เธอคือที่หนึ่ง (You are the best) | คมชัดลึก

               เวียดนามเป็นเมืองพุทธอีกประเทศหนึ่ง ที่มีภิกษุณีสายมหายาน มีผู้หญิงจำนวนไม่น้อยที่เลือกชีวิตเรียบง่าย ค้นหาความสงบสุขและอิสรภาพจากภายในด้วยการบวชเป็นภิกษุณี ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ายินดี ชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง เพราะอย่างน้อยที่สุดแล้ว คงไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเด็กวัยรุ่นผู้หญิงที่สามารถทิ้งความสะดวกสบายทางวัตถุ การแต่งตัว แต่งหน้า เสริมนั่นแต่งนี่ ติดหลงใหลคลั่งไคล้ดารา นักร้อง ตามกระแสนิยมที่กำลังมาแรง มาใช้ชีวิตที่ตรงกับข้ามโดยสิ้นเชิง           
 
               ปัญหาเรื่องการมีเพศสัมพันธ์ในวัยเรียน การทำแท้ง การมั่วสุมทางเพศ ยาเสพติด การขายบริการทางเพศ การทะเลาะ ตบตีแย่งผู้ชายในสถานศึกษา ฯลฯ คงจะไม่ปรากฏในสังคม ถ้าเด็กผู้หญิงเหล่านั้น เลือกบวชเป็นภิกษุณี ซึ่งคงเป็นเรื่องที่ยากมาก ที่จะให้พวกเขาเหล่านั้นเลือกเดินบนหนทางสายนี้ และถ้าเขาเลือกจริงๆ คงมีพ่อแม่จำนวนไม่น้อยที่ได้รับความทุกข์จากการตัดสินใจเช่นนั้น ทั้งๆ ที่ทางที่เขาเลือกอาจดีกว่าการดำรงชีวิตที่กำลังเป็นอยู่           
 
               เช่นเดียวกับคุณแม่ชาวเวียดนามท่านหนึ่งที่ได้รับความทุกข์ทรมานมาเป็นเวลาเกือบ ๖ ปี ตั้งแต่ลูกสาวสุดที่รัก ตัดสินใจบวชเป็นภิกษุณีหลังจากเรียนจบแพทย์ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่ในกรณีนี้ อาจต่างกันตรงที่ ผู้หญิงท่านนี้ดูท่าจะไปได้ดีในชีวิต หน้าที่การงาน แต่เธอกลับเลือกเป็นภิกษุณี
 
               ณ วันนี้เป็นเวลา ๖ ปี ความเจ็บปวด ทุกข์ทรมานของแม่ที่ลูกไม่เป็นอย่างที่คาดหวังยิ่งใหญ่นัก ถึงแม้รู้ว่าทางที่ลูกสาวเลือกไม่ใช่ทางที่เลวร้าย กลับดีเสียด้วยซ้ำ แต่แม่ไม่สามารถยอมรับได้ และคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าลูกผิด ความเป็นนักบวชเหมือนไม่ได้ทำประโยชน์ ไม่มีหน้ามีตาในสังคม ไม่เป็นที่ยอมรับ ชื่นชมตามค่านิยมของคนในสังคมส่วนใหญ่ เป็นเหมือนสิ่งที่ไม่เกียรติ ต่ำต้อย ความคิด ความรู้สึกนั้น ทำร้ายผู้เป็นแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม่ไม่สามารถชื่นชมยินดีกับสิ่งที่ลูกเป็นได้ แค่นึกถึงลูกก็ทุกข์ใจเป็นที่สุด
 
               สำหรับภิกษุณีผู้เป็นลูกสาว ได้เขียนจดหมายแบ่งปันความสุข สงบจากการปฏิบัติ และการทำหน้าที่ช่วยแนะนำ แบ่งเบา แก้ไขความทุกข์ของผู้ที่มาร่วมปฏิบัติ รวมทั้งประสบการณ์ที่ไปนำภาวนา ณ ที่ต่างๆ ให้คุณแม่ทราบอย่างสม่ำเสมอ จากความรู้สึกที่เป็นทุกข์ใจ เกลียด โกรธ ของแม่ค่อยๆ ผ่อนคลายและเบาบางลง    
 
               วันนี้คุณแม่ท่านนั้นยอมรับและมีความสุขกับสิ่งที่ลูกสาวเลือก รู้สึกภูมิใจ เข้าใจ และอนุโมทนากับสิ่งที่เธอเป็น รู้สึกว่าลูกสาวไม่ได้ทิ้งสิ่งที่เธอเคยร่ำเรียนมาเลย เธอยังคงทำงานด้านการแพทย์ แต่เป็นแพทย์ทางจิตวิญญาณ ช่วยปลดปล่อยให้คนและสรรพชีวิตหมดความทุกข์ตามกำลัง ความสามารถของเธอ ที่สำคัญนับวันเธอยิ่งดูสงบ มีความสุข
 
               ความไม่รู้ ทำร้ายตัวเองและคนที่รัก
 
               สิ่งที่คนในสังคมส่วนใหญ่อยากให้เป็น อาจไม่ใช่ สิ่งที่ดี หรือถูกต้องที่สุด
 
               หน้าที่ทำด้วยความอิสระ หน้าที่นั้นดีที่สุด