ดอกไม้อริยะ | คมชัดลึก

 ชราธัมโมมะหิ ชะรังอะนะติโต(ตา)   เรามีความแก่เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้
     พยาธิธัมโมมะหิ พยาธิงอะนะติโต(ตา)  เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา จะล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้
     มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะติโต(ตา)  เรามีความตายเป็นธรรมดาจะล่วงพ้นความตายไปไม่ได้...

          เสียงหลายคนสวดมนต์ดังกังวานภายในห้อง ๑๑๕ ช่วงบ่ายสองโมงวันออกพรรษา ที่โรงพยาบาลประจำเมืองอาเรา (Aarau) ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ พลังแห่งความสงบแผ่ไปทั่ว

           ณ เบื้องหน้าของผู้สวดมนต์ เป็นร่างกายของหญิงวัย ๗๘ ปีซึ่งอีกไม่กี่วันจะครบ ๗๙ ปี นอนอย่างผ่อนคลาย หายใจอย่างแผ่วเบา

           เมื่อตอนบ่ายสามวันที่ผ่านมา โยมผู้หญิงท่านนี้ ได้ขับรถไปกับสามีเพื่อที่จะยืนยันตั๋วเดินทางที่จะกลับไปเมืองไทยในวันที่ ๘ พฤศจิกายนนี้ ในระหว่างทางที่กลับบ้าน เธอรู้สึกว่าขาเธออ่อนแรง ไม่มีกำลัง แต่เธอก็พยายามขับรถมาจนถึงบ้าน หลังจากนั้นเธอก็นอนอย่างไม่รู้เรื่องราว สามีถามว่าจะทานอะไรไหม เธอตอบเสียงแผ่วเบาว่า ไม่ สามีวัย ๘๗ ปี คิดว่าเธอคงเหนื่อย จึงปล่อยให้พัก

           ในวันรุ่งขึ้น สามีต้องไปตรวจแผลที่ได้รับการผ่าตัดหัวใจเมื่อสามวันที่แล้ว เข้าไปปลุกภรรยาว่า ช่วยพาเขาไปโรงพยาบาล เธอก็ยังตอบ เบาๆ ว่า ไม่ สามีจึงปล่อยให้เธอพักอีก และเขาก็เรียกเธอเป็นครั้งที่สอง ก็ได้รับคำตอบเดิม เขาจึงเรียกรถแท็กซี่ ก่อนเขาจะออกไป ภรรยาคลานลงจากเตียงมาบอกว่า ดอกเตอร์ คนขับแท็กซี่ ช่วยนำร่างเธอไปโรงพยาบาลกับสามี จากที่สามีต้องไปตรวจ แต่กลับเป็นเธอ ในที่สุดต้องเรียกรถฉุกเฉินโรงพยาบาลเมืองอาเรา

           เส้นโลหิตในสมองของเธอแตกตั้งแต่เมื่อวาน หมอที่โรงพยาบาลบอกกับญาติ ถ้าเธอฟื้น จะมีผลกระทบ อาจพูดหรือ เดินไม่ได้ ฯลฯ ระหว่างอยู่ในการดูแลของหมอและรอผลที่บ้าน ในรุ่งเช้าถัดไป หมอโทรมาบอกว่า ขอให้มาที่โรงพยาบาลด้วย เส้นโลหิตในสมองแตกอีกรอบ หมอไม่สามารถช่วยอะไรได้ เหลือเพียงแค่รอวันที่เธอจะจากร่างนี้ไป ไม่รู้ว่าอีก ๕ นาที ๕ ชม. หรือ ๕ วัน

           ณ บ่ายวันนี้ หัวใจของเธออ่อนแรงลงทุกที หลวงพี่เชิญชวนญาติทุกคนสวดมนต์ ห้อง ๑๑๕ จึงเป็นห้องพระ เป็นวัดชั่วคราว ญาติทุกคนเปล่งเสียงด้วยความสุข สงบ เบิกบาน ไม่มีใครร้องไห้ โอดครวญอย่างทุกข์ทรมาน หรือยื้อให้ผู้กำลังจะจากร่างนี้ไป ต้องกังวลหรือห่วงอาลัย เป็นการแสดงความรัก ความเคารพ บูชาอย่างงดงาม ใช้ร่างกายที่อยู่เบื้องหน้าเป็นดั่งครู อาจารย์ ดอกไม้แห่งอริยะ เพื่อเป็นของขวัญ และเป็นการขอบคุณ ให้แก่ตัวเองกับบุคคลที่มีพระคุณที่กำลังนอนหายใจอย่างแผ่วเบาอยู่ตรงหน้า

           บทพิจารณาสังขารด้านบน ที่ลูกๆ ญาติได้สวดร่วมกัน เหมือนกับอาหารทิพย์ ที่ทำให้ทุกชีวิตกลับมาตระหนักรู้ที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ให้มีคุณค่าได้อย่างไร แล้วเธอก็ละร่างนี้ไป ด้วยความสงบเย็น

 ความแก่ ความเจ็บ ความตาย จึงไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัว หรือ ต้องเสียใจ
 ตาย ก่อน ตาย สุข สงบ เบิกบาน ปล่อยวางจะอยู่กับเรา
 ขอบคุณ ดอกไม้อริยะ ที่งดงาม