...ยังต้องมีความหวังอยู่ใช่ไหม ?...

...ยังต้องมีความหวังอยู่ใช่ไหม ?... : คอลัมน์... ทำเนียบราษฎร ผู้เขียน... นายทิวา

 

๏ ใครหลายคนบ่นว่าระอานัก        บอกชีวิตเหนื่อยหนักชักไม่ไหว
มันอ่อนล้าโรยแสงสิ้นแรงไฟ        มืดหนทางที่จะไปอย่างไรกัน 

 


๏ บอกตัวเองร่ำไปต้องไปต่อ        อย่าเพิ่งทดท้ออย่าไหวหวั่น
เมื่อยังมีลมหายใจต้องยืนยัน        เพื่อผ่านคืนผ่านวันผ่านเวลา
 

 

 

๏ เราจะผ่านมันได้ใช่ไหมเล่า        ผ่านคืนวันเศร้าที่หนักหนา
ชีวิตเป็นอยู่และเป็นมา                 สะท้อนผ่านสายตาที่ล้าโรย

 


๏ ยังจะเหลือเรี่ยวแรงอีกเท่าไร      ถามใจตอบใจที่ไห้โหย
ท่ามกลางทุกข์ท้อกระหน่ำโบย      และเสียงโอดโอยดังระงม

 


๏ มองไม่เห็นรอยยิ้มเคยยิ้มให้       แห้งขอดน้ำใจติดในหล่ม
ลำพังตัวรอดแทบซานซม            ล้มลุกลุกล้มแทบซมซาน

 


๏ เราแค่มีชีวิตใช้ชีวิต                 ต่างคนต่างคิดเพื่อพ้นผ่าน
วันนี้ถึงพรุ่งนี้คืบและคลาน           ไม่มีแล้วเมื่อวานให้ย้อนคิด

 


๏ ลมหายใจแผ่วลมหายใจ           เหมือนไม่มีแสงไฟมืดสนิท
มีก็เพียงคำถามในมืดมิด               คำถามต่อชีวิตเราทุกคน

 


๏ ยังต้องมีความหวังอยู่ใช่ไหม      ถามใจตอบใจด้วยเหตุผล
แม้ชีวิตเหนื่อยหนักทุรายทุรน        ใจไม่อาจยอมจำนนแพ้ชีวิต !.

.................................................................

 

...ยังต้องมีความหวังอยู่ใช่ไหม ?...
.................................................................

(หมายเหตุ ...ยังต้องมีความหวังอยู่ใช่ไหม ?... : คอลัมน์... ทำเนียบราษฎร  ผู้เขียน...  นายทิวา  )