เรียนรู้ที่จะเป็นผู้รับและผู้ให้...ในหัวใจดวงเดียว

ผ้าเหลือง, เรียนรู้, ที่จะ, เป็น, ผู้รับ, และ, ผู้ให้, หัวใจ, ดวง, เดียว

โดย - พระมหาอภิชาติ ธมฺมาภินนฺโท

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว น้ำท่วมหนักมาก บันทึกฉบับนี้เขียนขึ้นเมื่อวันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๕๕๙ หลังจากปิดโครงการพัฒนาศักยภาพพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ คณะพระธรรมทูตอาสา จังหวัดสตูล นำโดย พระครูโสภณปัญญาสาร ประธานเครือข่ายฯ และเยาวชนจิตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนภาคใต้ จ.สตูล (ทีมลูกหว้า โรงเรียนทุ่งหว้าวรวิทย์) เดินทางไปที่บ้านดอนคัน ต.คูขุด อ.สทิ้งพระ จ.สงขลา

ภารกิจในครั้งนี้ เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม ขอเล่าให้ฟังว่า ในถุงยังชีพจำนวนรวม ๕๐๐ กว่าชุด มาจากคณะสงฆ์ พ่อค้าประชาชน และในจำนวน ๑๔๘ ชุดเกิดขึ้นด้วยความตั้งใจของเยาวชนจิตอาสา ทีมลูกหว้าได้รับบริจาคจากเพื่อนนักเรียนด้วยกัน และผู้ปกครองของนักเรียน แล้วนำมาจัดเป็นชุดอย่างสวยงาม คงมีความสุขไม่ใช่น้อย ที่เห็นของถุงยังชีพที่ตัวเองได้มีส่วนร่วมทำให้เกิดขึ้น แล้วถูกส่งต่อให้ผู้ที่ได้รับความเดือดร้อน ที่สำคัญได้มอบให้ด้วยมือของตนเอง

ขอย้อนเล่าถึงการเดินทาง หลังปิดโครงการ ถุงยังชีพได้ถูกขนขึ้นรถ ออกเดินทางมุ่งไปที่อำเภอสทิ้งพระ (ไม่ใช่อำเภอจะทิ้งพระ แต่ก็เกือบแล้ว ถ้าไปตำบลจะทิ้งพระ ก็ไม่แน่เหมือนกัน) ของถูกจัดแยกเป็น -๓ ส่วน ส่วนหนึ่งมอบให้หลวงพ่อเจ้าอาวาสนำไปแจกในวันต่อไป ส่วนที่สองนำไปจากทางบกโดยใช้รถยนต์ และส่วนที่สามต้องใส่เรือไปแจก พระอาจารย์ที่นำทางก็ถามเยาวชนจิตอาสาว่าจะไปแจกที่ไหน เสียงตอบดังขึ้นพร้อมกันว่า ไปทางเรือค่ะ

เรียนรู้ที่จะเป็นผู้รับและผู้ให้...ในหัวใจดวงเดียว

ถุงยังชีพถูกลำเลียงลงเรือจำนวนหลายลำด้วยกัน ด้วยการร่วมแรงร่วมใจระหว่างพระธรรมทูตอาสากับเยาวชนจิตอาสา ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ แล้วจัดนิมนต์พระ และเยาวชนให้ลงเรือพร้อมที่จะไปแจกของตามแต่ความเหมาะสม บางลำก็สองรูป สามรูปบ้าง ตามขนาดของเรือ เยาวชนก็เช่นเดียวกัน ผู้เขียนนั่งเรือขนาดไม่ใหญ่เท่าไหร่ มีพระ ๑ ครู ๑ เยาวชน ๑ รวมนายหัวเรืออีกหนึ่งเป็น ๓ คน กับ ๑ รูปพอดี

เรือเริ่มวิ่งออกจากฝั่งพร้อมๆ กันหลายลำ แต่เป้าหมายคนละที่ มองดูถึงแม้เป็นรอบชายฝั่งทะเลที่ไม่มีคลื่น แต่มองดูสายน้ำแล้วก็ทำให้เกิดความรู้สึกกลัวไม่ใช่น้อย เพราะมันกว้างใหญ่เหลือเกิน มองไปด้านไหนก็มีแต่น้ำ เด็กๆ ดูเหมือนจะสนุกกว่าใคร เรือของเราวิ่งไปไกลประมาณ ๒ กิโลเมตรกว่าๆ ไปเจอเป้าหมายที่เราจะแจก ตอนแรกๆ เจอคนที่บ้านอยู่ติดชายฝั่งอยู่คนหนึ่งก็เรียกมารับของ แล้วถามว่ามีใครอยู่อีกไหม

พอลุงที่รับของแจกกลับเข้าไปข้างในแล้วก็ตะโกนบอกข้างบ้านว่า มีคนมาแจกของ ใช้เวลาไม่ถึง ๕ นาที ก็มีมาอีก ๑๐ กว่าคน เราก็แจกไป สักพักหนึ่งเลยใช้วิธีการแจกใหม่ ขับเรือไปปักหลักไม่ไกลจากฝั่งเท่าไหร่ แล้วชาวบ้านก็พายเรือมารับของ เสียงคำถามว่า มาจากไหนกันครับ ขอบคุณมากๆ ครับ ขอให้มีความสุขมากๆ นะครับ เป็นเสียงที่ทำให้เรามีความสุขไม่ใช่น้อย บางคนมอบรอยยิ้มให้แทนคำขอบคุณ

