ฉันรักเธอเพราะเธอรักตัวเอง | คมชัดลึก

            ย่างก้าวเข้าวัดในฮานอย เมืองหลวงของเวียดนาม ความรู้สึกแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด เย็น สบาย สงบ แม้ยังได้ยินเสียงรถยนต์จากภายนอก เหมือนมีพลังปกป้อง อาจเป็นเพราะพระที่นี่ทุกรูปตื่นมาทำหน้าที่ของตนอย่างมีวินัย สร้างพลังสงบภายในของการเริ่มต้นวันใหม่ทุกวัน และตลอดการทำงานในทุกหน้าด้วยลมหายใจแห่งสติ พลังนั้นไม่เอื้อเฉพาะตนเท่านั้น แต่ยังแผ่ซ่านไปสู่บุคคลรอบข้าง พื้นที่ทั่วไปบริเวณที่อาศัยอยู่
 
               ที่นี่ไม่มีโทรทัศน์ มีเครื่องอำนวยความสะดวกเพียงน้อยนิด พระส่วนใหญ่ไม่มีมือถือ จะมีเฉพาะท่านที่ได้รับเลือกให้ดูแล ติดต่อ ประสานงาน แต่เด็กวัยรุ่นทุกคนที่ตัดสินใจเลือกชีวิตนักบวชมาเป็นเวลาหลายปี ดูมีความสุขเสียยิ่งกระไร พวกท่านเหล่านั้นไม่มีอะไรมากมาย ทำไมท่านมีความสุขนัก?
 
               ฮานอยวันนี้ คงมีสภาพเช่นเดียวกับเมืองหลวง เมืองการค้า ที่ปรากฏอยู่ทั่วโลก ท้องถนนเต็มไปด้วยรถ โดยเฉพาะรถมอเตอร์ไซค์ ทุกคนรีบเร่งกระทั่งถนนไม่เพียงพอที่รองรับ จนต้องขับบนทางเท้า นี่คงเป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของหลายๆ คน โดยเฉพาะชาวตะวันตก ทำได้อย่างไร? หลายคนถึงกับเป็นทุกข์กับสิ่งที่พบเห็น แต่เป็นเรื่องปกติของที่นี่ในทุกๆ เช้า สังเกตได้ชัดว่า มีอีกหลายคนที่นั่งอยู่ในรถยนต์ที่มีแอร์เย็นฉ่ำ แต่งตัวอย่างหรู มีคนขับรถให้ กำลังตกอยู่ในกองเพลิง เพราะความหงุดหงิด ถึงกระทั่งโกรธ เมื่อรถไม่ขยับเป็นเวลานาน
 
               ความรีบเร่ง ความหงุดหงิด ความโกรธ ให้อภัยกันไม่ได้ ยอมกันไม่ลง ฯลฯ หลายชีวิตรู้ว่าเป็นต้นเหตุแห่งความทุกข์ และจะไม่มีวันจบ แต่เราก็หยุดมันไม่ได้ ต้องรีบทุกๆ เช้า หน้าตาแต่ละคนถึงแม้ว่าแต่งตัว แต่งหน้าอย่างดี แต่ไม่มีสีหน้าที่บ่งบอกว่ามีความสุข ทุกคนคิ้วขมวด นิ่งขรึม ข้างนอกดูเงียบงัน แต่ข้างในมีอะไรมากมายที่เกิดขึ้นอย่างรุ่มร้อน วุ่นวาย กำลังตกอยู่ในความคิด กังวล
 
               กาแฟกลายเป็นอาหารเช้ายอดนิยม เราคงไม่มีเวลามานั่งลิ้มรส ชื่นชม เห็นคุณค่ากับอาหารมื้อเช้า ไม่ต้องพูดถึงมีเวลากับการปรุงอาหารในยามเช้า เรารู้ว่าอาหารมื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญ จำเป็นที่สุด เพราะเสริมสร้างพลังงาน หล่อเลี้ยงร่างกาย จิตวิญญาณในระหว่างวันของการเรียน การทำงาน แต่เราไม่มีเวลาพอที่จะให้ความสำคัญ อย่าว่าแต่อาหารเช้า กาแฟที่ดื่ม เราก็ไม่มีเวลาที่อยู่ตรงนั้นจริงๆ กับกาแฟถ้วยนั้น เราไม่เห็นเลยว่า เราเริ่มสูญเสียอิสรภาพตั้งแต่เริ่มต้นชีวิตในแต่ละวัน
 
               เพราะเราไม่รักตัวเองอย่างแท้จริง ปล่อยตัวเองให้เป็นทาสงาน อำนาจ เงิน วัตถุ เครื่องอำนวยความสะดวกที่ทันสมัย ทันยุค บ้าน รถ ฯลฯ เราได้แต่คิดว่า มีสิ่งเหล่านั้นแล้วชีวิตประสบความสำเร็จ มีความสุข พอยืนอยู่จุดนั้นจริงๆ กลับว่างเปล่า โดดเดี่ยว เครียด และต้องหาสิ่งใหม่ตามความคิดว่าจะมีความสุขเมื่อได้เป็นเจ้าของครอบครองสิ่งต่างๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และเราหยุดไม่ได้ ทั้งๆ ที่ยิ่งมีก็ยิ่งสุขสงบน้อยลง
 
               ถ้าเราไม่อยู่ตรงนั้นกับทุกๆ สิ่งที่เราทำ เราจะไม่มีความสุขทั้งชีวิต งานและสิ่งที่กระทำอยู่ต้องสามารถหล่อเลี้ยงความสุขของผู้กระทำ ไม่สำคัญว่างานและสิ่งที่ทำนั้นจะใหญ่ เล็ก หรูหรา ต่ำต้อย เพราะทุกๆ งาน มีความสำคัญเท่าเทียมกัน ที่เราทุกข์ เพราะเราเปรียบเทียบไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง
 
               ฉันรู้ ว่าเธอควรทำอย่างไร?
  
               ฉันรักเธอ เพราะเธอรักตัวเอง