเสร็จก็หลับปุ๋ย พอแมวหลับท่านก็นั่งสมาธิ ตกเย็นมาแมวก็ร้องอีก ท่านก็นึกดูว่า
 
               “เอ! วันนี้ไปขอนมโยมตั้งสองรอบ ถ้าไปอีกรอบหนึ่งคงโดนด่าแน่ แต่ถ้าไม่ไปแมวก็หิว เราก็นั่งสมาธิไม่ได้” ท่านจึงอุ้มแมวไปหาโยม
 
               โยมเปิดประตูออกมาบอกว่า
 
               “ไม่ต้องขอละหลวงพี่”
 
               “ทำไมล่ะโยม”
 
               “โยมว่า หลวงพี่เอาวัวไปเลี้ยงแล้วกัน”
 
               พระรูปนั้นก็เลยได้วัวมาตัวหนึ่ง เอามาผูกไว้ที่ใต้ถุนกุฏิ แล้วท่านก็รีดนมวัว
 
               วันแรกที่ท่านรีดนมวัวท่านถูกวัวเตะ เพราะในชีวิตไม่เคยรีดนมวัวมาก่อน แล้วพอวัวเห็นผ้าเหลืองๆ มันก็ไม่คุ้น ก็เตะท่าน ล้มคว่ำคะมำหงาย แต่ท่านก็ต้องทำ เพราะท่านสงสารแมว
 
               รีดนมวัวได้อยู่สองสามวัน ปรากฏว่าน้ำนมหมด ท่านก็ไปหาโยมอีกครั้ง
 
               “โยม วัวไม่มีน้ำนมละ อาตมาต้องทำยังไง”
 
               “อ้าว แล้วท่านทำยังไงล่ะ ก็โยมให้วัวไป”
 
               “อาตมาก็รีดนมทุกวัน”
 
               “แล้ววัวกินอะไรล่ะ”
 
               “อ้าว แล้ววัวต้องกินอะไร”
 
               ท่านไม่รู้เรื่องเลย เนื่องจากเป็นพระ โยมก็บอกว่า
 
               “วัวต้องกินหญ้า”
 
               “หญ้าอยู่ไหนล่ะโยม”
 
               “อยู่กลางทุ่ง ท่านไปเกี่ยวเอาสิ”
 
               ท่านก็เลยผูกวัวไว้ใต้ถุน เอาแมวไว้ในห้อง สวมงอบ แล้วออกไปเกี่ยวหญ้าอยู่กลางทุ่ง

 (ติดตามตอนต่อไปวันพระหน้า )