กลับบ้าน | คมชัดลึก

         ออทซ์ตอล (?tztal) เป็นบริเวณเทือกเขาแอลป์เขตประเทศออสเตรีย มีผู้คนจำนวนมากนิยมมาเดินเขาแถบนี้ วันนั้นอากาศดีมาก ได้เริ่มเดินจากอุมเฮาเซิน (Umhausen) ขึ้นเขาไม่นานก็พบน้ำตกที่สวยงามชื่อว่า สตูเบนฟอล (Stuibenfall) ยืนนิ่งๆ กับลมหายใจอยู่หน้าน้ำตก ละอองน้ำกระทบหน้าได้รับความสดชื่น เย็นสบาย รู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเมื่อกายใจได้พักจริงๆ หลังจากนั้นก็เดินขึ้นเขาต่อจนไปถึงหมู่บ้านเล็กๆ นั่งพักฉันอาหารกลางวันบนสะพานไม้เก่าที่ไม่ได้ใช้สัญจร ซึ่งมีแม่น้ำไหลผ่าน โยมถวายขมมปังและอาโวคาโด เป็นเวลาวิเศษอีกมื้อหนึ่ง ถึงแม้เป็นเพียงขนมปัง แต่เมื่อรับประทานอย่างรู้คุณค่าและสำนึกบุญคุณด้วยการเคี้ยวอย่างละเอียดในความเงียบสงบ อยู่ตรงนั้นกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างแท้จริง ขอบคุณทุกสิ่งที่ทำให้มีอาหารอยู่ในมือ สามารถทำให้ชีวิตดำรงอยู่ และมีอีกหลายล้านคนไม่มีอาหารที่จะประทังชีวิต รวมทั้งมีกัลยาณมิตรร่วมรับประทานด้วยกัน เป็นเหตุปัจจัยให้เกิดความสุข เบิกบานทั้งทางร่างกายและจิตใจ ถึงแม้เราจะฉันในความเงียบ แต่มิตรภาพกลับงอกงาม สัมผัสถึงการอยู่ตรงนั้นเพื่อกันและกัน มากกว่าการคุยในระหว่างทานอาหารเสียอีก

         หลังจากนั้นก็เดินไปที่หมู่บ้านรีเดอร์ไทย (Riederthai) เห็นชื่อป้าย ก็ถามเพื่อนร่วมทางว่า มีความหมายอะไรพิเศษหรือเปล่า โดยเฉพาะคำว่า ไทย เขาตอบว่า ไม่มี แต่ภายในใจเวลานั้นรู้สึกพิเศษ เหมือนกำลังยืนอยู่บนผืนแผ่นดินไทย หมู่บ้านไทย รู้สึกอบอุ่น คุ้นเคย ปลอดภัยและเป็นอิสระ เมื่อมองอย่างลึกซึ้ง ก็รับรู้ว่า เมื่อใดที่ใจของเรามีสติอยู่กับกายตลอดเวลา ภายในใจของเราจะรู้สึกมั่นคง ปลอดภัย เบิกบาน ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใดบนโลกใบนี้ หรือไม่ใช่โลกใบนี้ก็ตาม เพราะใจเราไม่ได้ล่องลอยไปที่ใดที่หนึ่ง หลายคนที่ต่างประเทศบ่นให้ฟังเสมอว่า คิดถึงบ้าน คิดถึงบ้าน มีความทุกข์ นอนไม่ค่อยหลับ ทำงานไม่มีความสุข รับประทานไม่มีความสุข ถึงแม้อาหารที่อยู่ตรงหน้าจะดีเพียงใด ก็ไม่สามารถรับรู้และเห็นคุณค่าได้ เพราะใจเหงา ว้าเหว่ คิดถึง อ้างว้าง ไม่มีใคร อยากกลับบ้านฯลฯ

         ถึงแม้คนที่อยู่ต่างประเทศได้กลับเมืองไทย เราคงไม่สามารถบอกได้ว่า เขาจะมีความสุข ไม่เหงา ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป ตราบใดที่ใจเขายังล่องลอย ที่เขาคิดถึงบ้านเพราะใจเขาเวลานั้น ไม่ได้อยู่ตรงนั้นกับเขานั่นเอง ใจเขาไปกับอดีต อาจเป็นสถานที่ บุคคล หรือสิ่งที่คุ้นเคย อาจจะเป็นประเทศไทย หรืออาจไปกับอนาคต เมื่อใจไม่อยู่ตรงนั้นกับกาย กับสิ่งที่กำลังกระทำ ความเหงา ความว้าเหว่ ความโดดเดี่ยว ความทุกข์ จึงเข้ามาแทนที่

         ลมหายใจจึงเป็นเหมือนสิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้เราสัมผัส บ้านที่แท้จริงในตัวเรา เมื่อเราเรียนรู้ตามลมหายใจอย่างปกติ สม่ำเสมอ เราจะกลับมาอยู่ ณ บ้านที่แท้ในตัวเองได้มากขึ้น และเราจะรู้ว่า บ้านในตัวเอง ปลอดภัย อบอุ่น มั่นคง เบิกบาน สดชื่นและอิสระ เราไม่ต้องวิ่งหาบ้านอีกต่อไป เพราะบ้านอยู่ตรงนี้กับเรา ณ ที่นี่ และเดี๋ยวนี้

         ที่ไกลบ้าน เพราะใจเธอไม่อยู่กับบ้าน     

         ฉันไม่เคยไกลบ้าน เพราะบ้านอยู่ตรงนี้กับฉันเสมอ

         ไม่ว่าที่ใด ณ โลกใบนี้ คนที่ฉันรัก ก็อยู่ตรงนี้กับฉันเช่นเดียวกัน