ทำไมต้องเป็นฉัน(Why me) | คมชัดลึก

              ช่วงแห่งการเดินทางไปทัชมาฮาล อักกราฟอร์ท เดลี ก่อนกลับมาที่คยา ด้วยรถไฟ บางครั้งไม่มีที่นอน ต้องนั่งเบียดกันเป็นเวลานานหลายชั่วโมง บางขบวนรถไฟ ห้องน้ำไม่สะอาดเพราะคนใช้จำนวนมาก ณ เมืองอักกรา (Agra) นอนพักในห้องนอนเก่า แคบๆ กลิ่นอับๆ แถมไม่ค่อยสะอาด น้ำร้อนสำหรับดื่ม แก้วเล็กประมาณ ๓ อึก ๑๐ รูปี (๖ บาท) ต้องนอน นั่งคอยในห้องพักผู้โดยสารสถานีรถไฟในยามค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ๙ ชั่วโมง
 
              ทำให้การเดินทางครั้งนี้เหมือนการทดสอบอะไรบางอย่าง เราเดินทางเพื่อชื่นชมศิลป วัฒนธรรม ประเพณี ความงดงาม ประวัติศาสตร์ เบื้องหน้าความสวยงามแห่งภาพ มีเบื้องหลัง คือ ชีวิต ความจริง แล้วอะไรที่เรากำลังแสวงหา เหมือนเช่นค่ำคืนนี้
 
              ณ ชานชาลาสถานีรถไฟอักกรา รถไฟขบวนที่จะไป มาถึงประมาณตีสาม (ถ้าตรงตามเวลา) เราถึงประมาณหกโมงครึ่งตอนเย็น คนไทยท่านหนึ่งที่ร่วมเดินทาง กล่าวว่า ในชีวิตไม่เคยลำบากเช่นนี้ ขอเป็นครั้งเดียวในชีวิต เพราะกลัวมีครั้งที่สองและอุทานในใจดังๆ ว่า ทำไมต้องเป็นฉัน ?
        
              เด็กน้อยมุสลิมหลายคน มารุมล้อม ถามสิ่งต่างๆ มากมายช่วงที่นั่งรอ ทั้งที่เราสื่อสารกันไม่ค่อยเข้าใจ แต่เป็นบรรยากาศที่มีความสุขเบาสบาย ในช่วงระหว่างนั่งรอรถไฟ บางช่วงป้า น้า อา มาร่วมสนทนาด้วย รถไฟของครอบครัวใหญ่นี้เดินทางมาถึงก่อน ทุกคนมาพูดบอกลา แม่บอกลูกน้อยที่ตนกะเตงอยู่ โบกมืออำลา เราลาจากกันด้วยรอยยิ้ม แต่ในความเป็นจริงก็ไม่ได้จาก เพราะยังคงประทับใจกระทั่งตอนนี้
   
              คนพิการขาลีบขอเพียงที่ซุกหัวนอน บริเวณทางเข้า ออกขบวนรถไฟ แต่ช่างดูเป็นการนอนหลับอย่างสบาย ไร้ซึ่งความวิตก กังวล ขอเพียงพื้นที่เล็กๆ รองรับร่างกาย เด็กขอทานพิการ ขอเศษเงินด้วยการกวาด ทำสะอาดทางเดินในตู้โดยสาร พ่อแม่ลูกนั่งกินอาหารธรรมดาๆ ที่มีเพียงน้ำถั่ว(ดาล) กับแผ่นแป้งโรตีข้างทางใกล้รางรถไฟอย่างอบอุ่น คนสองสามคนนอนคลุมโปงข้างเกาะกลางถนนบริเวณหน้าสถานีรถไฟอย่างหลับสนิท เสียงเรียกขาย กรัมใจ (ชานมร้อน) ตลอดทั้งกลางวัน กลางคืน ในตู้นอนธรรมดาด้วยรอยยิ้ม
     
              ทุกชีวิตต่างทำหน้าที่ แต่จะมีกี่ชีวิตที่รู้ว่ากำลังทำหน้าที่ มองอย่างตระหนักรู้ หน้าที่หลักของเรามีเพียงสิ่งเดียว คือ รักษากายใจที่มีอย่างสุขสงบ เราจะเป็นเช่นนี้ได้ก็ต่อเมื่อลืมคำว่า "ทำไม" เพียงแค่ ทำ ดำรงอยู่ ตามความเป็นจริงด้วยใจที่เบิกบาน เมตตาต่อตัวเองที่ไม่ทำให้ตนเป็นทุกข์กับความคิด ทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยึดติดบางสิ่งบางอย่างที่สะดวกสบาย จนทำให้หลง เพลิดเพลิน ปล่อยวางสิ่งต่างเหล่านั้นไม่ได้ ทั้งๆ ที่ยังมีชีวิตเป็นล้านๆ ที่ลำบาก ทุกข์ยาก แต่เขาดำรงอยู่ได้อย่างยอมรับความจริง อย่างไม่โอดคร่ำครวญ ท้อแท้          
 
              โชคดีไม่ได้อยู่ที่ความร่ำรวย บ้านหลังใหญ่ นั่งรถไฟชั้นหนึ่ง อาหารรสเลิศ เสื้อผ้า เครื่องใช้ราคาแพง ทำงานเบา ตำแหน่งใหญ่ เงินเดือนสูง มีหน้ามีตาในสังคม ฯลฯ เสมอไป แต่อยู่ที่สามารถสงบสุขในทุกที่ที่ อยู่ทุกสถานการณ์ที่ปรากฏ ทุกคนที่พบปะ ทุกสิ่งที่กำลังทำ และกระทำตนให้ดียิ่งๆ ขึ้นไป           
 
              ขอให้ทุกชีวิต พบกับความโชคดี