"ภาพนี้จำได้ว่ากำลังสอนเด็กเรื่องการต่อสู้กับอำนาจมืดของจิตใจ เป็นการให้นักเรียนย้อนไปคิดถึงการกระทำความผิดของตัวเอง ทำลงไปทั้งๆ ที่รู้ว่าผิดก็ยังทำ แล้วรู้สึกผิดและเสียใจในภายหลัง เพื่อสอนให้รู้ว่าคนเราก็อ่อนแอจนเกินกว่าที่จะต่อสู้ในด้านมืดของตัวเอง การย้อนถึงความผิดพลาดในชีวิต ทำให้เด็กได้เรียนบทเรียนธรรมะจากบทเรียนชีวิตของตัวเอง แทนการท่องจำเป็นนกแก้วนกขุนทอง"

 พร้อมกันนี้เธอยังเล่าให้ฟังด้วยว่า เด็กๆ ที่เข้าแคมป์ในคราวนั้นอายุระหว่าง 9-14 ปี ส่วนใหญ่เขียนหนังสือได้หมดเมื่อสั่งให้ทำ แต่เด็กคนที่อยู่ในภาพนั่งเฉยๆ จนเธออดไม่ได้ที่จะถามว่าทำไมไม่เขียน เจ้าตัวตอบชัดว่าเขียนหนังสือไม่ค่อยถูกและเรียบเรียงคำไม่ถูกว่าจะเขียนลงไปอย่างไร

 "งานนี้ครูอ้อยจึงเรียกมาเขียนถึงโต๊ะครู พร้อมสอนการเขียนให้ด้วย แล้วก็ถูกบันทึกภาพนี้ไว้ พอกลับมาเห็นอีกครั้งรู้สึกเลยว่าชีวิตเปลี่ยนไปจริงๆ เป็นคุณครูแล้วจริงๆ แล้วก็เป็นครูสอนธรรมะ ทั้งยังได้อารมณ์ครูบ้านนอกที่สอนหนังสือเด็กๆ ท่ามกลางธรรมชาติ ถูกอกถูกใจยิ่งนัก" คุณครูสอนธรรมะ กล่าวปิดท้าย

 และนี่เองจึงเป็นที่มาของภาพเล่าเรื่องและภาพที่แสนจะประทับใจของคุณครูธรรมะ ที่ชื่อ อัจฉราวดี วงศ์สกล...