ขอที่พักหน่อยได้ไหม?
ขอที่พักหน่อยได้ไหม? : บาตรเดียวท่องโลก โดย พระพิทยา ฐานิสฺสโร
ครั้งแรกที่ธรรมศาลา ไม่มีใครที่รู้จัก ไม่รู้ทิศทาง เขาจะต้อนรับและมีที่พักหรือไม่ ทุกอย่างเหล่านั้น ใคร่ครวญดี ๆ ไม่ใช่หน้าที่เราต้องกังวล เหมือนกับทุกครั้งที่เราไปยัง ณ สถานที่ใหม่ๆ โดยไม่มีผู้นำทาง ไร้คนรู้จัก และรู้อะไรไม่มาก เกี่ยวกับสถานที่นั้น
หลายครั้งที่คิดว่า การเตรียมตัวทุกอย่างพร้อม มีผู้รู้ทาง มีแผนที่ ศึกษาหาข้อมูลที่กำลังจะไปอย่างดีเยี่ยม เครื่องอำนวยความสะดวกครบ จองที่พักอย่างดี คนที่ไปด้วยเป็นคนรู้ใจ แต่เมื่อเจอสถานการณ์ที่เกินความคาดหมาย เรากลับตกเป็นเหยื่อและเป็นทุกข์อยู่เป็นเวลานาน ส่งผ่านความทุกข์ไปยังรอบข้าง สิ่งที่คิดว่าพร้อม กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะใจไม่พร้อม ไม่ยอมรับเหตุปัจจัย ณ เวลานั้น จิตเป็นทาสอารมณ์อยาก โกรธไปเรียบร้อยแล้ว
เช้านี้หลวงพี่เดินหาที่พักหลายที่ ระลึกถึงชาวทิเบตเมื่อประมาณ ๕๐ ปีที่แล้ว ต้องรอนแรมเป็นระยะทางยาวไกล จากทิเบตสู่อินเดีย ณ ภูเขาลูกนี้ ผ่านความยากลำบากมากมาย ถึงแม้วันนี้มีที่พักอยู่อาศัย แต่ใจอีกหลายคนที่พลัดถิ่น ทุกครั้งเมื่อเรามองเห็นความทุกข์ของบุคคลอื่นที่หนักกว่าเรา เกิดความเห็นใจ สงสาร ความทุกข์ ความยากลำบากที่เรามีหายไปฉับพลัน เช่นวันนี้ ถึงแม้ต้องเดินถามหาที่พัก เพื่อรับความเมตตาโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ทุกที่ล้วนมีค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น เราก็ยอมรับเงื่อนไขที่ปรากฏ เข้าใจในความต้องการ แต่ก็พยายามต่อไป
ระหว่างที่เดินไปวัดท่านทะไลลามะ เพื่อถามเรื่องที่พัก พบชาวต่างชาติสองคนกำลังติดใบปลิว กำหนดการงานภาวนา ยืนมองอยู่พักนึง ได้รับคำแนะนำให้ลองไปถามที่พักที่สถานปฏิบัติ ดุสิตา ต้องเดินขึ้นไปบนเขาประมาณ ๒ กิโลเมตรความเหนื่อยหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อได้สัมผัสความเงียบสงบ ความร่มรื่นของบรรดาแมกไม้ คิดว่าที่นี่ เราคงได้ที่พัก เมื่อไปถามพนักงานที่ห้องลงทะเบียน ได้รับการปฏิเสธด้วยท่าทีที่สุภาพ เพราะจะมีการจัดงานภาวนาสำหรับชาวต่างชาติอีกไม่กี่วันข้างหน้า ที่พักถูกจองหมดแล้ว
หลวงพี่วางใจปรกติ ไม่เป็นไร เราค่อยไปถามที่ใหม่ ถึงแม้วันนี้ถามตั้งแต่เช้าจนเวลานี้บ่ายแก่ๆ ก็ตาม ออกจากห้องลงทะเบียน นั่งพัก ชื่นชม สัมผัสพลังความสงบ เย็นสบายหน้าห้อง รู้สึกขอบคุณที่แห่งนี้สำหรับผู้ต้องการปฏิบัติฝึกฝนตน สัมผัสความสงบสุขภายใน วันนี้เหตุอาจไม่พร้อมที่เราจะได้พักที่นี่ แต่ตอนนี้เราถือว่าได้พักแล้ว ระหว่างนั้น มีอาสาสมัครชาวต่างชาติที่ช่วยงานที่นั่น เข้ามาถาม เมื่อทราบรายละเอียด เขาบอกว่าให้คอยสักครู่จะถามหัวหน้าอีกที
ในที่สุดก็ได้พัก ณ ที่สงบแห่งนี้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ที่นี่มีห้องสมาธิถึง ๓ ห้อง ได้พักรวมกับพระทิเบตหนุ่มชาวอเมริกัน ผู้มีความตั้งใจ และปฏิบัติดีเยี่ยม ทุกวันเราได้แลกเปลี่ยนการปฏิบัติร่วมกัน ชื่นชม ในความอดทน เด็ดเดี่ยวที่ท่านเลือกเดินหนทางนี้ใจว่าง อย่างไร้เงื่อนไข ที่พักแท้อยู่ตรงนั้น เพราะเราไม่ตกเป็นทาสแห่งความอยากความต้องการ ไม่เอาเหตุผลเราเป็นใหญ่ ไร้ความถูกต้อง ไร้ความผิด ไร้การตำหนิ ติเตียน
ทำให้ใจสามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งภายใน ภายนอก อย่างชัดเจนด้วยใจที่เบาสบาย
เป็นกลางกับทุกๆ สิ่งที่ปรากฏ
เราจะพบความมั่นใจ ความสงบ
เพราะใจไร้ซึ่งความกลัว พบที่พักใจ ปลอดภัย สงบในทุกที่