เป้าหมายที่ยอดเยี่ยม(The excellent goal) | คมชัดลึก

                 วัดเอียน ตื๋อ เมืองฮานอย ประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่บนยอดเขาสูง เป็นวัดที่สร้างขึ้นโดยอดีตพระราชาของเวียดนาม ที่ตัดสินใจออกบวช เมื่อเบื่อชีวิตที่ต้องเกี่ยวข้องกับผู้คน ทรัพย์สินเงินทอง การเมืองการปกครอง เกียรติยศ อำนาจ เพราะสิ่งทั้งหมดเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นเหตุแห่งความทุกข์ไม่มากก็น้อย แม้พระองค์จะทำประโยชน์ได้มาก แต่สิ่งสำคัญเหนือกว่านั้นคือ พระองค์ต้องการค้นพบตัวเอง สัมผัสความสุขสงบ อริยทรัพย์ภายในที่ยังประโยชน์ทั้งแก่ตนและโลกมากกว่าหลายร้อยหลายพันเท่า ทั้งยังเป็นจุดจบแห่งความทุกข์ทั้งปวง ทำให้พระองค์ตัดสินพระทัยเป็นนักบวชเพื่อสัจธรรมนั้น จนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต
 
                 ระหว่างทางเดินขึ้นเขา ไม่สามารถมองเห็นทัศนียภาพโดยรอบ เพราะหมอกปกคลุมหนาแน่นมาก บางช่วงเป็นละอองจนทำให้จีวรเปียก ยิ่งขึ้นสูง ความหนาแน่นของหมอกยิ่งเพิ่มปริมาณมากขึ้น นึกถึงสภาพสมัยก่อนที่พระราชาเสด็จมาพำนัก และเลือกสถานที่แห่งนี้เป็นที่ประทับสุดท้ายแห่งชีวิตพระองค์ ความลำบากในสมัยนั้นคงมากกว่าตอนนี้หลายเท่านัก เพราะขึ้นมาสูงมากและต้องผ่านภูเขาหลายลูก แต่เหมาะแก่การเจริญภาวนายิ่งนัก
 
                 เราไม่สามารถสัมผัสความสุขสงบภายในตน เพราะเราถูกปกคลุมด้วยงานที่มากมาย ความเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย อิจฉา อาฆาต จองเวร คิดร้าย ทำร้าย ความไม่พอ อยากเป็นใหญ่ ฯลฯ แต่ความสุขสงบก็ยังคงดำรงอยู่ในตัวและจิตใจของทุกสรรพชีวิต เพียงแต่เราต้องเรียนรู้ที่จะหยุด ละวางความเห็นในทางลบเหล่านั้น คงไม่แตกต่างจากหมอกหนาทึบที่บดบังทัศนียภาพที่งดงามรายล้อมภูเขาลูกนี้ แม้เรามองไม่เห็น แต่ความงดงามเหล่านั้นยังคงดำรงอยู่ ถ้าเรามีเวลาเพียงพอที่จะรอ อดทนให้เฆมหมอกเบาบาง หมด หรือผ่านพ้นไป แต่ส่วนมากเราอดทนรอไม่ได้ เพราะคิดว่ามีสิ่งต่างๆ มากมายที่ต้องทำ หยุดทำสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ เราจึงไม่มีเวลาชื่นชม สัมผัส ความงดงามของสวนดอกไม้หน้าบ้าน อาหารเช้าหรืออาหารในช่วงพักกลางวัน แม้แต่มื้อเย็น
 
                 หลายครั้งที่เราพยายามเดินทางเป็นระยะทางไกลเพื่อหาร้านอาหารที่เราชอบและคิดว่าดี แต่พออาหารถูกเสิร์ฟตรงหน้า เราก็สนทนากันอย่างเมามัน โดยลืมเรื่องอาหารสิ้นเชิง ลูก สามี ภรรยา พ่อแม่ เพื่อน สิ่งล้ำค่าที่ใกล้ตัว หลายครั้งที่เราละเลยไม่เห็นคุณค่า เอาใจใส่ดูแล เพราะเราสูญเสียศักยภาพที่ยิ่งใหญ่ในการเห็นคุณค่าของตัวเองในบทบาท หน้าที่ที่เราเป็น เป็นทุกข์เพราะไม่สามารถยอมรับตัวเราที่ยืนอยู่ตรงนี้ เราเปรียบเทียบกับอะไรที่ใหญ่กว่า สูงกว่า น้อยเนื้อต่ำใจ กับสภาวะที่เป็นอยู่ เราได้แต่คิด คิด คิด ถ้ามีสิ่งเหล่านั้นแล้วจะมีความสุข ชีวิตเหมือนอยู่ในความฝัน ไม่ดำรงอยู่กับเป็นจริง ความสุข ณ ตรงนี้ จึงไม่ปรากฏ
 
                 เมื่อเดินถึง ณ ยอดเขา หมอก ลมยิ่งแรงกว่าเดิมหลายเท่า ไม่สามารถมองเห็นอะไรทั้งสิ้น จุดหมายปลายทางที่ผู้ดูแล อยากให้มานั่งฉันอาหาร และชื่นชมบรรยากาศรอบๆ บริเวณยอดเขานี้ ไม่เป็นอย่างที่คิด เราอยู่ได้ไม่นาน เพราะลมแรงมาก ข้าว อาหารอย่างดีที่ถือมาต้องถือกลับไป แม้ไม่ได้นั่งฉันอาหาร จีวรเปียกไปทั้งผืน แต่กลับมีความสุขทุกย่างก้าวที่เราเดิน
 
                 ขากลับ เรานั่งฉันข้าวในรถระหว่างเดินทางกลับ มีความสุขเต็มเปี่ยมกับอาหารตรงหน้า ภูเขาที่รายล้อมที่สามารถเห็นสุดลูกหูลูกตาบนยอดเขา ท้องฟ้าที่โปร่งใส ลมเบาๆ ที่เย็นสบาย ก็อยู่ตรงนี้กับเราในมื้ออาหารนี้เอง
 
                 ความล้มเหลวไม่เคยปรากฏ เพราะเราสุขสงบในจุดที่ยืนอยู่
 
                 เป้าหมายที่แท้ อยู่ ณ ที่นี้ ตรงนี้ กับเรา