นางเรนุมาศ อุ่นช่วย ผู้ประสบเหตุน้ำท่วมบ้านคลองรี เล่าว่า ปีนี้น้ำท่วมเร็วมาก ตั้งตัวไม่ทันเลย อยู่ๆ น้ำขึ้นมาถึงหน้าชานบ้าน เลยทำที่เพื่อยกของขึ้นไม่ทัน

พระปลัดนรุตม์ชัย อภินนฺโท ถามว่า อีกนานไหมโยมกว่าน้ำจะลดหมด นางเรนุมาศ กล่าวต่อว่า ถ้าน้ำทะเลไม่หนุนเข้ามาก็คิดว่าน้ำจะลดหมดและเข้าสภาวะปกติอีก ๒๐ วัน เพราะตอนนี้น้ำท่วมมา ๑ อาทิตย์แล้ว

เธอกล่าวกับพระด้วยน้ำตาว่า ตื้นตันใจมากที่เห็นพระมาให้กำลังใจ พระมามอบของช่วยเหลือตนเองพอได้ ข้าวกล่องก็รีบเอามาให้พ่อที่บ้านได้กินก่อน เพราะพ่อป่วยไม่สบายอยู่

  เป็นความสุขใจ ที่ไม่ใช่สุขใจในฐานะของผู้ให้ แต่สุขใจที่เห็นคนอื่นมีความสุข จริงๆ

หลังจากที่แจกของหมดแล้ว เรือ ๔ ลำเรียงหน้าเป็นแถวมุ่งสู่ท่าน้ำที่เรามา เสียงเรือดังสนั่น เรือที่ผู้เขียนโดยสารออกตัวแรงพอสมควร เมื่อวิ่งไปได้สักพัก เครื่องก็ดับลง มองไปดูนายหัวเรือเห็นโบกมือให้สัญญาณเรืออีก ๒ ลำว่า น้ำมันหมด เรืออีกลำยกกระติกขึ้นให้ดู บ่งบอกว่าน้ำมันไม่มีเหมือนกัน แล้วก็วิ่งไปข้างหน้าโดยไม่ได้ให้ความคิดเห็นอะไร หรือจะช่วยอย่างไร

เหลือเรือลำสุดท้ายที่วิ่งตามหลังมา ทุกคนในเรือตะโกนบอกว่า เรือน้ำมันหมด เรือค่อยๆ หยุดมาเทียบ ผู้เขียนนึกว่าจะส่งถังน้ำมันมาให้เติม ไม่ใช่ ไม่มีน้ำมันเหมือนกัน ก็เลยใช้วิธีเทียบเรือติดกัน แล้วก็วิ่งด้วยเครื่องยนต์เครื่องเดียว ค่อยยังชั่วหน่อยอย่างน้อยๆ ก็ไม่โดนทิ้ง นึกว่าจะเปลี่ยนเป็นอำเภอจะทิ้งพระแล้ว

เรือของเราวิ่งมาได้ประมาณครึ่งทาง ตอนนี้ความมืดเริ่มมาเยือน เรือวิ่งไปได้สักพักเครื่องยนต์อีกลำก็ดับลง น้ำมันหมดเหมือนกัน อนิจจา ถึงคราวต้องแยกทางกัน

ทั้งสองลำต่างต้องช่วยตัวเอง มีไม้ยันเรืออันหนึ่ง มีไม้พายอันหนึ่ง ผู้เขียนถอดจีวรกองไว้บนเรือ ทำหน้าที่ใช้ไม้ยันเรือพายไป เป็นพระพายไปโดยไม่มีทางเลือก ทุกคนในเรือเงียบสนิทไม่มีแม้แต่เสียงคุย นายหัวตั้งใจพาย ผู้เขียนก็ตั้งใจพาย เรือก็วิ่งไปเรื่อยๆ ไม่รู้จะถึงเป้าหมายตอนไหน ตอนนั้นคิดว่า เป็นอย่างไรก็เป็นกัน เรามาทำความดี ความดีคงรักษา เทวดาคงคุ้มครอง ใจได้แต่นึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์

ในความโชคร้ายก็มีความโชคดี

เรืออีกลำหนึ่งเกิดติดเครื่องได้แล้วก็วิ่งแซงหน้าไป แต่ไปได้สักพักเครื่องยนต์ก็ดับ ต้องพายต่อ สักพักหนึ่งก็มีเรืออีกลำหนึ่งขับมาช่วย หลังจากไปส่งคนลงแล้ว เรือก็ขยับไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เข้าฝั่งจนได้ แต่เรืออีกลำที่เดี๋ยวก็ติด เดี๋ยวก็ดับ ก็เข้าฝั่งตามมาติดๆ เเต่เหนื่อยหน่อยเพราะต้องพาย คงเป็นพระพายโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน

การเดินทางในครั้งนี้ทำให้เกิดการเรียนรู้ว่า ชีวิตเราจะต้องเตรียม .. เช่นโบราณบอกว่า เตรียมตัวก่อนตาย เตรียมกายก่อนแต่ง เตรียมน้ำก่อนแล้ง เตรียมแบงก์ก่อนจะเดินทาง .. แต่วันนี้ จะต้องเพิ่มอีกข้อ ... เตรียมน้ำมันก่อนที่จะลงเรือ

ขอบคุณทุกธารน้ำใจช่วยเหลือผู้ประสบภัย จากอันดามัน สู่อ่าวไทย ถึงคนเลใน 

@ศูนย์พระธรรมทูตอาสาจังหวัดสงขลา/เครือข่ายพระธรรมทูตอาสา ๕ จังหวัดชายแดนใต้และสำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และความมั่นคงแห่งสถาบันชาติ พระศาสนา พระมหากษัตริย์ วัดสระเกศ ขอขอบคุณ


เปิดอ่าน